باران

2010-03-01T09:58:00.000+03:30

ما رفتیم اینجا

کمک

2010-02-28T08:25:00.002+03:30

یکی به دادم برسه...یکی این کامنت دونی منو درست کنه...خدا لعنتت کنه هالوسکن که منو به این روز انداختی...به زمین گرم بخوری...خدا ذلیلت کنه...آخه پول هم اینقدر ارزش داشت...مال دوست...لیاقت نداشتی

یک قدم نزدیکتر به آخر

2010-02-27T08:56:00.002+03:30

سی و یک ساله شدم...به همین زودی...به همین سادگی...همین...!ه

پ.ن: این هم برای شما که شاد باشین...من که خیلی باهاش حال کردم

:(

2010-02-21T09:09:00.002+03:30

خدا ما رو برای هم نمی خواست

فقط می خواست هم رو فهمیده باشیم

بدونیم نیمه ی ما ، مال ما نیست

فقط خواست نیمه مون رو دیده باشیم

تموم لحظه های این تب تلخ

خدا از حسرت ما با خبر بود

خودش ما رو برای هم نمی خواست

خودت دیدی دعامون بی اثر بود

چه سخته مال هم باشیم و بی هم

می بینم می ری و می بینی می رم

تو وقتی هستی اما دوری از من

نه می شه زنده باشم ، نه بمیرم

نمی گم دلخور از تقدیرم اما

تو می دونی چقدر دلگیره این عشق

فقط چون دیر باید می رسیدیم

داره رو دست ما می میره این عشق

تموم لحظه های این تب تلخ

خدا از حسرت ما با خبر بود

خودش ما رو برای هم نمی خواست

خودت دیدی دعامون بی اثر بو

دخدا ما رو برای هم نمی خواست

فقط می خواست هم رو فهمیده باشیم

بدونیم نیمه ی ما ، مال ما نیست

فقط خواست نیمه مون رو دیده باشیم

.
احسان خواجه امیری

پشت این پنجره‌ها دل می‌گیره

2010-02-18T10:16:00.002+03:30

هوای صبح رو خیلی دوست داشتم...دوست نداشتم برم سر کار...دوست نداشتم برم تو چهاردیواری...دوست نداشتم پشت پنجره زندگی کنم... دوست داشتم قدم بزنمو نفس بکشم...همونجوری که پیرمردها دستشونو میذارن پشتشونو یواش یواش قدم برمیدارنو اینور اونور رو نگاه می کنن...دوست داشتم یه آهنگ هم زیر لب زمزمه کنم...از اون قدیمی ها...از اون کهنه ها...ه

تن تو ظهر تابستونو به یادم میاره ، رنگ چشمای تو بارونو به یادم میاره ، وقتی نیستی زندگی فرقی با زندون نداره ، قهر تو تلخی زندونو به یادم میاره ، من نیازم تو رو هر روز دیدنه ، از لبت دوست دارم شنیدنه … تو بزرگی مثل اون لحظه که بارون می‌زنه ، تو همون خونی که هر لحظه تو رگهایه منه ، تو مثه خواب گل سرخی ، لطیفی مثه خواب ، من همونم که اگه بی تو باشه ، جون می‌کنه ، من نیازم تو رو هر روز دیدنه ، از لبت دوست دارم شنیدنه … تو مثه وسوسه ی شکار یک شاپرکی ، تو مثه شوق رها کردن یک بادبادکی ، تو همیشه مثه یک قصه پر از حادثه‌ای ، تو مثه شادیه خواب کردن یک عروسکی ، من نیازم تو رو هر روز دیدنه ، از لبت دوست دارم شنیدنه … تو قشنگی مثه شکلایی که ابرا می‌سازن ، گلای اطلسی از دیدن تو رنگ می‌بازن ، اگه مردای تو قصه بدونن که اینجایی برای بردن تو با اسب بالدار می‌تازن ، من نیازم تو رو هر روز دیدنه ، از لبت دوست دارم شنیدنه …ه

عاشق عشق تو بودم با چه احساس قشنگی

2010-02-10T09:38:00.005+03:30

نمی دونم فلسفه دلتنگی چیه...نمی دونم چی میشه که آدم دلش تنگ میشه...فقط می دونم این احساسی که من این روزها دارم اسمی به غیر از دلتنگی نمیشه روش گذاشت...اینکه اینقدر دلم می خواد تو رو ببینم، اینکه حجم خالی نبودنت رو با تموم وجود احساس می کنم...چی دیگه میشه گفت به این همه احساس من...به این همه نبودنت، به این همه نداشتنت...چی دیگه میشه گفت؟

شاید تقصیر تو نیست...مقصر منم....مقصر منم که هنوز دنبال جبران لحظه های از دست رفته ام میگردم...هرچند که این یه خیاله...لحظه ای که رفت دیگه رفته. جبرانش دیگه معنی نمیده...شاید تقصیر منه ...که می خوام به اندازه تمام روزهایی که نداشتمت حالا دیگه داشته باشمت...می خوام به اندازه روزهایی که نداشتمت کنارت باشم، باهات حرف بزنم، لمست کنم... حتما این توقع زیاد منه که می خوام به اندازه تمام لحظه هایی که ازت جدا بودم حالا باهات یکی بشم...جزئی از وجودم بشی...جزئی از وجودت بشم...باهات زندگی کنم...شایدم تقصیر منه که می ترسم دوباره از دستت بدم...برای همین می خوام قدر امروزم رو بدونم چون ممکنه فردا نباشی...منی که مار گزیده شدم...منی که اون روز که از ماشینت پیاده شدم نمی دونستم که این آخرین دیداره ولی بود... فقط نمی دونم چرا ایستادم و اونقدر نگاهت کردم. اونقدر که اون دورها گم شدی...از کجا معلوم؟ از کجا معلوم این بار که باهات حرف میزنم، این بار که میبینمت آخرین بار نباشه...نه!...دیگه فکرش رو هم نمی تونم بکنم...دیگه توانش رو هم ندارم...تو نباشی؟ امکان نداره...الان دیگه می فهمم معنی نفس بودن چیه...یعنی دیگه نیستم اگه یه لحظه نباشی....حتی قول چندین و چندبارت هم نتونسته این ترس رو از ته دلم پاک کنه. هرچند که کمرنگش کرده...دیگه نمی خوام تو خاطره هام دنبالت بگردم. دیگه نمی خوام تو اون کوچه دنبال رد پات باشم...ه

احساس می کنم دوست داشتنم ورای ظرفیتمه....احساس می کنم دیگه گنجایش این همه عشق و علاقه رو ندارم...اون روزها خیلی دوستت داشتم...اون سیزده چهارده سال پیش...وقتی کوچیک بودم...فکر می کردم عشقی رو دست عشق من وجود نداره...فکر می کردم عاشق ترین آدم دنیام...اما واقعیت اینه...تمام اونها پیش دوست داشتن الانم هیچه...می دونی؟ من تو رو دوست دارم...ولی بیشتر از اون، من عاشق دوست داشتن توام...ه

دلم برات تنگ شده...ه

صبحانه

2010-02-07T07:56:00.003+03:30

چرا بعضی از این راننده ها نمیفهمن صبح که میشه خیلی ها باید برن سر کار. خیلی ها باید سر ساعت هفت و ربع تو ادارشون کارت بزنن...خیلی ها قبل از اینکه از خونه بیان بیرون باید بچه اشونو ببرن پایین بذارن خونه مامانشون...خیلی ها وقتی بچه اشونو می برن پایین میذارن پیش مامانشون بیشتر وقتها بچه اشون بیدار میشه و گریه می کنه و میچسبه بهشونو ازشون جدا نمیشه...خیلی ها باید بچه اشونو سرگرم کنن وحواسشو پرت کنن و یواشکی جیم بشن ...برای همین صبح که میشه خیلی ها دیرشون میشه...اونوقت این به اصطلاح راننده ها صبح که میشه میفتن جلوی خیلی ها و هلک هلک هلک رانندگی می کنن و سلانه سلانه میرن تا موتور ماشینشون گرم بشه...اونوقت خیلی ها دارن پشت سر اینها حرص می خورن و به ساعت نگاه می کنن و چراغ میزنن ولی دریغ از یک ذره توجه...یه عده شون که هنوز از خواب بیدار هم نشدن...اه اه اه خیلی ها حرص میخورن از دست اونهایی که ژولیده پولیده به زور از رختخواب پاشدن نشستن پشت فرمون ماشینو با شکم خالی دارن سیگار هم میکشن و دنیا رو به هیچ جاشون هم حساب نمی کنن... حالا اینهاش خیلی به خیلی ها ربط نداره خیلی ها فقط روشونو می کنن اونور تا دلشون آشوب نشه

عزیزم

2010-02-02T08:23:00.004+03:30

روزانه کلمات و اصطلاحات زیادی رو تو جملاتمون بکار می بریم که اکثرشون سر جای خودشون استفاده نمیشن...یعنی اونقدر غلط غلوط حرف میزنیمو کلمات رو اینور اونور استفاده می کنیم که بعضی وقتها خودمون هم معنی حرفهای خودمون رو نمی فهمیم چه برسه به یکی دیگه. برای همین هم بعضی وقتها از جملات همدیگه معنی هایی برداشت میکنیم که اصلا مورد نظر گوینده نبوده ...حالا این میون کلماتی هستن که همه جا استفاده میشن به غیر از جای اصلی خودشون...یعنی یه معنی بیشتر نداره و معنی اون هم کاملا مشخصه ولی با دستور زبان امروزی هزارتا معنی ازش استخراج میشه...عزیزم یکی از همین کلمه هاست که بسیار پرکاربرده و تو فرهنگ زبان امروزی ما تا دلت بخواد معنی داره

اولین و پرکاربردترین استفاده اش تو خر کردنه...پسره یه ساعت نیست که با دختره آشنا شده ولی موقع خداحافظی میگه: خداحافظ عزیزم...پرروترها هم که اصلا از همون اول میگن: سلام عزیزم

اکثر وقتها تو تعارفاتمون بدون اینکه متوجه باشیم و حواسمون باشه برای اینکه کم نیاریم و فقط حرف زده باشیم و بگن به به! فلانی چقدر اجتماعیه عزیزم عزیزمیه که با طرف می بندیم

یه موقعی برای اینکه اعتراض کنیم و زیاد به طرف بر نخوره ازش استفاده میکنیم. مثلا: عزیزم! مگه قرار نبود به من زنگ بزنی؟

یه وقتهایی معنی عکس میده...یعنی مواظب خودت باش که اگه ادامه بدی اون روم بالا میاد و میزنم لهت می کنم...اینجا در واقع از افعال معکوس استفاده کردیم .این کاربردش بیشتر تو دعواهای زن و شوهرها دیده میشه. مثل: بس کن عزیزم، صداتو بیار پایین عزیزم یا یه چیزهایی تو این مایه ها

یه موقع هایی می خوایم طرف رو دست بندازیم...عزیزم با اون لباسی که تنت کردی بیشتر شبیه گوره خر شدی...اینجور موقع ها یه نیشخند هم چاشنیش می کنیم

یه موقع هایی هم به جا استفاده می کنیم مثلا موقعی که قربون صدقه بچه مون میریم...عزیزم، فدات بشم، قربون دست و پای بلوریت برم مثل من

و خیلی موارد دیگه...حالا تو این گیر و دار که یه کلمه می تونه اینقدر معنا داشته باشه چه جوری می تونیم به جملاتی که از همین کلمات تشکیل شده اعتماد کنیم؟...چه طوری می تونیم اطمینان کنیم به آدمهایی که جملات اینچنینی رو پشت سر هم ردیف می کنن؟

پ.ن: اونقدر گرفتارم که حتی نتونستم این پست رو بازخونی کنم...می خواستم خیلی بهتراز این بنویسم ولی اونوقت باید صبر می کردم تا یه وقت خالی پیدا کنم و همین باعث میشد حالا حالاها ننویسم

پ.ن: این روزها هم میگذره...مثل تمام روزهای دیگه...ازتون ممنونم...مخصوصا اونهایی که نشون دادن هر روز بهم سر میزنن...کلی شرمنده شدم

روزهایم می گذرند...به همین سادگی

2010-01-20T10:32:00.005+03:30

مطلب نوشتن هم حال و هوا می خواد که این روزها نداشتم...این روزها اصلا خوب نبودم...میشه گفت چند روز طوفانی رو تو زندگیم پشت سر گذاشتم...هنوز هم تلاطم امواجش بالا و پایینم میبره ولی اوضاع بهتر از قبله...این روزهام نقطه مقابل این روزهام بود...پر از نبودنت...اون هم درست تو همچین موقعیتی...دقیقا وقتی که باید می بودی...این روزها کلی فکر کردم...به کلی هم نتیجه رسیدم...به این رسیدم که نباید رو مردهای زندگیم حساب کنم...مخصوصا الان که همشون به یه طریقی دور و برم هستن و قابل دسترسی...نه رو تو که شریک زندگیم هستی و تنها شرط با هم بودنمون رو بارها و بارها زیر پا گذاشتی و این بار بدتر از دفعات قبل...و نه رو تو که عشق قدیمم بودی و هستی، تو که دوریت نزدیک به دو ماه طول کشید و این سه هفته آخر با اینکه می تونستی ولی هیچ خبری ازم نگرفتی و ازگذشته که فاکتور بگیریم تو کمترین تقصیر و بیشترین تاثیر رو تو تنهایی این روزهام داشتی...و تو که همیشه حامیم بودی بدون هیچ توقعی...تو هم دیگه نمیشه روت حساب کرد...بالاخره تو هم متوقع شدی...تو هم خواسته ات رو مطرح کردی و وقتی دیدی که نمی تونم برآورده کنم شروع به اذیت کردنم کردی...زورت میرسه...چون یه جورهایی رئیسی...نه...رو تو هم نمیشه حساب کرد...این روزها خودم بودمو خودم...با دوست همراهم که درد دلم رو گوش کرد و غرغر هامو تحمل...ه

پ.ن: تو که برگشتی همه چی یادم رفت...وقتی شماره ات رو روی صفحه تلفنم دیدم، دیگه هیچی برام ارزش نداشت...دنیا رو داشتم...خوبه که هستی...ه

پ.ن: این روزها به یه نتیجه دیگه هم رسیدم...این که رو شما هم نمیشه حساب کرد...بنویسیم و یا ننویسم براتون فرقی نمیکنه...ننویسم حالم رو نمی پرسید و بنویسم می خونید و میرید...منی که از کنار نوشته هاتون بی تفاوت نمیگذرم ه

اَه اَه اَه

2010-01-11T09:40:00.004+03:30

اَه اَه اَه...مرد هم اینقدر خاله زنک...با اون هیکلش خجالت نمی کشه...از این به اون میگه...از اون به این میگه...به این میگه به اون نگی من راجع بهش اینو گفتمها...به اون میگه به این نگی این چیزها رو می دونی ها...فقط قد دراز کرده...اَه اَه اَه...خیلی فکر کرده اکازیونه که وقتی منتقل شده به این قسمت به هیچکس نگفته زن داره...تهفه...بیچاره زنش...اصلا اون چه بدبختی بوده که زن این شده...چقدر پررو...چقدر پررو...اَه اَه اَه...هرچی بهش کم محلی میکنی باز هم میاد سراغت...اصلا به روی خودش نمیاره که با کی بودی...اینجا گل بود با اومدن این به سبزه هم آراسته شد

;)

2010-01-05T07:28:00.007+03:30

اینها رو خونیدمو شاد گشتیمو روحیمون عوض شد. گذاشتیمش اینجا تا شما هم مثل ما بشید:ه

به ترکه ميگن سوره توحيد رو تفسیر کن ميگه: فکر کنم گفل (قفل) رو دادن به احد، احد داده به صمد، صمد برده نياورده، کفره احدو درآورده
.
ترکه و لره کارخونه سفیدآب سازی باز میکنن واسه اینکه فروششون زیاد بشه وسط سفیدآب ها مغز گردو میزارن
.

ترکه دوست دخترش رو میبره خونه،دختره میگه من پریودم ! ترکه میگه من میمرم واسه اسمهای خارجی
.
اول سرش را با تُف خيس ميکنيم .... بعد سيخش ميکنيم .... بعد ميکنيمش تو سوراخ ......... ما اينطوری سوزن را نخ ميکنيم شما چطوری
.
معلمه سر كلاس میپرسه: كی میدونه قرص ویاگرا چیه؟ پسره میگه: قرص ضد اسحاله! معلمه میگه: چه ربطی داره؟! بچه میگه: آخه هر شب مامانم به بابام میگه: بخور اینو تا اون گهت سفت شه
.
از تركه در مورد آمريكا سوال ميكنند ميگه: والا يه پاش تو عراقه، يه پاش تو افغانستانه، فكر كنم ميخواد بريــــــنه به ايران
.

تركه ميميره بعد تو اون دنيا ازش ميپرسن چي شد مردي!! ميگه داشتم شير ميخوردم... ميگن شيرش فاسد بود؟ ميگه نه گاوه يهو نشست
.
از غضنفر می پرسن واحد کمتر از مثقال چیه؟ میگه چس مثقال
.
به غضنفر ميگن: يه ميوه خوشمزه، آبدار و شيرين نام ببر. ميگه: خيار! بهش ميگن: خيار كجاش آبدار و شيرينه؟ غضنفر ميگه: با چايي شيرين بخور، نظرت عوض ميشه
.
غضنفر دکتر می شه، به مریضش قرص می ده می گه: یکی قبل از خواب بخور، یکی قبل از بیدار شدن
.

زن به شوهرش ميگه: شوهر همسايه هر روز صبح كه ميخواد بره سر كار زنش رو ميبوسه! تو چرا اين كار رو نمي كني؟شوهر ميگه: آخه من كه زنه رو خوب نمي شناسم

.
ترکه میره خواستگاری بار اول دختره عطسه می کنه بار دوم بادگلو می زنه بار سوم تلنگش درمیره ترکه میگه: ماشالله عروس خانوم از هر سوراخشون یه هنر می باره
.
تركه با لره شطرنج بازي ميكردند فكر ميكني نتيجه چي شد؟ . . شاه دق كرد
.
تو مراسم ختم لره بلندگو میگه :مرحوم وصیت کرده سیاه نپوشین یکی داد میزنه: مرحوم گه خورده، ما به احترامش می پوشیم

لره آزمایش ادرارش گم میشه میگه بله دیگه مملکت بخور بخوره

.
از لره میپرسن امام رضا چرا رفته بود مشهد میگه: رفته بود زیارت

.
به لره می گن با وطن جمله بساز. میگه من رفتم حمام و تنم را شستم. می گن نه!!با ط دسته دار. میگه اتفاقا با طی دسته دار شستم

.
یک لر برای چند روز میره توی هتل یک روز میبینن توی دستشوئی داره یک نفر خارجی رو میزنه میان میگیرنش ازش میپرسن قضیه چیه چرا این بدبخت را میزنی لره میگه اینجا یک چشمه اویی بیده (دستشوئی فرنگی ) که مو هر روز ازش او میخوردم این بی پدر و مادر امروز اومده توش ریده

.
صرف فعل نشستن به گویش لری:مو بنیشم تونم بنیشی اونم بنیشه ما که بنیشیم شمام که بنیشید دیه جا نی اونا بنیشن

لره زنگ می زنه فرودگاه می گه:ببخشید خانم از تهران تا شیراز چقد راهه دختره میگه یه لحظه! لره میگه مرسی و قطع می کنه

.
هدف از آفرینش لرها :۱- ایجاد رعب و وحشت در بین حیوانات ۲- ایجاد شادی بین انسانها ۳- روحیه دادن به ترکها

.
حافظ و دختر لرگفتم: غم تو دارم گفتا : سی چی برارم گفتم: که ماه من شوگفتا: بووات درارم!گفتم زمهر ورزی ، رسم وفا بیاموزگفتا: به لنگ کفشی چشاتِ در میارم

.
اولین دوره المپیک لرها، موسوم به “لرمپیک” با رشته های زیر آغاز شد: - شنای با مانع، - کشتی پروانه، - پرش روی نیزه، - شیــــــــــرجه روی چمن، اسب سواری با سگ

.
ترکه یه چک سفید امضا پیدا میکنه جلو مبلغش مینویسه” خدا تومن” میبره میده به بانک. بعد میبینن ترکه داره کیسه کیسه پول از بانک

میبره بیرون میرن ببینن چه جوریه که بهش پول دادن میبینن رئیس بانکه لر بوده

نبرد رستم و لر:چنانت بکوبم به گرز گران که دیگر نیایی به مازندران پاسخ لره : چنان ایزنم بر سرت با بلوک که ترتر برینی به گور بووت !!! ه

.
لره توی جبهه بیسیم چی بوده زنگ میزنه میگه : آقا ۵ تا عراقی دستگیر کردم بیاید ببرید میگن خودت بیار …. میگه نه شما بیاین اینا نمیذارن من بیام

دولت برای پنجاه هزارمین بار به هم وطنان عزیز لری اعلام کرد: که نمی توان با کارت سوخت، تلفن زد

.
به یه لره میگن تا حالا سوتی بزرگ دادی میگه آره یه با خونه تنها بودم دختر خاله ام زنگ زد گفت چه خبر گفتم هیچی تنهائی حوصلم سر رفت اونم گفت منم تنها هستم پاشو بیا خونمون منم رفتم بهم گفت من میرم توی اتاق تو هم چند دقیقه بعد بیا تو منم ۱۰ دقیقه بعد رفتم تو اتاق تاریک بود برقارو که روشن کردم همه خندیدن و گفتند تولدت مبارک ،بهش میگن اینکه سوتی بزرگی نبود میگه چرا آخه من لخت رفتم تو!!!!!!!!! ه

.
یک لر بعد از ۱۰ دقیقه از باجه تلفن بیرون میاد یه نفر ازش میپرسه سالم بود میگه آره فقط آفتابه نداشت

.
لره میره دستشوئی عمومی طول اش میده وقتی بیرون میآید بهش میگن خسته نباشی لره میگه شیرین کام باشی

.
لره ۱نفرو تو خیابون میبینه میگه : ببخشید من شما رو تو دبی ندیدم؟ یارو میگه : نه آقا من اصلان دبی نرفتم. لره میگه : چه جالب اتفاقا منم تا حالا دبی نرفتم ، حتما ۲ نفر دیگه بودن

.
مکیدن ممنوع ! ، خوردن ممنوع ! لیسیدن ممنوع ! فرو کردن انگشت ممنوع ! زبان زدن ممنوع ! ه
اینا رو یه عسل فروش لر در مغازه اش نوشته بود !!! ه

پ.ن: قصد جسارت به کسی نداشتیمها...اینها فقط جوک بودن...نیاید خودتونو لوس کنیدها

پ.ن: بی ادبیهاش هم به من ربطی نداره...گردن اونی که ساختتش

پ.ن: همینجوری نخونید و برید... شما هم ما رو شاد کنید

بن بست این عشقو ببین...هم پشت سر هم روبرو

2009-12-20T09:17:00.003+03:30

هنوز هم بهت اعتباری نیست...هنوز هم قابلیت اینو داری که بری و دیگه پشت سرتو هم نگاه نکنی...بری و هرچی هست و نیست رو با خودت ببری... پلهای پشت سر رو خراب کنی، طوری که هیچ اثری دیگه ازت نمونه...باز هم گم بشی و کسی نتونه پیدات کنه...ه

خیلی سخته که همیشه تو تصمیم گیرنده باشی و من تابع...کاشکی تو هم مثل من بودی...کاشکی تو هم دلت تنگ میشد..اونوقت اون تصمیمی رو میگیرفتی که من دوست داشتم...ه

خیلی بده که آدم الویت آخر بشه...بعد از آدمهای دیگه...حتی بعد از کارهای دیگه...زندگیه دیگه...باید پذیرفت...اما من این کاره نیستم...نمی تونم...ه

این سخته که آدم همش منتظر باشه...انتظار...انتظار...انتظار...سخته لعنتی...کاشکی درک میکردی...ه

بن بستی که میگن همینجاست...همینجایی که من الان ایستادم...هم پشت سر، هم روبرو...ه

می نویسم که یادم نره....یادم نره که دارم یه اشتباه رو برای بار دوم...نه ...برای بار سوم تکرار می کنم...یادم نره که تو می تونی بری همونطور که قبلا رفتی...خیلی ساده...ه

دلم برات تنگ شده...ه

نه از تو می شه دل برید،نه با تو می شه دل سپرد

نه عاشق تو می شه موند،نه فارغ از تو می شه مُرد

تو بال بسته ی منی،من ترس پرواز توام

برای ازادی عشق،از این قفس من چه کنم

بله...همین

2009-12-15T14:04:00.004+03:30

هی نشستم و پاشدم گفتم این چه زندگییه...خسته شدم...دلم هیجان می خواد...دلم عشق می خواد...دلم می خواد باز مثل قدیم قلبم تند تند بزنه...دلم می خواد پامو بذارم اونور خط قرمز...دلم تنوع می خواد...دلم اضطراب می خواد...دلم اینو می خواد...دلم اونو می خواد...خسته شدم از این یه نواختی....تا اینکه ییهو خدا همه اینها رو بهم داد...ه

حالا به نظرم زندگیم زیادی عشقولانه شده...نه اینکه بد باشه ها...نه...خیلی هم خوبه...اما باز هم یه جورهایی یه نواخت شده...دلم بازم هیجان می خواد اما نمی دونم چه جوری....مممممم....فکر کنم یه چیزی شبیه دعوا خوب جواب بده...نه اینکه خودم دعوا کنمها...نه... نه اینکه یه بگو مگوی معمولی باشه ها...نه...اون هم نه...از اونها که چهل نفر آدم بریزن سر همو هی همدیگه رو بزنن...با مشت و لگد نه ها...با چوب و چماق و قمه...هی هم به هم فحش بدن...نه احمق و بی شعور یا خر و گاو و گوساله ها...نه...همه خانوادگی...از اون کمر به پایینهای کش دار...زود هم تموم نشه ها...دو سه ساعتی طول بکشه ...منم یه جایی باشم که هم خوب ببینم هم خدای نکرده چیزی نصیبم نشه...آره ...همین خوبه...خیلی هیجان داره...ه

واقعیت

2009-12-10T07:33:00.002+03:30

منطقی بودن خیلی سخته...حقیقت پذیر بودن هم همینطور...کدوم سختتره؟ ...چه جوری بعضی ها اینقدر منطقی هستن و واقعیتها رو خیلی راحت و زود قبول می کنن؟ احساس اونها کجاست؟ چرا من اونجوری نیستم؟

به نظر من وقتی چاره دیگه ای نداری چه فرقی میکنه منطقی باشی یا نباشی...حقیقت پذیر باشی یا نباشی...مگه راه دیگه ای هم میمونه؟

آخرین بازمانده خاطره ها، خاطره شد

2009-11-29T11:08:00.003+03:30

وقنی مینشستی پای صحبتهاش گم میشدی تو گذشته...تجسم می کردی خونه هایی رو که چند خانواده با هم توش زندگی می کردند...هشتی داشت و پنجدری...حوض آب، وسط حیاط بود و باغچه گل کاری شده...پدر و مادری که تعداد زیادی فرزند داشتند و حرف پدر حجت بود...دخترهایی که تو سنین دوازده، سیزده سالگی با اونی که پدر انتخاب کرده بود ازدواج کرده بودند و خوب یا بد ادامه داده بودند... بچه دار شده بودند... پیر شده بودند و زندگی کرده بودند...پر از خاطره بود...از اون نوعی که وقتی از گذشته می گفت جذبش میشدی و دوست داشتی ساعتها پای حرفهاش بشینی...از رسم و رسومها و عادتها می گفت...از بچگیش...از پدرش که نذاشته بود با پسری که دوست داشت ازدواج کنه...که اون پسر رو شاید فقط دو، سه بار از دور دیده بود ولی هنوز دوستش داشت...از مریضی لاعلاج خواهرش، مادربزرگ من، که همه ازش ناامید شده بودند و تو اون چند ماه مریضی اون از بچه هاش مراقبت کرده بود تا اینکه معجزه شد و مادربزرگم خوب شد...از مهمونی ها، دور هم جمع شدن ها، حمام رفتن های دسته جمعی، از خیلی چیزها...یکی دو بار وقتی کوچیک بودم برام با پارچه عروسک درست کرده بود و برای عروسکهام لباس دوخته بود. این کار رو بارها برای بچه هاش انجام داده بود، اسباب بازی بچه ها همین چیزها بود...معمولا وقتی میومد خونمون چند روزی میموند...بگذریم که این اواخر به خاطر مریضی نمی تونست جایی بمونه...فکر می کنم کمتر از دو ماه قبل بود که با وجود بیماری و کهولت زیاد به همراه دخترهاش به دیدن پسرم اومدن و با اینکه براش سخت بود حسابی فسقلی رو بغل کرد و بوسید...تجربه اش به ناتوانیش میچربید و خیلی راحت بالا و پایینش میکرد...بعد از مدتها دیدن بچه کوچیک سر شوقش آورده بود... جمعه هفته پیش به دیدنش رفتم...برای آخرین بار...می دونستم این آخرین باره...دکترها ازش قطع امید کرده بودند و اجازه دادند تا روزهای آخر رو در خونه سپری کنه...کوچولو تر از همیشه شده بود...خودش هم انگار می دونست که دیگه آخر راهه...چشماش دیگه برق نداشت...باهاش عکس انداختم...در واقع آخرین عکس رو من ازش انداختم...حالا... حالا فقط همین عکس برام مونده..با خاطره هاش...ه

دلم می خواد اگه عمری موند و پیر شدم، مثل اون باشم...مثل اون زندگی کنم...مثل اون حرف بزنم...با احساس...از بچگیهام بگم و بازیگوشیهام...از نوجوونی و دوستیهام ...از عاشق شدنهام بگم...از زندگیم...از پدر و مادرم ...دلم می خواد مثل اون پیر بشم

هر چه می خواهد دل تنگت بگو

2009-11-17T11:30:00.005+03:30

الان دلت چی می خواد؟...دوست داری کجا بودی؟...با کی بودی؟...چه کاری رو انجام می دادی؟ ...هرچی دوست داری بیا اینجا بگو...دوست نداشتی اسمت رو هم نگو...دلم می خواد بدونم چقدر خواسته آدمها شبیه خواسته منه...ه

پیشم هستی حالا به خودم می بالم

2009-11-08T08:59:00.003+03:30

همه چی آرومه / تو به من دلبستی

این چقدر خوبه که / تو کنارم هستی

همه چی آرومه / غصه ها خوابیدن

شک نداری دیگه / تو به احساس من

همه چی آرومه / من چقد خوشحالم

پیشم هستی حالا / به خودم می بالم

تشنۀ چشماتم / منو سیرابم کن

منو با لالایی / دوباره خوابم کن

تو به من دلبستی / از چشات معلومه

من چقدر خوشبختم / همه چی آرومه

بگو این آرامش / تا ابد پابرجاس

حالا که برق عشق / تو نگاهت پیداس

پ.ن: چقدر با این آهنگ میشه حرف زد...چقدر با حال و روزالان من هماهنگی داره

پ.ن: تو عوض شدی...امیدوارم روزی نرسه که از اینکه بعد از سالها دیدمت پشیمون بشم. نمی خوام اون چیزی رو که این هم سال تو ذهنم ساختم خراب بشه...تو نذار این اتفاق بیفته...ه

لحظه هام ارزونی چشمهای تو

2009-10-28T08:14:00.004+03:30

این روزها جزء بهترین روزهای عمرمه...این روزها هیچوقت از یادم نمیره...مثل تمام اون لحظاتی که با تو داشتم، این لحظه ها هم تو ذهن و قلبم حک میشه...این روزها نه رو زمین که تو آسمونهام...برگشتم به همون ده، یازده سال پیش...شدم همون دختر بچه عاشق و مجنون...این روزها پرم از دوست داشتن...لبریزم از دوست داشته شدن...نمی دونم درست تصمیم گرفتم یا نه...ولی میشه بعد از سی سال زندگی برای دیگران، چند روز رو هم برای خودم زندگی کنم. نمیشه؟

باور نمي كنم...اين تو خود تويي

2009-10-18T10:52:00.006+03:30

باور نمي كنم....باور نمي كنم ايني كه روبرومه تو باشي...يعني...يعني بالاخره پيدات كردم؟...تو...تو اين همه وقت اينجا بودي و من نديده بودمت؟...همينجا...تو فيس بوك...من كه چندين بار سرچت كرده بودم...پس چرا؟...چرا اون موقع نبودي؟...سابقه ات كه تو فيس بوك زياده...چرا نبودي؟ه

از صبح تا حالا به عكست خيره شدم...چقدر عوض شدي...صورتت همونه ولي جا افتاده شدي...بزرگ شدي...تو هم اگه منو ببيني حتما همينو مي گي... الان شدي يه مرد چهل ساله...حتما ديگه آروم شدي...ديگه شر و شور نيستي...شدي يه باباي مهربون كه فكر و ذكرش آرامش بچه اشه ...همه چي عوض شده...از اولين بار كه همديگه رو ديديم چهارده سال ميگذره...خيليه...اون موقع من يه دختر بچه دبيرستاني بودم. حالا شدم يه زن سي ساله. يه مادر...نمي دونم اگه الان جلوم نشسته بودي چي داشتيم كه به هم بگيم...علاقه اي به شنيدن اتفاقات روزمره اي كه براي هر كدوممون ميفته داريم يا نه...از همون تعريفي ها كه ساعتها براي هم مي گفتيم...يا نه...ميريم تو گذشته و از خاطراتمون ميگيم...ميگم يادته منو رسوندي مدرسه و درست سر كوچه مدرسمون تصادف كرديم، نگاهت به من بود و زدي پشت تاكسيي كه يهو ترمز كرد. منم زود پياده شدم تا كه هنوز كسي نديدتم بپرم تو مدرسه...مي گي يادته وقتي فهميدم تو خونه تنهايي اومدم درخونتون و زنگتون رو زدم...تو هم وقتي ديدي منم شوكه شده بودي...ميگم يادته از جلو خونمون شبي چند بار بعد از اينكه از سر كار ميومدي رد مي شدي و بوق ميزدي، منم ميپريدم پشت پنجره اتاقم و يواشكي برات دست تكون ميدادم و نيشم تا بناگوشم باز ميشد و قند تو دلم آب ميشد...ميگي...ميگم...ميگي...ميگم...ميگي يادته آخرين باري كه همديگه رو ديديم دم دانشگاه پيادت كردم و رفتم و نمي دونستم كه اين دفعه آخره...مي گم يادته رفتي و خيلي طول كشيد كه با رفتنت كنار بيام. فكر مي كردم هيچوقت نتونم بدون تو بمونم ولي چاره اي نداشتم...موندم...يا نه اين آخريها رو نمي گيم...فكر مي كنيم كه به اندازه كافي عمرمون رو هدر داديم ديگه اين چند لحظه رو خرابش نكنيم....يا شايدم اصلا حوصله همديگه رو نداشته باشيم...زودتر بخوايم از شر همديگه خلاص بشيم تا هركدوممون به گرفتاريهامون برسيم. يا فكر كنيم از ما گذشته و ديگه حوصله اين بچه بازي ها رو نداريم...يا شايد هردومون اونقدر عوض شده باشيم كه ديگه به علايق همديگه تو دلمون بخنديم و حرفي براي گفتن نداشته باشيم...به هرحال ديگه پيدات كردم...حالا بايد تصميم بگيرم ادت كنم يا نه...اين خيلي معني ميده...اين يعني اعلام وجود...ممكنه خيلي پيامد داشته باشه...شايدم نه...اما من تصميممو گرفتم.ه

پ.ن: يادم رفت بگم...هنوز هم خيلي خوشتيپي...ه

اندر احوالات خانه خریدن

2009-10-04T08:27:00.005+03:30

مکان: دفتر مشاورین املاک

موقعیت جغرافیایی: خیابان نیاوران، دور و بر کاخ

حاضرین: من، بابک، آقای صاحب املاک، جناب سرهنگ شریک صاحب املاک، آقای م مشاور ملاک، آقای فروشنده

توضیح: سه نفری که در این دفتر کار می کنن جزء خوشتیپ ترین افرادی هستن که تا به حال دیدم. آقای صاحب املاک حدود چهل ساله به نظر میاد که بعدها خودش گفت پنجاه سالشه (مـــــــع.....). سرهنگ و فروشنده پنجاه و خرده ای ساله هستند و آقای م هم دور و بر سی و پنج سال

گفتگوها:ه

آقای فروشنده: میگما من پسرم متولد لندنه...اگه خونه ای رو که بعدا می خرم رو بخوام بنامش کنم مشکلی پیش نمیاد؟ (جواب که معلومه...گفت که چ..بیاد)ه

آقای صاحب املاک: نه آقا. من خانمم متولد برلینه. خونه زعفرانیه رو هم به نامش کردم. هیچ مشکلی هم پیش نیومد.ه

سرهنگ: منم خانمم متولد قاهره است. ویلای شمالو که خریدم به نامش کردم. می دونی حوصله کارهاشو نداشتم گفتم به نامش باشه که خودش هم بهش برسه

آقای م: منم خانمم آلمان به دنیا اومده ولی شناسنامه اش مال تهرانه (چه ربطی داشت).ه

چند دقیقه بعد، بعد از کلی چونه زدن بر سر نوشتن مبایعه نامه

آقای فروشنده: خونمو عوض کردم چون ازش خسته شده بودم. می خوام برم یه جای جدید

آقای صاحب املاک: منم با تنوع خیلی موافقم. برای همین هم دائم ظاهرم رو عوض می کنم. هر روز هم لباسم رو حتما عوض می کنم. هیچوقت دو روز پشت سر هم یه لباس رو نمی پوشم. امروز مونده بودم چی بپوشم که چشمم افتاد به این کت شلوار ایتالیاییم، یادم افتاد که اِ...ای بابا...من اینو هم که دارم.این شد که امروز اینو پوشیم. البته کمربندشو خودم از ایتالیا آوردم (اینجا رو یه کم با بی تفاوتی میگه که یعنی این چیزها برای من عادیه)ه

آقای م: منم همیشه کت و شلوار ایتالیایی می پوشم به نظرم خیلی شکیل تره

توضیح دیگه: ظاهرا هر مبایعه نامه ای که نوشته می شه باید در سایت مربوط به املاک ثبت بشه و یه کدی دریافت کنه. این باعث میشه که از کلاهبرداری جلوگیری بشه و یه خونه به چند نفر فروخته نشه

نوبت میرسه به وارد کردن اطلاعات مبایعه نامه در سایت

آقای صاحب املاک: سیستمم امروز خرابه باید صبر کنید تا بدم درستش کنن

من: مشکلش چیه؟

آقای صاحب املاک:نمی دونم یهو خاموش شد و دیگه روشن نشد (با یه کم استرس. خیلی کم)ه

من: بذارید ببینم.ه

تا دکمه رو میزنم روشن میشه و بدون هیچ مشکلی ویندوز بالا میاد

آقای صاحب املاک: اِ...انگار درست شده. دیروز که من هرچی زدم روشن نشد. پس اگه میشه خودتون زحمتش رو بکشین(حالا که میبینه ناوارد نیستم اینو میگه)ه

من: آدرس سایت چیه؟

آقای صاحب املاک: باید بزنی دبلیو دبلیو دبلیو دات کام

من: چی دات کام ( با خنده ای که به زور کنترلش میکنم)ه

آقای صاحب املاک: مگه چی داره؟

سرهنگ: اجازه بدید من آدرس رو بخونم. باید بزنی دبلیو دبلیو دبلیو ایران املاک دات کام. حواست باشه املاک دوتا کِی داره. (حالا آدرس اینه. داشتم از پایین یه پوستر تبلیغاتی که به دیوار چسبونده بودن می دیدم

www . iranamlaak . com

آقای فروشنده: بلـــه. بنویس دبلیو املاک آت کام

من و بابک: در حال منفجر شدن

تا اطلاعات رو وارد سیستم کنم چندین بار نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و حالا نخند کی بخند. بابک هم به زور جلوی خودش رو میگرفت و به من چشم غره می رفت. پس خرابی بهونه بود. بلد نبودن با سیستم کار کنن. بعدا گفتن که یه مراکزی برای این کار هست که مبایعه نامه ها رو میدن اونجا و اونها هم وارد سایت می کنن. مونده بودم این آدمها که این همه دم از زندگی کردن در خارج از کشور رو می زنن، پس چرا حرف زدنشون اینجوریه؟ با این وجود باز هم خودشون رو از تک و تا ننداختن و موقع خداحافظی آقای صاحب املاک گفت:ه

نگران نباشید همه چیز خوب پیش میره . به قول آمریکاییها دونت اوری...ه

فقط یه شب نه بیشتر

2009-09-29T13:04:00.006+03:30

می دونی دلم چی می خواد؟...دلم می خواد برم یه جای جدید...یه جایی که تا حالا نرفته باشم. یه جای دنج که کسی بهم دسترسی نداشته باشه. اون جای دنج یه خونه داشته باشه مثل خونه های شمال میون یه عالمه درخت خود رو و علفهای هرز. با یه آسمون ابری و نمناک که وقتی دست به برگها میزنم دستم خیس بشه...دلم می خواد اون خونه یه بالکن هم داشته باشه ...تا تو اون هوای ملس یه پتو بپیچم دورمو روی یه صندلی لم بدم و چشمام رو ببندم. نفس بکشم. نفس عمیق. بو بکشم. بوی بارون. بوی خاک خیس. بوی چوب. تا غروب همون جا بشینم. چشمام رو ببندم و ذهنم رو رها کنم. بذارم تا هرجا که خواست بره. بهش بال و پر بدم. اصلا خیال بافی کنم. همه چیز رو همون جور که دلم می خواد بسازم. مهره ها رو جابجا کنم. بذارمشون هرجایی که عشقم میکشه.... یه بساط کوچیک هم داشته باشم...یه ظرف میوه، یه قوری چای و یه فلاسک کوچیک قهوه با یه کیک صبحانه شکلاتی، یه ظرف پسته بو نداده و یه بسته پفک...اهل چیز دیگه ای نیستم اما اینجا که باشم بدم نمیاد یه کم شیطونی هم بکنم. غروب که شد برم توی خونه و بشینم پای شومینه. شومینه گازی نه، هیزمی. که خودم توش چوب بندازم تا هم جرق جرق کنه و هم بوی دود بده. یه چراغ کوچیک هم دورتر روشن کنم. کم سو، که فقط کمی از تاریکی کم کنه. اونقدر اونجا بشینم تا خوابم ببره و یادم نیاد کی خوابم برده. اونوقت صبح که شد از اون بهشت کوچیک خداحافظی کنم و برم سر زندگیم. کسی هم ازم نپرسه کجا بودمو چی کار می کردم.ه

می دونی دلم چی می خواد؟...دلم می خواد یه دوست داشته باشم. یه دوست مثل خودم. پایه همه چیز و همه کار. هرچی رو که من دوست دارم اون هم دوست داشته باشه. از هرچی بدم میاد، حالش بهم بخوره... با هم دیگه حرف بزنیم. حرفهای مگو. از اون حرفها که هیچوقت دوست نداری به کسی بزنی.... دیوونه بازی در بیاریم . به همه چیز بخندیم حتی به ترک دیوار. از آرزوها مون بگیم...از حسرتها...با هم بخونیم...با هم برقصیم...با هم گریه کنیم...دلم همین دوست رو می خواد...اونوقت باهاش برم همون جای دنج و تو تمام اون لحظات، زیر اون آسمون ابری، توی اون بالکن سرد، کناراون بساط کوچیک، تا اون غروب دلگیر با من باشه... کنار اون شومینه با بغض تو گلوش برام از عشق گذشته اش بگه و بشنوه از اونی که الان کنار یکی دیگه است...

پ.ن: شوخی ندارم...جدی جدیم...تمام اونهایی که گفتم رو می خوام

من دلم لاست می خواد

2009-09-28T10:08:00.005+03:30

دلم براشون خیلی تنگ شده...چه شبهایی رو که با دیدنشون صبح نکردیم...اَه...برای دیدن سریال هم باید انتظار بکشیم...زندگی ما رو باش...ه

تو رو هم از همه بیشتر دوست دارم

نه اصلا فقط تو رو دوست دارم

پ.ن: خب چیه؟ مگه نمیشه مثل بچه ها شد؟

پ.ن: تازه ...خدا از ته دلتون بشنوه...ه

غایب همیشه حاضر

2009-09-22T09:15:00.002+03:30

چند سال پیش وقتی تازه دانشگاه قبول شده بودم یه روز که داشتم می رفتم تجریش یکی از دوستان دوران مدرسه ام که اسمش مهتاب بود سوار همون تاکسیی که من توش نشسته بودم شد. برای جفتمون جالب بود و خیلی ذوق کردیم. جالبتر از اون این بود که این اتفاق دوبار دیگه هم تو همون مسیر افتاد و من باز هم مهتاب رو دیدم...ه

همون موقع ها یه بار دیگه هم وقتی سوار تاکسی بودم دختر عمه ام کنارم نشست. اون منو ندید. وقتی نشست پیشم یهو بغلش کردم. رنگ و روش پرید. اومد جیغ و داد کنه که داد منم... اون روز کلی با هم خندیدیم...ه

چند روز پیش تو یه فروشگاه، خیاطی که لباس عروسیمو دوخته بود رو دیدم. اون هم منو دید . رومو کردم اونور و خودم رو زدم به ندیدن. اون هم همین کار رو کرد...ه

برادر شوهر خواهرم رو قریبا هفته ای یک بار تو خیابونهای مختلف می بینم. این هم خیلی عجیبه...ه

معلم دوران راهنماییم رو تو مجلس ختم یکی از آشناها دیدم. چقدر پیر شده بود...ه

بارها و بارها آدمهای دور و برمو، حتی اونهایی که فقط یک بار تو زندگیم دیدمشونو، کسانی که اصلا فکرش رو هم نمیکردمو تو کوچه، خیابون، مهمونی، عزا، عروسی، استخر یا خیلی جاهای دیگه دیدم...ولی نمی دونم چرا از اون روز آخر تا حالا دیگه هیچوقت تو رو هیچ جا ندیدم...تو که دور نیستی، همین نزدیکی ها یی، پس چرا نمی بینمت...ه

پ.ن: آدم دلش میگیره میاد اینجا...چرا نمی نویسین؟؟؟

پ.ن: دیشب ساعت 3 خوابیدم و صبح 6 بیدار شدم. اصلا نمی تونستم از جام پاشم با هزار بدبختی ساعت هفت رسیدم اداره و دیدم هیچکس نیست...ساعت تازه 6 بود...ه

کاشکی می شد یه روزی

2009-09-13T08:58:00.002+04:30

کاشکی میشد مثل قدیم

با همدیگه بریم سفر

دلم گرفته خسته ام

از این روزای پشت سر

کاشکی میشد بازم بیای

دست تورو من بگیرم

کاشکی میشد یه روزی من

تو آغوش تو بمیرم

یه عمره این فاصله ها

منتظر عبور ماس

نمیدونی بی تو لبم

چه ساکت و چه بی صداس

کاشکی میشد مثل قدیم

بازم با هم بریم سفر

کاشکی می شد یه روز بیای

کاشکی ازت بود یه خبر...ه

.........داریوش.........

پ.ن: می دونید بدترین چیز چیه؟ این که با سه چهارتا مدیر تو آسانسور باشی و مجبور باشی تا طبقه دهم بری. اونوقت همه شق و رق و ساکت وایساده باشن (جو سنگین...فکر کن) یهو از طبقه دوم به بعد شکمت هی قار و قور کنه...ه

پ.ن: می دونید بدتر از اون چیه؟ این که دکمه های آسانسور رو از بیرون زده باشن و آسانسور تو تمام ده طبقه استوپ کنه...ه

میشه بسه!!!!؟

2009-09-05T09:19:00.002+04:30

یعنی چــــــــــــــی؟؟؟ آخه این چه وضعیه؟؟؟؟....وبلاگ هرکی رو باز می کنم دو سه جمله معذرت خواهی نوشته و رفته پی کارش، که یعنی یا اصلا دیگه نمی نویسه یا تا اطلاع ثانوی از پست جدید خبری نیست. خب که چی؟... میشه بگید چرا؟؟؟ حالا که من بعد از این همه وقت اومدم باید این جوری باشه؟...یالا...پاشید ببینم. زود باشید بنویسید ببینم...تا فردا صبح هر کی آپ نکرده باشه هرچی دید از چشم خودش دید...گفته باشم..نگید نگفتی...خجالت هم خوب چیزیه...حالا ما نمینوشتیم تازه عیالوار شده بودیم و گرفتاری داشتیم...شما چه گرفتاریی دارید؟ اصلا من این چیزها حالیم نمیشه؟؟؟ تا فردا صبح وقت دارید که خیلی وقت زیادی هم هست...ه

وقتی آدم گ..گیجه میگیره

2009-08-29T10:34:00.004+04:30

الان درست از همون زمانهاست...از همون مواقع که اون بالا گفتم. یک هفته است که برگشتم سر کار و میبینم که بله...هرچی رشته کرده بودم پنبه شده...دوباره باید برای بدست آوردن تمام چیزهایی که قبل از رفتم به مرخصی داشتم حرص بخورمو چونه بزنم و احتمالا چونه پایین بیارم. محیط دولتیه دیگه از این بهتر نمیشه. عین لاشخور منتظرن که یکی نباشه تا بریزن سر اموالش و همه رو به تاراج ببرن و یه عده هم که زورشون بیشتر می چربه و یا پررو تر هستن برای بدست آوردن سمت و مقام آدم که با زحمت به دستش آورده از انجام هیچ کاری دریغ نکنن. هر چند که سمت من تا برگشتنم محفوظ موند و وقتی اومدم یه راست پشت میز خودم و با همون سمت قبلیم نشستم...ه

این پستو یادتونه؟ چون اون موقع وبلاگم یه مرگش شده بود و پستی که یه کم طولانی میشد رو آپ نمی کرد مجبور شده بودم تیکه تیکه بنویسمش این جوری: 1-2-3-4-5-6. حالا این پروژه داره تکرار میشه...اون خونه رو گذاشتیم برای فروش و امشب قراره یه خونه دیگه 18 متر بزرگتر و در یک جای بهتر قولنامه کنیم. با این تفاوت که این دفعه تمام کارها دوبرابر میشه. چون علاوه برمشکلات خرید خونه جدید، باید تمام کارهای مربوط به فروش خونه قبلی رو هم انجام بدیم. رو تمام پس اندازها و وامهایی که می تونیم بگیریم و حتی فروش یه مقداری از طلاهای من و فروش ماشین و یا اگر شد تعویض اون با یه ماشین ارزونتر و کمکهای نقدی دیگران و ... خلاصه هرچیز دیگه ای که بشه از توش پول در آورد هم حساب کردیم. حالا تا موعد محضر و سند زدن دوندگی ها و حرص خوردنها جهت جور کردن کل این مبلغ ناچیز شروع میشه. تفاوت عمده این دفعه با دفعه قبل هم اضافه شدن مسئولیت و کارهای فندقی به کلیه کارهای قبلیه...ه

لعنتی همین حالا باید اتفاق بیفته؟؟؟ تو این هاگیر واگیر...؟ بعد از این همه سال که رانندگی می کنم و تا حالا یه نقطه رو هیچ ماشینی ننداختم الان که دم فروش این ماشینه باید دنده عقب برم تو تیر چراغ برق؟؟؟ (به خودت بخند) حالا به تمام کارها درست کردن ماشین و به تمام هزینه ها، هزینه صافکاری و تعمییرش هم اضافه میشه.ه

امروز صبح مشاور املاکیی که واسط ما و فروشنده خونه است تماس گرفته و یه مبلغ نجومی رو برای کمیسیون خودش درخواست کرده و گفته که چنانچه امشب موقع نوشتن قولنامه کل این مبلغ رو بصورت نقدی بهش ندیم دیگه از خونه خبری نیست. ما هم که بعد از گشتن بین اون همه خونه های اجق وجق، همین یه خونه چشممون رو گرفته و فقط این یکی به نظرمون بی عیب و نقص اومده چاره ای جز تن دادن به خواسته این نامرد نداریم.ه

احتمالا با این وضعیت مالی مجبوریم ماه رمضون رو تا اطلاع ثانوی تمدید کنیم، چون چیزی دیگه برای خوردن نداریم...ه

پ.ن: برای کسانی که ایمیلشون رو داشتم عکس فندقی رو فرستادم، هرکی عکسش رو می خواد لطفا یه ایمیل برام بفرسته

آشنایی با فندقی

2009-08-23T12:43:00.003+04:30

همه چیز خیلی تند و سریع پیش رفت. اونقدر که هنوز هم وقتی نگاهش می کنم باورم نمیشه این پسر کوچولو که حالا دیگه برای رسیدن به چیزهای اطرافش سعی می کنه و سینه خیز خودش رو به هرچی که کنجکاوش می کنه می رسونه، پسر منه. تو این هفت ماه یک لحظه هم ازم جدا نبوده. از لحظه لحظه بیداریهاش لذت بردم و با صدای نفسهاش و وول خوردن های توی خوابش زندگی کردم. هیچوقت فکر نمی کردم منی که تا حالا بچه ای رو بوس نکردم و هرجا هر طوری که می تونستم از حضور بچه ها در جمع جلوگیری می کردم و کلا بچه ها رو مایه عذاب و دردسر می دونستم و خیلی وقتها با خیلی هاشون برخورد لفظیو یه موقع هایی هم فیزیکی (این قسمت رو بعد از ازدواج سعی کردم ترک کنم) میکردم حالا این پسر کوچولو نفسم بشه و از خیلی چیزها برای راحتی و آسایشش بگذرم...ه

الان دیگه حسابی بزرگ شده. از همون روز اول تو بیمارستان سرش رو، رو به بالا میبرد و به اصطلاح قدیمی ها گردن میگرفت. هرچند که خیلی زود خسته میشد و سرش رو مینداخت. صبح روز شش روزگیش بندنافش افتاد. از ده روزگی به بعد شب تا صبح کامل می خوابید و فقط تو خواب شیر می خورد برای همین هم مشکل شب بیداری و بی خوابی کشیدن نداشتم. چند روز مونده به تموم شدن پنج ماهگیش (17/03/88 برای خودم که یادم نره) برای اولین بار دمر شد و درست دو ماه بعدش (17/05/88) تونست سینه خیز بره و توپ قرمزش رو برداره. اوایل اصلا بلد نبود چیزی رو تو دستش بگیره ولی تو چهار ماهگی دیگه کم کم یاد گرفت. دوتا دندون پایینش هم یه کم دراومده که اولین نشونه هاش درست دو روز مونده با پایان هفت ماهگیش بیرون زد. راه پله ها رو میبینه ذوق میکنه و از گلو می خنده. بعضی وقتها اونقدر از دیدن بعضی چیزها ذوق می کنه که گلوش درد میگیره و به سرفه میفته. تا حالا چند بار مسافرت رفته. اولین مسافرتش عید بود که چند روز اولش رفتیم شمال و آخرهاش هم رفتیم اصفهان و شهرکرد.حدود دوسه هفته پیش هم باز رفتیم اصفهان و شهرکرد که سومین و فعلا آخرین مسافرت فندقی بود( با اسم هیراد نتونستم ارتباط برقرار کنم. برام خیلی نا آشناست. اما چون بابک فندوقی صداش میکنه و به نظر خودم هم به قیافه اش خیلی میاد اینجا به همین اسم صداش می کنم)...ه

بگذریم... نمی خوام هی راه بیفتم بیام اینجا بگم دیروز این کار رو کرد و امروز این صدا رو ازخودش در آورد و فردا قراره فلان کار رو بکنه. از این خبرها نیست. اینها توضیحاتی بود برای اینکه شما بیشتر با فندقی و شخصیتش آشنا بشین :) ه

دلم برای همه تنگ شده بود. گهگداری بهتون سر میزدم اما با وقت کم و اینترنت نفتی خونه خیلی کم پیش میومد. این مدت از خیلی چیزها دور بودم. فندقی باعث شده بود نه به کارم فکر کنم نه به تغییراتی که تو محیط کار پیش میومد و بهم خبر میدادن. از اوضاع سیاسی هم حسابی دور بودم و اطلاعاتم در حد بحثها و حرفهایی بود که دیگران در مهمانی ها میزدند. اما تا دلتون بخواد مثل دوران حاملگیم مهمونی و عروسی و تولد رفتم و قر دادم . کلا تو خونه خیلی خوش گذشت. هفت ماه بعد و یک ماه قبل از زایمان تو مرخصی بودن اون هم از نوع با حقوقش به علاوه یه عالمه گردش و تفریح حتی با بچه، ارزشش رو داشت که به دومی و سومی هم فکر کنم :) همینجوری پیش برم بازنشسته میشم دیگه. مگه نه؟

2009-01-21T13:46:00.003+03:30

چهارشنبه پیش ساعت نه و سی و پنج دقیقه صبح پسرم به دنیا اومد. با وزن سه کیلو و صد هشتاد و قد 51. الان هم تو بغلم خوابیده و من دارم با دست چپ تایپ می کنم. تمام وقتم رو به خودش اختصاص داده و من هم با لذت کارهاش رو انجام میدم. باز هم میام

2008-12-16T15:05:00.000+03:30

این دفعه دیگه با دفعه های قبل فرق میکرد. دفعه قبلی با خودم عهد کردم که اگه یه بار دیگه این کار رو تکرار کنی حتما جلوت وایسم. این بار دیگه به عهدم وفا کردم. نذاشتم هرچی دلت می خواد بگی و همینجوری نگاهت کنم یا سعی کنم برات هی توضیح بدم تا تو از اشتباه دربیای... که بعدش تا مدتها به مکالمه مون فکر کنم و حرص بخورم که چرا اینو گفتی این جواب رو بهت ندادم یا چرا بیخودی سعی کردم آرومت کنم و در جواب حرفهات دلیل کارم یا رفتارم رو توضیح دادم، بعد هم دیگه دیر بشه و هیچ کاری ازم برنیاد. تا وقتی که دوباره همدیگه روببینیم و تو با آرامش طوری رفتار کنی که انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده و من مجبور بشم ساکت بمونم و همه چیز رو فراموش کنم، که اصلا کار راحتی نیست این فراموش کردن. همیشه به آدمهایی که برای هر حرفی یه جواب تو آستینشون دارن حسودی می کنم. چرا باید اونها توانایی خوب حرف زدن و به موقع از کلمات استفاده کردن رو داشته باشن و من نه....با این حال با خودم فکر کردم...دیدم چه لزومی داره در جواب برداشتهای غلط تو و نیش و کنایه هات هی دلیل بیارم و هی توضیح بدم. مجبور نیستم برای هیچکسی دلیل رفتارم رو بگم چه برسه به تو. هر کاری دوست داشته باشم می کنم چه خوشت بیاد و چه نیاد... این بار که گوشی تلفن رو برداشتم و صدات رو شنیدم بلافاصله خودم رو آماده کردم. بی ادبی نکرد، سعی کردم احترامت رو حفظ کنم اما محکم جلوت وایسادم. هرچی گفتی جواب شنیدی. تو هم توقع همچین رفتاری رو نداشتی. خیلی واضح حس کردم که جا خوردی. کم کم از موضع خودت کوتاه اومدی و صدات رو پایین آوردی. بعد هم خداحافظی کردی... همین بود که تا گوشی رو گذاشتم بلافاصله همه چیز رو فراموش کردم و ککم هم نگزید که چی گفتم و چی شنیدم...چون احساس میکردم تونستم از خودم دفاع کنم... این شد که یکی دو ساعت بعد دوباره زنگ زدی و بابت بد صحبت کردنت معذرت خواهی کردی... لحن صحبت کردنت خشک و رسمی بود اما می دونستم که چقدر به خودت فشار آوردی تا تونستی این کار رو کنی. برای دفعه اول خوب بود نه؟

:D پ.ن: دفعه بعد فقط خدا به دادش برسه

:پ.ن: چند تا عکسی که قولش رو داده بودم

قبل - بعد - یه پازل هزار تیکه که کلی طول کشید تا درستش کنم - این، این، این، این، این، این و این هم بقیه اش

2008-12-04T09:17:00.004+03:30

امروز آخرین روز کاری منه. از شنبه مرخصیم شروع میشه تا هفت ماه و نه روز دیگه. یک ماه و نه روز استعلاجی و شش ماه مرخصی بعد از زایمان. یوووهوووو. از موقعی که ازدواج کردم شاغل بودم و حالا می خوام زندگی یک زن خانه دار رو تجربه کنم. یک ماه دو نفره و شیش ماه سه نفره...در مورد اسم هم دیدم اینجا که نمی تونم اسم واقعی رو بگم پس مجبورم یه اسم مستعار انتخاب کنم و از اونجا که همیشه اسم هیراد رو دوست داشتم و بابک موافقت نکرد که نی نی رو هیراد صد کنیم، گفتم آرزو به دل نمونم و اینجا هیراد صداش کنم. چطوره؟ اسم اصلیش رو هم بالاخره یه جوری بهتون میگم دیگه...ه

من از شنبه بیکارم. زنگ بزنید. اس ام اس بفرستید. ایمیل بزنید. باید وقت خالیم رو پر کنم دیگه. از اونجا که عادت هم ندارم بیکاری اگه سرگرمم نکنید ممکنه ناراحتی روحی بگیرم.ه

اگه اینترنت خونه یاری کنه و اذیت نکنه تند تند آپ می کنم

پ.ن: من زحمت می کشم کامنتها رو جواب می دم می خونید دیگه؟

همیشه شعبون...یه بار هم رمضون

2008-11-27T12:38:00.005+03:30

خب همیشه که نمیشه آدم وبلاگ خوب و پر محتوا و آموزنده یا وبلاگ خاطرات گذشته و عشقهای سوزان واتفاقهای روزمره بخونه...یه موقع هایی هم پیش میاد که دلش یه وبلاگ از اون نوع می خواد. از اونهایی که نویسنده اش یه کم بیشتر از خاطرات روزمره می نویسه. مثل وبلاگ یه دختر فراری یا یکی مثل اون پسره عرفان که از اون راهها کسب درآمد می کرد و راضی هم بود. چه میدونم از همون وبلاگها دیگه. قبلا هم گفته بودم که اصولا آدم بی ادبی نیستم. خب چیکار کنم الان زبونم نمی چرخه بگم از کدومها. حالا نه اینکه خودم دلم بخواد بخونم ها... نه. اصلا...منو این حرفها... همینجوری می گم. یعنی می گم بالاخره یکی پیدا میشه که دلش مطالب اونجوری هم بخواد، (عجب آدمهایی پیدا می شن!)...حالا میگن هیجان داره، کنجکاوی زیاد می کنن. فضولن...نمی دونم... من که جاشون نیستم بدونم. تازه اگه یکیشون رو می دیدم می گفتم خب برو بشین پای ماهواره ببین چه جوریه یا فیلمهاش که همه جا ریخته یه جوری سر و تهشو هم بیار دیگه. حتما باید وبلاگش رو بخونی؟ من که خودم یکی دو تا سراغ داشتم که حالا دیگه نمی نویسن. نه اینکه علاقه داشته باشم به خوندنش ها...نه فقط می خوندم ببینم چه جوریه...همین

پ.ن: "شب عروسی بعد از مراسم عروسی تو اتاق چی کارکنم" : اینو تو گوگل جستجو کرده.، سر از اینجا در آورده

2008-11-24T14:24:00.003+03:30

نه اینکه نخوام بنویسم ها...نه، ولی اونقدر گرفتارم که نمی فهمم کی شب میشه. آخه تا چند روز دیگه میرم مرخصی و باید کارهای ناتمومم رو تموم کنمو بقیه اش رو هم به همکارام بسپرم. باید همه چیز رو آموزش بدم و جای هرچیزی رو بگم کجاست تا بعدا دنبال فایلها و اطلاعات نگردن. کارهای خونه و این فسقلی هم که تمومی نداره. تازگیها هم نمی دونم چرا شبها خوابم نمیبره. نه اینکه فسقلی نذاره ها، مثل خواب زده ها خوابم نمیبره. این الناز هم اونقدر خوابهای بی ناموسی دید و اومد تعریف کرد که بالاخره ما رو هم از راه بدر کرد و دیشب از اون خوابها دیدیم. سر فرصت با یه پست درست و حسابی برمی گردم.

چیکار میکنه این فسقلی هنوز نیومده

2008-11-15T09:30:00.007+03:30

پنجشنبه و جمعه حسابی کار کردیم...البته بیشتر بابک...من هم اون وسطها میپلکیدم و سعی می کردم یه جوری خودم رو فعال نشون بدم ولی عملا کاری ازم بر نمیومد. برای آماده کردن اتاق این فسقلی باید یه سلسله جابجایی های مقدماتی رو زنجیروار انجام بدیم. اتاق کار، مطالعه یا هر چیز دیگه ای که اسمش رو میذارید باید خالی بشه، کاغذدیواری و موکت هم بشه چون سرامیک برای بچه خطرناکه. اما کامپیوتر و کتابخونه و اون همه خرت و پرت رو کجا باید میبردیم؟ خونه ما انباری نداره ما هم به جاش اتاق کوچیکه که شکل ال داره رو انباری کرده بودیمو هرچی خرت و پرت و کارتون و جعبه و چیزهای اضافی داشتیم رو گذاشته بودیم اونجا. دیروز این اتاق انباری رو ریختیم بیرون. نصف بیشتر وسائل رو ریختیم دور. تمام اون چیزهایی که تو این مدت استفاده نکرده بودیم و فکر می کردیم یه روزی به درد می خوره منتقل شد به پشت در کوچه. تا میرفتیم و برمیگشتیم که سری بعدی رو بذاریم بیرون ناپدید می شدن. وای که چه حالی هم میده این دور ریختن. فقط چند تا تیکه چیزهایی که به درد بخور و یا قیمتی بودن رو نگه داشتیم که همه رو چیدیم روی یه میز که درون قسمت ال مانند اتاق گذاشتیم. (نمی دونم به اون قسمت چی باید بگم) حالا می خوام جلوش رو یه پرده ای چیزی بزنم و اونجا رو بپوشونم و از بقیه اتاق که بصورت مستطیل هست استفاده کنم. میز کامپیوتر و کتابخونه هم طی چند روز آینده باید منتقل بشه به این اتاق تا اتاق نی نی خالی بشه. شاید بخوایم اتاق خودمون رو با اتاق نی نی عوض کنیم اما اول باید خالی بشه تا بعد تصمیم بگیریم. تخت و کمدش هم فردا آماده میشه اما چون اتاق آماده نشده به فروشنده گفتم صبر کنه و فعلا نیارتشون تا خبرشون کنم. تقریبا تمام خریدها انجام شده اما باز هم چون اتاق آماده نبود هر کدوم رو یه جا گذاشتم. هر وقت که چیدمشون حتما عکشون رو میذارم. الان به ذهنم رسید که از همه مراحل این جابجایی ها عکس هم بگیرم ولی حیف شد از اتاق کوچیکه قبل از مرتب شدنش عکس ندارم. عکس هم میشدها! به هوای اینکه به زودی قراره مرتب بشه از مدتها قبل هر چیزی رو همون وسط گذاشته بودم. جای راه رفتن نبود ولی خب حیف که عکس نگرفتم. الان فقط باید چند تا اسباب بازی براش بخیریم و یه چند تا لباس برای موقعی که یه کم بزرگتر میشه. چون تو زمستون به دنیا میاد بیشتر لباسهای سایز صفر تا سه ماهش زمستونی و ضخیم هستن. تاریخ به دنیا اومدنش رو بهتون نگفتم نه؟ دکتر فعلا گفته بیست و پنجم دی اما ممکنه تغییر کنه. یعنی درست دو ماه دیگه یه نفر دیگه به جمع خانواده مون اضافه میشه و میشیم سه نفر.

دیگه می مونه کارهای خودم. پنجشنبه صبح با بابک رفتیم یه خرید کلی انجام دادیم. از هرچیزی که خراب شدنی نبود مثل رب، روغن، پودر ماشین، شامپو و....خلاصه چیزهایی مثل این یه عالمه خریدیم و انبار کردیم تا کمتر مجبور شیم بریم خرید. بعد از اومدن فسقلی رفت و آمد زیاد میشه و مهمون زیاد میاد خونمون. مونده پر کردن فریزر از سبزی های مختلف خورشی و غیر خورشی که کار خانمیه که همیشه این کار رو انجام میده . فقط باید بهش سفارش بدم. می بینید چقدر خونه دار شدم. دارم فکر همه جا رو می کنم. دیگه چیکار باید انجام بدم؟؟؟ شماها که تجربه دارید بهم کمک کنید و اگه کاری باید انجام بدم بهم بگید. بقیه فعالیتها رو پس از انجام براتون حتما توضیح می دم.ه

پ.ن: نمیدونید تمام این کارها رو بابک با چه عشقی انجام میده. خودم هم دوست دارم اما بابک یه جور دیگه است. هرچیزی که می خریم و میاریم رو با احتیاط باز می کنه و وقتی نگاهش می کنه ضعف می کنه. فکر کنم تو نگه داری فسقلی مشکلی نداشته باشم. همش بغل باباش باشه و من راحت باشم ;) ه

پ.ن: فقط چند روز دیگه وقت داریم تا از آرامش زندگیمون استفاده کنیم. هر وقت می خوایم بخوابیم. هر جا می خوایم بریم. هر چی می خوایم ببینیم و خلاصه بر اساس میل و اراده خودمون تصمیم بگیریم. از دو ماه دیگه به بعد دیگه این خبرها نیست. ه

پ.ن: روز یکشنبه هفته پیش رفتیم کنسرت مانی رهنما، مهران مدیری، رضا یزدانی و علیرضا عصار. ما بلیط پونزده هزارتومنی خربده بودیم اما ییهو یه نفر کل خانواده مون رو دعوت کرد اونجا. اون هم کجا؟ جایگاه وی آی پی یعنی بلیط پنجاه هزار تومنی. آی حال داد. بلیط خودمون رو هم دادیم به دو نفر دیگه که در بدر دنبال بلیط بودن. کلی حال کردن. کنسرتشون هم جالب بود. با اینکه از نظر صدا گوش آدم کر می شد اما بد نبود. اون شب رضا کیانیان، محمدرضا شریفی نیا، پژمان بازغی و مسعود کیمیایی مهمونهای ویژه بودن که دو ردیف جلوتر از ما نشسته بودن. عصار که حرف نداشت. آره بارون میومد مهران مدیری رو هم دوست داشتم. کلا بقیه اش به غیر از رضا یزدانی خوب بود.ه

پ.ن: من و بابک هم به جمع لاست بینان اضافه شدیم.ه

روزهای آخر یادته؟

2008-11-03T08:44:00.003+03:30

سلام

اينكه حاج باران يا تو اينقدر عاشقانه هاي عشق اولتان خوب به يادتان مياد منو متعجب ميكنيد من تقريبا هيچيش يادم نمياد

صادق Homepage 10.27.08 - 5:26 am

*****************************

سلام

نمی دونم عشق اولی که ازش میگی کی بوده؟ کجا دیدیش؟ چقدر دوستش داشتی؟ چقدراین عاشقی طول کشیده؟ چقدر بهش وابسته شدی؟ چرا ازش دور شدی؟ و چقدر در فراغش درد کشیدی؟

حاج باران در عاشقانه آرامش لحظه به لحظه اش رو توضیح داد. از نظر احساسی خیلی وقتها بهش نزدیک بودم. بعضی شرایطش رو با تمام وجود درک میکردم. انگار خود خودم بودم...ه

اما اون چیزی که باعث میشه هیچوقت هیچی یادم نره، جزئیات لحظه به لحظه اش یادم بمونه، خوب یادم بیاد که کی کجا رفتیم، چی خوردیم، چی خریدیم، چی گفتیم، من چی پوشیده بودم، اون چی پوشیده بود، کی خداحافظی کردیم و یا اون احساسی که اون لحظه داشتم رو دوباره زیر پوستم عین عین همون موقع حس کنم، چرا گریه کردم، از ته دل خندیدم، ذوق کردم، دلم لرزید، عصبانی شدم، حسودی کردم، بی تفاوت بودم، تا عرش پرواز کردم، تا فرش سقوط کردم، همه و همه به خاطر تلاشی بوده که برای بوجود اومدن اون لحظه ها کردم. زمان خیلی عوض شده. سیزده سال از اولین باری که باهاش حرف زدم میگذره. اون موقع نه فقط برای من بلکه برای اکثر هم سن و سالهای من محدودیت این نوع ارتباط وجود داشت. مثل الان نبود که حتی بچه های دبستانی هم موبایل داشته باشن و بچه های راهنمایی دوست پسرشون رو خیلی راحت به پدر و مادرشون معرفی کنن. دوستهای دبیرستانی هم به سختی به هم اعتماد می کردن و از دوست پسرهاشون حرف میزدن. وقتی شونزده سالم بود برای یه تلفن حرف زدن باید کلی منتظر می موندم تا موقعیتش پیش بیاد. تنها باشم، مامانم بره خرید. یه وقت کسی سر زده نیاد، کسی زنگ نزنه بگه چقدر تلفنتون اشغال بود و خیلی چیزهای دیگه...بیرون رفتن هم که دیگه بماند. کی برم بیرون؟ با اون وضعیتی که هر جا می خواستم برم منو میبردن و میاوردن، تمام مدت دبیرستان با سرویس میرفتم و میومدم و جور کردن یه موقعیت که کسی بهم شک نکنه و اعتبارم پیش خانواده ام زیر سوال نره خیلی سخت بود. می دونی یه فرق عمده ای که اون موقع با الان داشت همین اعتبار بود. برام خیلی مهم بود که کسی بهم شک نکنه. پدر و مادرم بهم اعتماد داشتن و کلی قبولم داشتن برای همین اگه متوجه چیزی میشدن آبروم می رفت. هرچند که فکر می کنم مامانم بو برده بود اما به روم نمی آورد. خوب یادمه اولین باری که باهم رفتیم بیرون قبل از امتحان ثلث سوم زبان بود. تو امتحانات دیگه سرویس تعطیل میشد و خودمون باید میرفتیمو میامدیم. برای همین تا اومدم بیرون از همون کیوسک تلفنی که گفتم بهش زنگ زدم و چند دقیقه بعد اومد دنبالم. می دونی چه هیجانی داشتم؟ نه نمی دونی. هیجانی که هر کس فقط تو شرایط خودش می تونه تجربه کنه. موقع سوارماشین شدن زانوهام میلرزید و کلی سعی کردم تا خودم رو خونسرد نشون بدم و اون چیزی متوجه نشه که حتما شد. از نگاه کردن به چشماش خجالت می کشیدم. می دونی یعنی چی؟ نه نمی دونی. این شرمی بود که بعید می دونم الان تو چشمهای عشاق این دور و زمونه پیدا بشه و اون خیلی خوب این موضوع رو درک کرد. برای هر کدوم از دیدارهامون زحمت کشیدم. با وسواس لباس انتخاب کردم. رو گفته هام دقت میکردم. برای کادوهایی که میگرفتم از مدتها قبل وقت میذاشتم و بعد از هر دیدار تا مدتها اون رو دوره میکردم.....حالا دیگه گذشته و من هنوز اون حسهام رو تجربه می کنم. نمی خوام الان راجع به آخرش و اینکه چی شد که هر کدوم راه خودمون رو رفتیم و یا اینکه خوب شد بهم نرسیدیم یا بد توضیح بدم. اما با اطمینان کامل میگم که وجود اون آدم در گذشته من، رو زندگی الانم کوچکترین تاثیری نداره. هیچ دلیلی نداره چون در قدیم یه نفر دیگه رو دوست داشتم الان بابک رو دوست نداشته باشم اون هم اینقدر زیاد. اون الان یه خاطره خوبه که همیشه من رو یاد یه دورانی از زندگیم میندازه که دیگه برنمی گرده. دوران نوجوونیم. دوران تجربه حسهای جدید و البته با یه آدم خوب که ایده آل خودم بود. دیگه نمی دونم بیشتر از این چه جوری توضیح بدم و آیا منظورم رو خوب رسوندم یا نه ولی ممنونم از کامنتت که باعث شد که خودم هم به اینکه واقعا چرا تمام جزئیات یادمه فکر کنم.ه

من و تو یادت میاد ما نشدیم؟
یادته حتی یه لحظه از هم جدا نشدیم؟
من و تو یادت میاد با هم بودیم؟
یادته همدم درد هم بودیم؟
من و تو یادت میاد پنج شنبه ها؟
توی اون پارک جلوی فوارره ها
من و تو یادت میاد حرفهامونو؟
یادته به هم دادیم دستامونو؟
من و تو یادت میاد می خندیدیم؟
هر دفعه وقتی به هم می رسیدیم
من و تو یادت میاد جدا شدیم ؟
یادته یادته با غصه آشنا شدیم؟
من و تو یادم میاد خاطره ها
رفتی و من موندم و فاصله ها

داریوش

آه ...از این هوای بارونی

2008-10-27T08:12:00.003+03:30

باز هم این هوا و این بارون منو یاد تو میندازه. نمی دونم چه سری تو این گرفتگی هوا هست که آدم رو اینجوری از راه بدر می کنه. با اینکه اون روزهای آخر خیلی اذیت شدم، با اینکه خیلی سخت بود تا بتونم فراموشت کنم (کردم؟) اما هیچ کدوم از روزهای بد یادم نمونده. هر وقت فکر می کنم فقط خاطرات خوب یادم میاد. یه تجربه خوب...یادته؟ ...حتما یادته... بوق زدنهای رمز گونه تو و پشت پنجره اومدنها و بای بای کردنهای یواشکی من... سر ساعت رد شدنهای تو از اون کوچه خلوتمون و سر ساعت رو بالکن اومدنها و لبخندزدنهای من... غافلگیر کردنها و یه دفعه زنگ در خونه زدنهای تو وقتی میفهمیدی که تنهام و لرزیدنهای دل منو شل شدنهای زانوهام تا بازکردن در... بیرون رفتنهای دیر به دیر و یواشکیمون که با اینکه خیلی زمانش کم بود اما تا مدتها بهش فکر می کردمو و تمام فکر و ذهنم رو پر میکرد...اون کیوسک تلفن عمومی که از اونجا بهت زنگ میزدم یادته؟ هر وقت از اونجا رد میشم حسابی نگاهش می کنم. وقتی دختر مدرسه ای رو می بینم که سرش رو فرو کرده تو تلفن و ریز ریز پچ پچ می کنه و لبخند میزنه یاد خودم میوفتم...با این تفاوت که اون موقع دو دقیقه حرف میزدی چهل نفر به شیشه میزدن و حالا اگه چهار ساعت هم حرف بزنی کسی کاریت نداره...شماره پلاک همه چندتا ماشینی که تو اون دوران عوض کردی رو حفظ بودم. هرجا که بودم از فاصله چند کیلومتری ماشینت رو میشناختم. فکر می کردم تا آخر عمرم اگه یه روز ماشینت رو ببینم مال هرکس دیگه ای که شده باشه باز هم میشناسمش...نمی دونستم پلاکها رو عوض می کنن..و...یه عالمه خطرات دیگه....حالا از اون روزها خیلی گذشته...از روزهای نوجوونی و شروع جوونی من. حدود چهارده سال از اولین باری که با هم حرف زدیم، از اون روزی که من تو خونه تنها بودم و اولین زنگ رو بهت زدم میگذره و ده سال از آخرین باری که همیگه رو دیدیم و نمی دونستیم که آخرین باره... حالا من اینجام. پشت این میز و توی این اداره.الان دیگه یست و نه سالمه. با یه زندگی متفاوت از اون چیزی که من و تو تصور می کردیم... و تو...نمی دونم اینجایی یا اونور آبها. تو هم فکر نمی کردی به همچین جایی برسی با پسری که می دونم الان باید مدرسه ای باشه. اگه هنوز فقط همون یه دونه رو داشته باشی. الان باید سی و هشت سالت شده باشه. تولدت چهارم مهر بود... از اون روزها خیلی گذشته و من هیچوقت از اینکه تو رو دیدم، از اینکه روزها و لحظه هام رو با تو و به یاد تو گذروندم و از اینکه با اون همه سختی ازت جدا شدم پشیمون نیستم....از دست این هوای بارونی...ه

پ.ن: یه روزی حتما مثل حاج باران این عاشقانه آرام رو می نویسم. بعضی وقتها فکر می کنم که دیگه چیزی از اون روزها یادم نمونده اما به عقب که برمیگردم همه چیز با کوچکترین جزئیات یادم میاد. می خوام بنویسم تا اگه روزی ذهنم دیگه نتونست چیزی رو به خاطر بیاره دلم نگیره...بیام اینجا...ه

پ.ن: تو اومدی و رفتی...با اومدنی که خودم خواستم و رفتنی که دست من و تو نبود...و بعد بابک اومد...با اومدنی که خودمون خواستیم و دیگه نذاشتیم به رفتن برسه. برای همیشه موندگار شد...و تو هم اومدی...با اومدنی که خودت خواستی و سعی کردی موندگار بشی. هنوز هم داری سعی می کنی...اما وقتی دل نخواد فایده نداره...من نه اومدنت رو می خواستم و نه موندنت رو. با وجود تمام محبتها و کمک کردنها و خوبیهات. اما دیر اومدی...دست خودم نیست...چیکار کنم که حتی خوبی کردنهات هم فایده نداره.ه

پ.ن: خیلی از خانمها دراین دوران از همسرشون متنفر میشن. ازشون دوری می کنن و تحمل کردنشون براشون سخت میشه اما برای من درست برعکس این اتفاق افتاده. تحمل دوری و نبودن بابک برام خیلی سخت تر از قبل شده. وقتی لباسهاش رو تا می کنم و تو کمد میذارم اول حسابی بو می کنم. وسیله هاش رو با احتیاط و منظم سرجاش میذارم و چشمم به ساعته تا زودتر لحظه ها بگذره و برسه خونه. وقتی هم که میاد، تمام سعیم رو می کنم تا حتی یه لحظه از لحظاتی که کنارم هست رو از دست ندم...ه

اندر احوالات مادر شدن

2008-10-15T08:52:00.004+03:30

نی نی دیگه شیش ماهش تموم شده. دیروز رفتم سونوگرافی و دیدمش. دائم دهنش رو باز و بسته میکرد انگار داشت آدامس می خورد. دیگه تمام اندامهای بدنش کامل شده فقط باید رشد کنه و بزرگ بشه. الان حدودا 850 گرم وزن داره. سر و دست و پا و ستون فقرات و قلب و معده و کلیه و خلاصه همه جاش رو دیدم. حتی عضو شریف رو. بد جوری هم لنگ و لگد میندازه. مشت و لگدش رو از وقتی چهار ماهش تموم شد حس می کردم ولی الان دیگه از حس کردن گذشته چنان می کوبه به در و دیوار دلم که هر کسی دستش رو بذار رو دلم کامل حس میکنه. برای اسم هم هنوز به توافق نرسیدیم. یه چند تایی انتخاب کردیم اما هنوز مطمئن نیستیم. شما هم اگر اسم خوب سراغ دارید لطفا پیشنهاد بدید. دلم می خواد ریشه فارسی داشته باشه و ترجیحا با الف شروع بشه. با ب هم اگه باشه خوبه. بابک هم همچنان در حال ذوق کردنه. روزی صد بار قربون صدقه بچه میره. هر کی ندونه فکر می کنه بعد از ده سال انتظار، با کلی نذر و نیاز و دوا درمون بچه دار شدیم که اینجور بال بال میزنه...چند روز تعطیلی گذشته رو رفتیم شمال. انگار که رفتیم کیش. از ایران کتان درمیومدیم میرفتیم تو لایکو. از لایکو میومدیم بیرون میرفتیم البسکو...خلاصه کل فروشگاه ها رو رفتیم و یه عالمه اسباب بازی و چند جفت جوراب براش خریدیم. انگار که تو تهران قحطی اومده و این چیزها پیدا نمیشه. بازی ها هم همه فکری بودن. چند تا پازل جورواجور و لگو و از این جور چیزها. آخه پسرم قرار دانشمند بشه. بیشتر برای دل خودمون خرید میکردیم تا برای بچه. یه عروسک خرس بزرگ هم خریدیم برای گوشه اتاقش. دیگه باید اتاقش رو هم آماده کنیم. اول باید دیوارش رو کاغذ دیواری کنیم. شاید اتاق خودمون رو با اتاق نی نی عوض کنیم چون کمدهای اون اتاق بزرگتره. حال خودم هم خوبه. یه دو سه هفته ای خیلی بد بودم. حتی زیر سرم هم رفتم اما الان خوبم. هنوز دلم خیلی بزرگ نشده اما دیگه تو اداره همه می دونن. هر کس هرچی می خوره برای من هم میاره. مخصوصا اگه بو دار باشه. یکی از آقایون کشک بادمجون آورده بود و منو صدا کرد تو اتاقش که برم بخورم اونقدر خجالت کشیدم. نی نی حدودا آخر دی بدنیا میاد و من فکر کنم از اول دی دیگه سر کار نرم. بعضی وقتها به اینکه دیگه کلا سر کار نرم هم فکر می کنم. دیگه دلم می خواد خونه باشم. دیگه دوست ندارم کار کنم. نمی دونم به شرایط الانم مربوط میشه یا نه ولی جدی دارم به این موضوع فکر می کنم. بعد از به دنیا اومدن نی نی (یه اسم هم یرای اینجا پیشنهاد بدید که هی نگم نی نی) هم شیش ماه مرخصی دارم. اگه دیدم از تو خونه موندن خسته نشدم و دلم خواست برای همیشه خونه باشم واقعا این کار رو می کنم. سعی می کنم هرچی خریدم عکسش رو اینجا بذارم. دیگه چی بگم؟؟؟؟ فعلا تا اینجا رو داشته باشید تا بعد اگه چیز جدیدی به ذهنم رسید بهش اضافه کنم.ه

+18

2008-09-13T08:46:00.002+04:30

یکی از عروسی هایی که دو سه روز مونده بود به شروع ماه رمضون دعوت شده بودیم و ما هم به خاطر شرایط کاریمون و وضعیت من نتونسته بودیم بریم، عروسی برادر همکار قدیمی بابک بود که با دختر عمه اش نامزد کرده بود و رفته بود شهرستان خودشون. همونجا شاغل شده بود و خونه ای گرفته بود و خلاصه سر و سامونی به زندگیش داده بود. اونهایی که رفته بودن اونقدر از عروسی و ماجراهاش تعریف کردن که یه عالمه حسرت خوردیم چرا ما نرفتیم. اما جالبترین قسمت این ماجرا آخر شب عروسی بعد از رسوندن عروس و داماد به خونشون و دست به دست دادن اونها و گریه و زاری کردن عروس و مادرش و خداحافظی کردن تک تک مهمونها و خلاصه خلوت شدن خونه بوده. یعنی همون موقع که عروس و داماد تنها می مونن اما این عروس و داماد بخت برگشته ما شانس نداشتن و اون سنتی که قدیمها مرسوم بوده شامل حالشون میشه و تنها نمی مونن. یعنی مادربزرگ که عروس و داماد هر دو نوه هاش میشدن گیر میده و میگه من می مونم بقیه برن. هر چقدر هم که بقیه بهش میگن که این رسمها دیگه قدیمی شده، زشت ِ ، بد ِ، بیا بریم خونه میگه تا من خیالم راحت نشه اینها کارشون تموم نشده یا نه خونه برو نیستم. هر کاری فامیلهای نزدیک و پدر مادرها می کنن حریفش نمیشن که نمیشن. بهش میگن آخه این عروس و داماد خیلی وقته که به هم محرمن، شاید کارشونو کرده باشن و دیگه کار از کار گذشته باشه، که این حرف به جای اینکه مادربزرگ رو منصرف کنه اوضاع رو بدتر می کنه و بیشتر ترقیبش می کنه که بمونه و ببینه نوه هاش دسته گل به آب دادن یا نه که اگه داده باشن وای به روزگارشون. بالاخره نتیجه این میشه که بقیه فک و فامیل که بدشون نمیامد از جزئیات ماجرا خبردار بشن جمع میشن خونه مادر داماد و منتظر می مونن تا مادربزرگ با محموله ای که نشان دهنده پایان عملیات ِ از راه برسه... بعد از خالی شدن خونه مادربزرگ میره پشت در اتاق خواب میشینه و به داماد میگه کار که تموم شد منو خبرم کن...یه مدتی میگذره و مادر بزرگ کم کم حوصله اش سر میره و در میزنه می پرسه تموم شد؟ داماد هم با شرمندگی میگه نه...مادر بزرگ هم با بی حوصلگی انگار که یه کار دو دقیقه ای رو زیادی از حد طول دادن غرغری میکنه و میگه زودباشین دیگه. خوابم میاد می خوام برم بخوابم...یه دوری میزنه و یه چایی دم می کنه و میشینه پای تلویزیون و یه نیم ساعت دیگه صبر می کنه اما می بینیه هیچ سر و صدایی از اتاق خواب نمیاد و خبری از عروس و داماد نمیشه...دوباره میره پشت در و این با توپ و تشر صداشون می کنه...این دفعه داماد بیچاره با لباسی که معلومه حول حولکی پوشیده تا مبادا صبر مادر بزرگ سر بیاد و خودش دست به عملیات بزنه و در رو وا کنه بیاد تو، میپره بیرون و با عجز و ناتوانی میگه نمیشه...هر کاری می کنیم فایده نداره...حضور شما پشت در باعث میشه ما استرس پیدا کنیم بعد هم با حالت التماس از مادربزرگ می خواد که بی خیال امشب بشه و بذارن همه چیز رو برای فردا...مادربزرگ هم که می دونسته به این حرف نباید اطمیمنان کنه و از طرف دیگه هم واقعا خسته شده بوده و خوابش میومده میگه باشه من میرم خونه مادرت...هر وقت تموم شد بهم زنگ بزن دست و پا چلفتی...حالا خونه مادر داماد کجاست؟ درست یه کوچه پایینتر...داماد بیچاره هم برای اینکه یه وقت مادربزرگ از تصمیمش منصرف نشه و یهو هوس نکنه شب اونجا بخوابه و برای اینکه هرچه زودتر از شر این زن سمج خلاص بشه هر شرطی مادربزرگ میذاره قبول می کنه و بالاخره هر جوری شده پیرزن رو راهی خونه مادرش می کنه...مادربزرگ تر و فرز و دوون دوون میره سمت خونه تا زودتر بشینه پای تلفن و از چیزی جا نمونه...اما...اما...تا میرسه خونه عروسش بهش میگه مادرجون همین الان داماد زنگ زد و گفت همه چیز تموم شد. محموله آماده است اگه می خواین بیاین ببرین... ه

پ.ن: فکر می کنید این جزئیات کامل رو کی برای بقیه تعریف کرده؟...همون مادربزرگ پیر که تمام مدتی که داشته ماجرا رو تعریف می کرده خنده از لبهاش دور نمیشده...معلومه که اون هم رسم و رسوم قدیم رو مثل تمام اون قدیمیها بهونه کرده بوده برای ارضای کنجاوی خودش...ه

چجوری؟

2008-09-04T11:21:00.003+04:30

تو که عروسکی تو که ملوسکی دیوونه ی اون چشاتم
تو که با نمکی، یه دونه ای تکی دیوونه ی اون چشاتم
تو که جونمی مهربونمی میخوام باهام برقصی
تو که نفسی واسه من بسی میخوام باهام برقصی

تو بهم میگی چجوری؟ ...
با من برقص و خودتو بهم بچسبون‌
موهاتو بکن پریشون دل همه رو بلرزون
با من برقص و حال عاشقا رو بد کن
خودمو فقط نگا کن،‌ خاطر خواهاتو رد کن

تو بهم میگی چجوری؟ ...
آره عزیزم تو بیا با من و بیا جلو که من هواتو دارمو تکون بده واسم کمر و باسنو

چجوری اینجوری؟ ...
اینجوری میخوام دل بدی غریبه ها رو تو فر بدی
با صدای من قر بدی ...

چجوری اینجوری؟ ...
بیا میخوام بیام بغل تو وقت زیاده نکن عجله تو نوازش کنم بدنتو
چجوری اینجوری؟ ...

ای مرده شور این آهنگ رو ببرن که با اینکه یه هفته از عروسی میگذره هنوز رو مخمه...هر جا که میرم، تحت هر شرایطی ول کنم نیست...صبح، ظهر، شب، تو خونه، تو اداره، تو دستشویی، موقع جلسه، هرجا میرم دست از سرم بر نمیداره...تقصیر خواننده اون شبه که ده بار این آهنگ خوند...هر وقت هم که خودش نمی خواست بخونه مهمونا درخواست می دادن...صبح چشمم رو باز می کنم هنوز نمی دونم کجام این لعنتی میاد تو ذهنم...حالا خوبه قبل از عروسی هم صدبار شنیده بودمش که حالا عین ندید بدیدها همش ورد زبونم شده...بعضی وقتها اصلا نمی فهمم که دارم زیر لب می خونمش...بازم خدا رو شکر که خوندنم در حد زیر لبه...وگرنه اگه همینجوری پیش بره ییهو وسط جلسه تو اداره میزنم زیر آواز..تجسم کن....ییهو بی مقدمه رو به رییس جلوی مهمونایی که از بیرون اومدن داد بزنم بگم :چجوری اینجوری؟ اون موقع است که اونم بهم نشون میده چجوری...ه

Revenge

2008-08-31T13:42:00.003+04:30

یه عالمه کار عقب افتاده دارم که باید انجام بدم. فقط باید چند ماه دیگه صبر کنم تا پسرم به دنیا بیاد. تنهایی که نمیشه. باید کمکم کنه. می خوام انتقام بگیرم. از اونهایی که بچه هاشون رو میاوردن خونمونو ولشون میکردن برای خودشون بچرن. از اونهایی که بچه هاشون هر کاری دلشون می خواست میکردن و آخر سر قربون صدقه بچه شون هم میرفتن. از اونهایی که هر بار اومدن و رفتن چه خونه خودم چه اون موقع که خونه پدرم بودم اونقدر حرصم دادن که بعد از رفتنشون تا دو روز چشم چپم می پرید... و از خیلی های دیگه... اول از همه حساب این موریانه و مادرش رو میرسم. آخ نه اون که نمیشه اول باشه. آخه باید پسرم دندون داشته باشه. ولی بالاخره که این کار رو می کنم. بهش یاد می دم که هر وقت رفتیم خونشون ظرف میوه رو که گذاشتن رو میز حمله کنه بهش. حالا همش رو هم نخورد اشکال نداره چون دل درد میگیره اما حداقل جوری میوه ها رو گاز بزنه و بذاره کنار که دیگه کسی نتونه بخوره... بخوره ها....جوری که چیزی برای کسی نمونه...اگر هم نخورد ببره بریزه اون پشت مشتها ولی از جلوی چشم برداره....یه چند جای دیگه هم باید بریم. یه جا که باید حسابی از خجالتشون دربیاد. یعنی گلاب به روتون یه.....حسابی. جوری که همه جا به گند کشیده بشه. یه جای دیگه باید مبلها و دیوارهاشون رو خط خطی کنه. اگر هم تونست تف بندازه. باید یه عالمه فحش کمر به پایین ِ کش دار هم یادش بدم. آخه باید روی پسر این مریم رو هم کم کنه که تا باهاش حرف میزنی ده تا جواب می ده...باید هر جا که میریم حداقل یه ظرفی، گلدونی چیزی رو بشکونه. منم بعدش بگم اشکال نداره قضا بلا بود... آهان داشت یادم میرفت...باید با کفش گلی بپره روی مبل یا تخت و لباس یا صورت صاحبخونه یا بچه اش رو مسخره کنه و ریسه بره...چیزی بگه که ضایع بشن ها...دیگه...دیگه...دیگه میمونه چند تا خرده کاری مثل کندن گلهای باغچه یا گلدون و ریختن خاک گلدون روی زمین و کندن موهای دختر صاحبخونه که اونا خیلی کار نداره...فقط بذار به دنیا بیاد...ه

پ.ن: یه روش برای خوشحال کردن آدمها یاد گرفتم...خداییش کلی دعا می کنن...یعنی برق خوشحالی رو خیلی راحت می تونی تو چشماشون ببینی...فقط کافیه وقتی میری بانک، از دستگاهی که شماره میده، دوتا شماره بگیری... بعد وقتی نزدیک نوبتت شد اون یکی شماره رو بدی به اولین نفری که از در میاد تو و ازش خوشت میاد... آی حال می کنن...ه

تا نگاه می کنی : وقت رفتن است

2008-08-23T13:27:00.002+04:30

دلم برات خیلی تنگ شده. با اینکه هنوز چند ساعتی بیشتر نیست که از پیشم رفتی ولی انگار یه عمره که ندیدمت...آخه اگه می دونستم که فردا، پس فردا، یک هفته، دو هفته یا حداقل یک ماه دیگه می بینمت اینقدر دلتنگ نمی شدم اما حالا من اینجام و تو اونور آبها. حالا باید بشینم تا یه چند سالی بگذره و دوباره موقعیتی پیش بیاد و تو بیای اینجا. اون وقت حتما دیگه دختر بزرگی شدی...تازه شاید اون موقع دیگه شرایط زندگیت عوض شده باشه. شاید دیگه نتونی بیای. یا دلت نخواد که بیای...دانشجو شده باشی، درگیر کارباشی...عاشق شده باشی و نتونی دل بکنی، یا حتی ازدواج کرده باشی...من هم که بعید می دونم حالا حالا ها بتونم پام رو از این خاک بیرون بذارم. فوقش هم بیام. یه هفته، ده روز یا حداکثر یک ماه بتونم ببینمت. بعدش چی؟ ... می بینی؟ بد جوری دور از دسترسی و من تا حالا این قدر درمونده نمونده بودم...هیچ راه حلی وجود نداره... همیشه فکر می کردم بالاخره برای هر مشکلی، راه حلی هست. مگه میشه چاره ای وجود نداشته باشه... اما نه. این دفعه دیگه نه...دیگه تا آخرش همینه...ه

2008-08-18T14:18:00.002+04:30

من همین جام...خوبم. جایی هم نرفتم...وبلاگ جدید هم نزدم (;...اونقدر گرفتارم که از پس همین یکیش هم برنمیام...این چند وقته کارم خیلی زیاد شده. بدجوری گرفتارم. تا چشم بهم میزنم شده چهار، پنج بعد از ظهر و باید برم خونه...دیگه اون موقع هم حس و حال پای کامپیوتر نشستن و مطلب نوشتن رو ندارم. اما تا وقت پیدا می کنم به شما سر میزنم...مطالب همتون رو خوندم. اوضاع و احوالم هم خوبه به غیر از این کمردرد که بدجوری زندگیم رو مختل کرده. دکتر میگه راهی هم نداره باید یه چند ماهی تحملش کنم. تازه چند روز دیگه هم عروسی دعوتم. نمی دونم با این کمردرد چه جوری برم تو کار بندری...عمرا بتونم یه گوشه بشینم و بقیه رو نگاه کنم...حالا یا جو گیر میشم و گرمای مهمونی باعث میشه به حرکات موزونم برسم یا قطع نخاع میشم و میفتم یه گوشه...ولی از ساکت یه گوشه نشستن خبری نیست...این همه سال راست راست راه میرفتیم این فک و فامیل ما یادشون نبود عروسی کنن...حالا با این وضیت من سه چهار تا از فامیلهای نزدیک یادشون افتاده عروسی کنن. بقیه شون عروسیشون بعد از ماه رمضونه...فکر کن! اون موقع دیگه چه شود...به هر حال من که از رو نمیرم...به همشون هم ثابت می کنم...ه

پ.ن: نی نی پسره... فکر کنم فقط آرایه درست حدس زد...خودش هم مجبوره یه فکری به حال عروس گلم بکنه...ه

پ.ن: وقتی بابای نی نی فهمید که بچه اش پسره از ته دل خندید...از اون خنده ها که تک تکه اجزای صورتش می خندیدن...رو نکرده بود که اینقدر پسر دوسته...هی به دکتری که سونو گرافی رو انجام می داد می گفت مطمئنید؟ دکتر هم می گفت با این عضو شریفی که دارید تو مونیتور می بینید مگه میشه مطمئن نباشم؟ گفتم آقای دکتر یه وقت ماه دیگه نیایم بگید اشتباه کردم اون انگشتش بوده؟

پ.ن: یه عکس سه بعدی از نی نی که سه ماه و نیم از عمرش میگذره دارم...اگه بتونم یه جوری اسکنش کنم که واضح باشه اینجا میذارمش

پ.ن: قصد ندارم هی بیام اینجا از نی نی بگم و بچه ام بچه ام کنم...اما نمی تونم مثل بعضی ها ییهو بیام بگم دختر دار شدم

2008-07-29T08:48:00.002+04:30

چند روزی مسافرت بودم. حدود یک هفته رو در هوای شرجی و گرم ساحل دریای جنوب گذروندم. نمی دونم دفعه چندمم بود که پا به اون جزیره میذاشتم اما باز هم مثل دفعات قبل موقع برگشتن به سختی ازش دل کندم. با اینکه به خاطر شرایط فعلیم خیلی نتونستم ورجه وورجه کنم و به هرجایی که می خوام سر بزنم اما همینکه فراموش کرده بودم تو شهری زندگی می کنم با یه عالمه شلوغی و ترافیک و دود، شغلی دارم با یه عالمه گرفتاریهای مربوط به خودش، یه عالمه مشکلات هست چه برای خودم و چه برای آدمهای دور و برم، خودش یه دنیا می ارزید. وقتی بعد از یک هفته رفتم سر کار، طبقه پایین با یه میز با رومیزی مشکی، یه گلدون گل گلایل سفید با ربان مشکی، یه ظرف خرما با پودر نارگیل و یه قاب عکس با نوار مشکی که عکس همکار جوان رو در خودش جای داده بود روبرو شدم. با اینکه دو سه روز از ماجرا میگذشت اما هنوز گرد ناراحتی رو تو صورت تک تک همکارها میشد دید. در حالیکه طبقه بالا، درست تو اتاق کناری اتاق من همه جا پر از سبد گلهای بزرگ و رنگارنگ به مناسبت ورود همکار جدید به این بخش به چشم می خورد. اینجا هیچکس ناراحت نبود....ه
رو میزم یه عالمه کار تلمبار شده بود و بعد از یه هفته استراحت با کندی دونه دونه شون رو انجام دادم. سری هم به جناب معاون زدم تا ببینم بی خبر و ییهو گذاشتن رفتن و یک هفته نیومدن چه تاثیری در رفتارش گذاشته که دیدم اوضاع روبراهه و از دنده راست پاشده.ه

مهمونم هم همه جا باهام بود. سود معنوی این سفر مال خودم بود و مادیش مال اون. چون هنوز آدم نشده کلی براش خرت و پرت خریدم. حدود سه ماه و نیم از حضورش میگذره. هنوز نمی دونم قرار یه دختر همسفرم بشه یا یه پسر. اوضاع و احوالم هم خوبه. هنوز ظاهرم چیزی رو نشون نمیده. برای همین هم توی محل کارم به غیر از دو سه نفری که خودم بهشون گفتم بقیه چیزی نمی دونن. هرچند که همین روزها دیگه کم کم متوجه میشن. وقتی میگم بی دعوت برای اینه که اصلا انتظار اومدنش رو نداشتیم. کلی طول کشید تا باور کنم. هنوز آمادگیش رو نداشتم. تازه داشتم بهش فکر میکردم و براش برنامه ریزی میکردم. اما نه به این زودی ها. اما حالا که بهش فکر می کنم می بینم که با بیست و نه سال سن خیلی هم دیگه زود نیست. با اینکه کلی برنامه هام رو به هم ریخت و باعث شد استخر و پیاده رویی رو که به کوب شروع کرده بودم رو به اضافه کلاس آوازم که این همه بهش علاقه داشتم رو تعطیل کنم اما با اومدنش تمام هدفها تغییر کرد و به سمت اون چرخید...ه

پ.ن: حضور تو دیگه مثل گذشته برام پر رنگ نیست. دیگه بهت فکر نمی کنم و حتی یادت هم نمیفتم. می بینم که از این بابت ناراحتی . سعی می کنی چیزی نگی اما رفتارت گویای همه چیز هست. تقصیر من نیست. برای خودم دلایل محکمی دارم. فکر می کنم به موقع داره این اتفاق میفته . دیگه وقتش بود که تو هم با تمام مهربونیهات برای همیشه بری کنار...ه

از همه جا

2008-07-10T10:35:00.004+04:30

این هفته به اندازه تمام عمرم اشتباه کردم...هم تو کارم، هم تو زندگی شخصیم و هم در ارتباطم با دیگران...طوری که نمی دونم به کدومش فکر کنم و کدومش رو جبران کنم...هرچند که هر جوری هم جبرانشون کنم باز هم به تعدادشون لکه های تیره و بد روی مغزم باقی می مونه تا از یادآوریشون ناخودآگاه فکرم درگیر و مشغول بشه و خودم رو سرزنش کنم که چرا قبلش خوب فکر نکردم...بگذریم از بعضی اشتباه ها هم که کلا جبران ناپذیرن و هیچ راهی جز سعی در فراموش کردنشون وجود نداره...ه

*****************

به دختر بچه سه ساله و نیمه گفتم نقاشی بکش ببینم. چند دقیقه بعد اومد گفت کشیدم. دیدم روی کاغذش عکس سه نفر رو کشیده. یه زن، یه مرد و یه پسربچه...میگم خب بگو اینها کین؟ میگه این مامانمه...این بابامه...اینم عاشقیمه...ه

*****************

چند روزیه که موبایلم رو خاموش کردم و انداختمش تو کشوی اداره...نمی دونید چه آرامشی دارم...اینکه هرکی هروقت دلش بخواد بهت دسترسی نداره یه حس خیلی خوبیه که تو این چند روز تجربه کردم...احساس سبکی می کنم...حالا می بینم که این وسیله بیشتر از اونیکه راحتی برام داشته باشه، آرامش رو ازم گرفته...وقتی همیشه در دسترس باشی مجبوری که تحت هر شرایطی سرویس بدی...اگر هم که جواب ندی اوضاع بدتر میشه که آی من زنگ زدم جواب نداد. خب اگه اون لحظه کار داشت و نمی تونست جواب بده شماره منو که دید می تونست بعدا تماس بگیره...یا میگن... نیستین؟ ما می خواستیم بیایم خونتون...اونوقت مجبور میشی که تعارف کنی که خب بیاین من میام خونه و اونها هم بدون رودربایسی می گن باشه...اونوقت باید از مهمونی یا کارت بزنی و بری خونه مهمون داری کنی. اگر هم تعارف نکنی که باز هم اوضاع بدتر میشه...و هزارتا خواسته مشابه این...برای همین خودم رو راحت کردم...شما هم تجربه کنید...یه کیفی داره...ه

*****************

مهمون بی دعوت چند هفته ای هست که همه جا با منه...ه

به خبرهای قاصدک شک می کنم

2008-07-05T11:52:00.000+04:30

منو ببخش پیرمرد…برای تمام بی اعتمادی هام…به خاطر همه بدبینی هام … الان که چند روز از اون ماجرا میگذره می فهمم که چقدر بد بودم و بد رفتار کردم…اما باور کن تقصیر من نبود...تقصیر…تقصیر جایی که توش زندگی می کنیم، بود….یا آدمهایی که اطرافمون زندگی می کنن…اصلا تقصیر اتفاقهای ریز و درشتیه که روزانه دور و برمون میفته و باعث میشه به هم چیز و همه آدمها شک کنیم…نمی دونم…فقط اونقدر می دونم که اگه می دونستم الان کجایی، پیدات میکردمو ازت معذرت می خواستم…برای همین هم هر روز که از مسیر همیشگی رد میشم و به محل برخوردمون نزدیک میشم، ناخودآگاه چشمام دنبالت میگرده…برخورد؟ … یه برخورد بود؟ …یا یه تصادف؟…نمی دونم اسمشو چی میشه گذاشت…آخه تو از جلوی من رد شده بودی ولی یه دفعه پشیمون شدی و برگشتی. اونم بدون اینکه به پشت سرت نگاه کنی…برای همین با در و آینه سمت شاگرد ماشین برخورد کردی و افتادی رو زمین…منم از ترس نفسم بالا نمیامد و با لرزش دست و پا پیاده شدم…اما تو زود از جات بلند شدی و سعی کردی منو آروم کنی…با صدای لرزون ازت پرسیدم حالت خوبه؟ گفتی آره…گفتم بیا بریم دکتر معاینه ات کنه خیالم راحت شه…گفتی نه حالم خوبه…هر چقدر اصرار کردم زیر بار نرفتی…تا اینجاش مشکلی نداشت اما وقتی مشخصات ماشین رو یادداشت کردی و شماره تلفنم رو پرسیدی تازه دچار شک و تردید شدم…بهت گفتم اگه حالت بده بیا بریم دکتر، اگر هم که خوبی دیگه اینا چیه که یادداشت می کنی…گفتی الان خوبم البته یه کم کمرم درد می کنه اما اینا رو می خوام برای اینکه اگر طوریم شد بهت خبر بدم…بعد هم باز سعی کردی که به من آرامش بدی …هی می گفتی که حالت خوبه و برای اینکه خیال من راحت بشه چند بار بالا و پایین هم پریدی…اما من همش فکر می کردم اینها رو داری می گی که با زبون خوش هر اطلاعاتی می خوای ازم بگیری تا بعدا برام دردسر درست کنی…بالاخره خداحافظی کردیم و رفتی…تا چند روز حسابی فکرم خراب بود…دائم فکرهای جور وا جور می کردم…فکر می کردم الان زنگ می زنی یه پول گنده ازم طلب می کنی تا رضایت بدی که طوریت نشده… یا اینکه هرچی مریضی از قبل هم داشتی میندازی گردن من و می گی به خاطر تصادف با من اینجوری شدی…یا اینکه دختر یا پسرت زنگ می زنن و داد و بیداد می کنن که آی بابای ما رو کشتی…بعضی وقتها هم فکرم زیادی به خیال و توهم کشیده میشد…اینکه احضاریه میاد دم خونمون و تو ازم شکایت کردی …آدرس رو هم از روی استعلامی که از مشخصات ماشین انجام دادی، پیدا کردی…و هزار تا فکر دیگه…با خودم می گفتم اصلا چرا تلفنم رو دادم…خوب می گفتم تلفن ندارم یا یه تلفن اشتباه می دادم…خب اونو ممکن بود چک کنی…یا تلفن یه فامیل بی ربط رو میدادم بعد هم سفارش می کردم که بگن به اونها ربط نداره و اصلا منو نمیشناسن…حالا هم طوری نشده …شماره ناشناس افتاد به هیچوجه جواب نمی دم…بالاخره خودش خسته میشه…ه
اما هیچکدوم اتفاق نیفتاد…و من موندمو یه عالمه شرمندگی تو وفکرهایی که درموردت میکردم …ه

پ.ن: آخه مگه چندبار به آدم زده بودم که از این فکرها نکنم...ترسیده بودم خب...ه

به تو می رسم اگه موج ِ مسافر بذاره ...اگه دلبستگیــا لحظــه ی آخـــر بذاره

2008-07-01T13:21:00.003+04:30

از صبح که تلفن رو قطع کردم و اس ام است رو بی جواب گذاشتم فقط یک ساعت دووم آوردم...بعدش کم کم حال و هوام عوض شد...از خدا که پنهون نیست از تو چه پنهون تا بعد از ظهر به غلط کردم افتاده بودم...اما خب راهی هم نداشتم...تلفن رو خاموش کرده بودم گذاشته بودم خونه تا یه وقت وسوسه نشم بهت زنگ بزنم...حالا همش دلم قیلی ویلی میرفت که بفهمم سعی کردی باهام تماس بگیری یا نه...تا بعد از ظهر هر جوری شده خودم رو مشغول کردم تا بهت فکر نکنم...اما مگه میشد...وقتی رسیدم خونه اولین کاری که کردم روشن کردن تلفن بود...دروغ چرا!...دو تا اس ام است رو که دیدم قند تو دلم آب شد...تو اولی از رفتارم تعجب کرده بودی و دلیلش رو پرسیده بودی و تو دومی خواسته بودی بهت زنگ بزنم...داشتم با خودم کلنجار میرفتم که جواب بدم یا نه، یا که اصلا بهت زنگ بزنم که تلفن خونه زنگ زد...شماره شرکت بود...اگه کسی اون دور و بر بود برق چشمام رو به وضوح می دید...تمام هیجانم رو با دوتا نفس عمیق تخلیه کردم و خیلی خونسرد گوشی رو برداشتم...تو هم مثل همیشه اولش عادی حرف زدی و حال احوال کردی...منم مثلا خودم رو گرفته بودم و خیلی سر سنگین جواب می دادم...وقتی رفتی سر اصل مطلب، منم نطقم باز شد و شروع کردم به حرف زدن...بی وقفه... پشت سر هم گلایه میکردم...ماشااله امون هم بهت نمی دادم که حرف بزنی...تو هم دیگه منو حسابی شناختی...خوب می دونی که این جور مواقع اگه یک ساعت بی وقفه حرف بزنم حالم خوب میشه...گذاشتی اونقدر حرف زدم که خودم خسته شدم...بعد کم کم لحن صدام عوض شد و از اون حالت خشک در اومد...کم کم مهربون شدم...با یه شوخی تو نیشم تا بناگوش باز شد و همه چیز رو فراموش کردم...خب چی کار کنم...تقصیر خودم نیست...اصلا نمی تونم مثل تو منطقی رفتار کنم...رفتارم مستقیم به احساسم وصله...هیچ فکری پشتش نیست...اینجوریم دیگه...به هر حال ممنون که زنگ زدی...از این به بعد اگر باز هم قهر کردم تو توجه نکن...چون واقعی نیست... تو کار خودت رو بکن...همین رویه که پیش گرفتی حرف نداره...;))))))ه

پ.ن: وقتی طبقه دهم یه ساختمون بلند کار کنی و برای رفت و آمدت مجبور باشی حداقل روزی دوبار سوار آسانسور بشی، قاعدتا اتفاقهای جور وا جوری هم برات میفته که بعضی وقتها کلی باعث سرگرمیت میشه...اینجا هم مثل خیلی جاهای دیگه آسانسورها رو طوری تنظیم کردن که یکیشون طبقه های زوج و اون یکی طبقه های فرد نگه میداره.... صبح که منتظر بودم آسانسور برسه پایین یه آقایی هم کنار من ایستاده بود... در آسانسور که باز شد سریع پریدم تو ولی دیدم اون آقا دست دست می کنه و شک داره که سوار بشه یا نه...وقتی دید دارم نگاهش می کنم گفت: می تونم منم سوارشم؟...گفتم بله بفرمایید...خوشحال شد و اومد تو. در آسانسور که داشت بسته می شد گفت: آخه بالاش نوشته بود فرد گفتم شاید ظرفیت دونفر رو نداره...ه

پ.ن: نمی دونم چه اتفاقی داره میفته...یه روز وبلاگ خودم رو نمی تونم ببینم...یه روز مال بقیه رو...یه روز نظرات باز نمیشه...هر روز فهرست دوستام...بلاگر هم که اکثر وقتها با هزار خواهش و التماس باز میشه اونم بعد از ده بار تیم اوت دادن و ریفرش کردن...منم که تو نوشتن کم تنبل بودم اینها هم میشن مزید بر علت...ه

2008-06-21T13:32:00.002+04:30

افراد پررو دور و برمون زیادن. آدمهایی که هرکاری بخوان می کنن و هر حرفی بخوان می زنن بعد هم به روی مبارکشون نمیارن که چی کار کردن و چی گفتن. انگار نه انگار که اتفاقی افتاده ...همونطور مثل گذشته باهات حرف می زنن و به رفتار به ظاهر دوستانه شون ادامه میدن...ه

اون روز خیلی حرص خوردم. نه به خاطر اینکه از کارم انتقاد کرده بود، نه به خاطر اینکه نتیجه چند ماه زحمتم رو با ایرادهای غیر کارشناسیش به باد داده بود، نه به خاطر اینکه جلوی تمام همکارها با لحن تند صحبت کرده بود و نه تنها این کار بلکه کل مسئولیت و پستی که بهم سپرده شده بود رو از نظر خودش زیر سئوال برده بود...از رفتار خودم حرص می خوردم....از خودم ناراحت بودم...از اینکه در جواب حرفهای تند و رگباریش خیلی آروم جواب داده بودم...از اینکه نتونسته بودم مثل خودش باشم و به جای دونه دونه جواب حرفهاشو دادن و از اطلاعات و پاسخ های علمی استفاده کردن، دو سه تا جواب قاطع دندون شکن بهش ندادم که روش کم بشه...از اینکه فقط من بودم که ملاحظه جمع رو میکردم و سعی میکردم حرفهامون در حضور بقیه به جر و بحث و من بگم، اون بگه نکشه ولی اون عین خیالش نبود...از اینکه وقتی تندی حرفهاش به اوج رسید این من بودم که با گفتن " دیگه بیشتر از این لزومی نمی بینم برای شما توضیح بدم" بحث رو تموم کردم...هر چند که ظاهرا رفتارش نتیجه عکس داده بود...طوری که تمام کسانی که تو اون جمع بودن چه همون موقع و چه بعدش سعی داشتن یه جوری جبران کنن و اعتقاد داشتن جواب حرفهاش رو خیلی خوب با خونسردی داده بودم و حرفش روبه موقع قطع کرده بودم...ه

تا چند روز بعد به اتفاق اون روز فکر می کردم و از رفتار خودم عصبانی بودم...تا حد جنون...دلم می خواست لهش کنم...اصلا نمی تونستم بهش فکر نکنم...اوج ناراحتیم موقعی بود که اتفاقی رزومه اش افتاد زیر دستم و دیدم که یه پسر بچه که 6 سال از خودم کوچیکتره و هنوز مدرک مدیریت بازرگانیش رو ارائه نداده اونجوری با اعتماد به نفس حتی شده غلط از منی که پنج، شش سال پیش درسم رو تموم کردم و از همون موقع دارم تو رشته خودم کار می کنم جلوی جمع ایراد میگیره...البته در این که از قبل با کسی مشورت کرده بود و تمام حرفهاشو از روی اون پنج، شش صفحه نوشته ای که از قبل تهیه کرده بود، میزد شکی نبود...ه

تلفن دومین زنگش رو نزده بود که گوشی رو برداشتم..."سلام خانم مهندس، حالتون خوبه، ببخشید که مزاحمتون شدم..." ه
یاد پاچه خواریش افتادم که همیشه از جمله معدود کسانی بود که حتما سعی می کرد بهم بگه مهندس...هر چند که اینجا آوردن عنوان قبل از اسم به غیر از برای دکترا علاوه بر اینکه رسم نیست، به مذاق کسی هم خوش نمیاد... و یا تعریفهایی که هر وقت منو میدید از کارم میکرد و سعی میکرد صمیمیت رو تو رفتارش نشون بده...ه

انگار نه انگار که صبحش خودم رو زده بودم به ندیدن و از کنارش رد شده بودم و سلام زیر لبش رو جواب نداده بودم...انگار نه انگار تا چند روز بعد از اون اتفاق، دو سه نفری که جراتش رو داشتن و مثل بقیه خودشون رو کنار نکشیدن، به خاطر رفتار بدش بهش توپیده بودن طوری که خودش هم خیلی اینور و اونور آفتابی نمی شد...نه...هیچی براش مهم نبود...و من باز هم از خودم عصبانی بودم...و باز هم حرص می خوردم...باز هم خیلی عادی باهاش حرف زده بودم و به روی خودم نیاورده بودم...بگذریم که هنوز هم وقتی میبینمش مسیرم رو کج می کنم و خودم رو می زنم به ندیدن...ه

پ.ن : منتظر یه فرصتم...یه فرصت برای تلافی...کی بشه و کجا که توی یه جلسه حالش رو بگیرم...فعلا که هم من اینجام هم اون

پ.ن: جناب حاج باران عزیز نمی دونم چرا و به چه علت اما من و کل فامیل و آشنا دیشب تا صبح مهمان شما و الهام خانم بودیم...حتی از اینکه یکی از دوستانتون با خانمش سر زده اومده بود و باعث شده بود معذب باشیم کلی معذرت خواهی کردی...حتی خاله بابام هم اومده بود...فکر کن!...به هر حال دستتون درد نکنه...خیلی زحمت دادیم...ممنون از پذیرایی خوبتون...خیلی بهمون خوش گذشت

منی که نام شراب از کتاب می شستم...زمانه کاتب دکان می فروشم کرد

2008-05-20T13:20:00.002+04:30

بین خودمون باشه... یه وقتهایی تو رو با بابک مقایسه می کنم. نه به خاطر اینکه ببینم کدومتون بهترهستین یا به این نتیجه برسم که اگه با تو ازدواج می کردم الان زندگی بهتر و قشنگتری داشتم. نه. چون خوبی بی حد و اندازه بابک هیچوقت اجازه همچین فکری رو بهم نمیده. اما تو بعضی از موارد حتی بدون اینکه خودم هم بفهمم این کار رو می کنم...بعضی وقتها تفاوتهای شما دو نفر برام یه نوع سرگرمیه...اینکه تو به لباس پوشیدنم گیر میدی یا از بعضی رفت و آمدهام ایراد میگیری ولی بابک نه برام جالبه...یا اینکه با رنگ و مش کردن موهام و آرایش کردن مخالفی و میگی صورت طبیعی خودم رو دوست داری و از رنگ و لعاب بیزاری ولی بابک دلش می خواد همیشه آرایش کنم و هر روز یه جور باشم و معتقده زنش باید از همه خوشگلتر باشه... بابک اهل موسیقی و سازه که تو به قول خودت اصلا ازش سر درنمیاری...عوضش تو اهل مطالعه و شعر و عرفان هستی ولی بابک اصلا این کاره نیست. به غیر از کتابهای درسیش و مقاله ها و کتابهای مربوط به رشته اش دو خط کتاب اضافه تر نخونده. رمان؟ حرفش رو نزن. تنها شعری هم که تو عمرش خونده فال حافظی بوده که از پسرک فال فروش پشت چراغ قرمز خریدیم اون هم به اصرار من. اگه شعری رو هم حفظه به خاطر ارتباطش با موسیقی بوده که بر اثر تمرین و تکرار حفظ شده نه اینکه خودش دنبالش رفته باشه و حفظش کرده باشه. اما تو در رابطه با هر موضوعی می تونی یه بیت مرتبط از حافظ ، مولوی یا خیلی شاعرهای دیگه که حتی اسمشون هم به گوشم نخورده بگی. تو بیشتر اهل تنهایی هستی اما بابک جمع رو ترجیح میده. از نظر ظاهری و حتی سبک لباس پوشیدن هم زمین تا آسمون با هم فرق دارید و یه عالمه فرق دیگه... ه

با تمام این اختلافها خیلی هم بی ربط بهم نیستید. بالاخره یه وجوه اشتراکی هم با هم دارید ... بابک تاکید داره قبل از اینکه جایی برم بهش خبر بدم و توهم اگه قبل از اینکه جایی برم بهت بگم کلی به قول خودمون حال می کنی. هردوتون صبور و آرومید و حس حمایت زیادی نسبت به من دارید. البته تو بیشتر این حس رو داری که شاید به خاطر هفت هشت سال بزرگتر بودنت از بابک باشه. در مورد من هم خوب تفاهم دارید، به نظر جفتتون من یه دختر قد و مغرورم که خدا نکنه از چیزی ناراحت بشه...تا حسابی غر نزنه و تخلیه نشه آروم نمیشه. تنبل و خوابالو هم هستم ( که بدجوری دارم با این دو تا ویژگی مبارزه می کنم) .ه

از تو چه پنهون من هم بعضی وقتها خودم رو با همسرت مقایسه می کنم. ...اگه من جای اون بودم هیچوقت اون مبلهای راحتی اون رنگی رو نمی خریدم. هیچوقت نمی ذاشتم این اسمی که الان رو پسرت گذاشتی رو انتخاب کنی. تازه با همین زود بچه دار شدن هم مشکل داشتم اصولا اون خیلی صبوره و من اگه بودمو تو شبها اینقدر دیر از شرکت میومدی خونه روزگارت رو سیاه میکردم (شانس آوردی؟ نه؟) .ه

با تمام این حرفها از اینکه همسری مثل بابک اینقدر خوب و مهربون دارم خدا رو شکر می کنم و فکر می کنم که خدا خیلی منو دوست داشته که تو رو سر راهم قرار داده تا بی هیچ چشم داشتی، بدون هیچ توقعی دوستم داشته باشی و همیشه ازم حمایت کنی... ه

پ.ن: از این به بعد به همه کامنتها پاسخ داده میشه. یعنی چــــی؟ مردم میان اینجا زحمت میکشن 10 تا 10 تا کامنت می ذارن و دست خالی بدون کوچکترین جوابی میرن...ه

شوخی

2008-05-14T11:12:00.002+04:30

دیدی...؟ پشت سرت هرچی می خواد میگه بعد میاد در کمال پررویی تو چشمات نگاه می کنه و میگه : من این حرفها رو راجع به تو زدم، اومدم بهت بگم که غیبت نباشه....؟

دیدی...؟ این پسر جینگولهای سیخ سیخی رو... وقتی سر چهارراه می خوان به زور از سمت راستت سبقت بگیرن و بهشون راه نمی دیدی ...بعد که از تو آینه عقب نگاهشون می کنی، کم نمیارن و برای اینکه ضایع نشن با تمسخر لبخند میزنن که یعنی کوچولو خودم بهت راه دادم...؟

دیدی...؟ از وقتی حامله میشن میان تو وبلاگشون فقط راجع به بچه شون می نویسن تا موقع عروسی قند عسلشون...؟

دیدی...؟ تو عروسی یا مهمونی کلاس میذارن و نمی رقصن و یه گوشه میشینن غیبت مادر شوهر و خواهر شوهر رو می کنن و تو که داری اون وسط شلنگ تخته میندازی رو بی کلاس وامل می دونن...؟

دیدی... ؟ آدرس وبلاگش رو حتی به زندایی همسایشون هم می ده که دیگه جرات نکنه چیزی توش بنویسه...؟

دیدی...؟ حافظه اش مثل حافظه ماهی قرمز می مونه....یه چیزی رو خودش بهت می گه، یه مدت بعد که راجع به اون موضوع باهاش صحبت می کنی میگه: حـــــــــــــــیــــــــــــن....تو از کجا فهمیدی؟

دیدی...؟ ازت می پرسه رفتی مسافرت چی برای خودت خریدی و تو بهش میگی فلان چیزو...دفعه بعد که میبینیش رو به یکی دیگه میگه: من خیلی وقته فلان چیز رو خریدم....اون موقعی که کسی اصلا نمی دونست فلان چیز چی هست...؟

دیدی..؟ همش میان تو وبلاگشون از محل کارشونو اینکه چقدر پست مهمی دارن و چند تا نیرو زیر دستشونه و تو کار خیلی جدی هستن می گن و هی این تخصص این تخصص می کنن و دم از تخصصشون میزنن و هی اصطلاح پشت اصطلاح ردیف می کنن...؟

دیدی...؟ بیشتر از ده بار با یه اسم مستعار باهاش چت کردی، دفعه یازدهم که یه مقدار هم با فاصله میشه و میگی یه گپی باهاش بزنم...نمی شناستت و می پره بهت که تو هنوز دست از مردم آزاریت برنداشتی...خسته نشدی از بس آی دی ساختی و من هم ایگنورت کردم ...یا خودت رو معرفی کن یا باز هم ایگنورت می کنم...من که می دونم تو کی هستی...؟

دیدی...؟ تا میان تو اتاقت و باهات یه کاری دارن سرشون رو میندازن پایینو مثل همون حیوون گندهه میان پشت میزتو وقتی دارن کارشون رو میگن زل میزنن به صفحه مونیتورت...؟

دیدی...؟ مطلب وسه وبلاگشون کم میارن، هی از این و اون مایه میذارنو وسه بقیه کری می خونن...؟

********************************************
پ.ن: تو این هاگیر واگیر بی خیالی نمی دونم چرا اینقدر دلم وسه تو تنگ میشه...ه
پ.ن: این هفته خودم رو کشتم ها...روزهای زوج پیاده روی...روزهای فرد استخر...اون هم تک و تنها...یه حالی میده...البته اگه یه آدم جدید همراهی کنه اونم حال میده...ه

2008-05-05T12:05:00.002+04:30

قبل نوشت: اول یه توضیحی بدم راجع به پست قبلی...اون مطلب رو ننوشتم که فکر کنید من چه آدم بدبختیم و چقدر دارم تو زندگیم عذاب می شم و شما هم هی دلتون برام بسوزه و بگید آخی...اون چیزی که نوشتم فقط مربوط به یک پنج شنبه و جمعه من می شد، منتها من اونقدر کولیم که اگه یه روز عمرم باب میلم نباشه شلوغ می کنم و دنیا رو، رو سرم میذارم. بنابراین هیچ دلیلی نداره که فکر کنید هر روز زندگیم همین جوریه و خدا رو شکر کنید که شما اینجوری نیستید و خوشبختید...ه

***************

دلم می خواد یه قسمت از مغزم رو از کار بندازم...هر کاری می کنم که به تو و بحثی که بینمون پیش اومد فکر نکنم اصلا نمی شه....دیروز قبل از کلاس جزوه ام رو گذاشته بودم جلوم و تندتند می خوندم، تمام حواسم هم به مطالب جزوه ام بود چون استاد بدجوری درس می پرسه، اما با تمام حواس جمعیم دائم حس می کردم یه گوشه مغزم درگیر چیز دیگه ایه...وقتی سرم رو از رو جزوه بلند می کردم و رو اون گوشه تمرکز می کردم تا ببینم اونجا چه خبره، تمام گفتگو و بحثمون از همون گوشه حرکت میکرد و کل ذهنم رو پر می کرد. حالا هی میگن اراده داشته باش...آخه کجاش دست من....اونقدر گوشه مغزم عین بازار مسگرها شلوغ پلوغ و درگیر بود که مجبور شدم باهات دو کلمه حرف بزنم تا راحت شم...چه گیری افتادیم ها....ه

***************

پ.ن: قبل نوشت مخاطب خاصی نداره ولی از اینکه میبینم خیلی زود در موردم قضاوت میشه دلم میگیره

پ.ن: شاید خاصیت اینجا همینه و من بی خودی دلگیر میشم

تو دلت به چی خوشه؟

2008-05-03T11:34:00.002+04:30

چقدر سخت لحظه ها رو با آرامش گذروندن... چقدر سخت برای خود خود دل زندگی کردن... چقدر باید جنگید برای ساعتی ...فقط ساعتی به دل تخصیص دادن...ساعتی فراقت از شلوغی های روزمره و پناه بردن به دلمشغولی های کوچک و ناچیز اما مهم و شادی بخش...چقدر سخت....ه

وقتی برای هفته جدیدم کلی برنامه ریزی می کنم...وقتی کارهای مورد علاقه ام رو توی سررسیدم می نویسم و اولویت بندی می کنم...وقتی تمام سعیم رو می کنم تا زندگیم فقط به کار روزانه نگذره و یه وقتی هم به خودم اختصاص بدم... وقتی برنامه ریزی می کنم که کی برم استخر...کی پیاده روی کنم...کی خرید کنم ...کی کتاب بخونم...کی کلاس برم ...کی برم آرایشگاه ...کی استراحت کنم و یه عالمه کی دیگه.... و وقتی همه برنامه ریزی ها خیلی راحت و با یک چشم بهم زدن خراب می شه....وقتی به خاطر درخواستهای بی امان دیگران بالاجبار از برنامه هام میگذرم، دیگرانی که همگی احساس نزدیکی می کنن و توقع پذیرش بی چون و چرای خواسته هاشون رو دارن...اونوقت دلم به آخر هفته خوش میشه...به اون یه روز و نیم تعطیل که مثل برق و باد می گذره....به اون فراغتی که مال خودم باشه و هیاهو و شلوغی یک هفته رو در لحظه لحظه اش جا بذارم...به اون ساعتهای تنهایی و بی حضور دیگران ...اما....چقدر سخت نه گفتن...چقدر سخت تقسیم کردن ساعتهایی که می تونن فقط مال خودت باشن اما به راحتی از دست میرن...وقتی به جای کتاب خوندن و فیلم دیدن و استراحت کردن مجبور میشم وقتم رو توی آشپزخونه بگذرونم...به جای دیدن یه دوست قدیمی و ساعتی گپ زدن درباره گذشته و مدرسه و دانشگاه، مجبور به درست کردن مدل به مدل غذا و دسرهای رنگارنگ بعدش میشم...اه...لعنت به این رسم و رسوم ایرانی....اونوقت دلم به اون چند دقیقه قبل از رسیدن مهمونها - که این روزها عادت شده به تمام کارهاشون برسن و زمان استراحت تازه به مهمونی برن – به همراه نور کم آباژور کنج اتاق و بوی هلویی عود و صدای دلنشین مهستی خوش میشه ..."تو به میخونه نرو عزیز من...من برات قصه مستها رو می گم ...مثل رقاصه معبدها میشم...سر عشق بت پرستها رو می گم" ...وقتی صدای هیاهوی بیرون از آشپزخونه گوشم رو پر می کنه...وقتی ساعتی از شب گذشته...خسته و با ذهنی شلوغ به رختخواب میرم...دلم به فردا خوش میشه...به فرصتی که هنوز تموم نشده و بقایایی ازش مونده...اما... اون هم مال خودم نمیشه...چقدر سخت نه گفتن...تمام روزم رو باید صرف یک مسیر دو سه ساعته و سپری کردن ساعاتی در کنار افرادی سرخوش و فارغ از دنیا و مسیر دو سه ساعته برگشتش کنم. اونوقت دلم به اون مسیر و تنهایی تا رسیدنش خوش میشه ....با هر ترفندی شده هماهنگیم رو با بقیه بهم میزنم و زودتر از دیگران حرکت می کنم....برای بدست آوردن ذره ای تنهایی... برای لذت بردن از مناظر طبیعی طول مسیر...مسیری که تا حد ممکن طولانیش می کنم ...برای همراه شدن با صدای لطیف خواننده و زیر لب زمزمه کردن...برای نهایت استفاده از تنهایی...وقتی با تنی خسته ساعتی از نیمه شب گذشته به خونه برمی گردم و با خستگی بیشتر از شب قبل سر روی بالش میذارم...وقتی صبح به سختی چشمهام رو باز می کنم و خودم رو به زور تا اداره می کشونم...دلم به زود رفتن خونه و خواب بعد از ظهر خوش میشه...به لحظه ای فراموشی و بی خیالی...به یه برنامه ریزی جدید برای هفته جدید... ه

پ.ن: وقتی خسته تر از همیشه به روزهام نگاه می کنم ...دلم به اینجا خوش میشه...به نوشتن آنچه که گفتنی نیست...ه

سید

2008-04-20T11:38:00.002+04:30

نمی دونم اولین بار خانواده ما کی و کجا سید رو دیده بودن، اما از وقتی که یادم میاد هر وقت شمال میرفتیم و موقعیتی دست میداد یه سر هم به سید می زدیم. اولین باری که من هم سید و خانواده اش رو دیدم هنوز مدرسه نمی رفتم. نمی دونم چرا دیدار اون بار از یه سر زدن کوچیک گذشت و به چند روز کشید. آقا سید یه پیرمرد حدود هفتاد سال بود با ریش بلند سفید که همیشه پیرهن سفید می پوشید. با وجود داشتن سن بالا خیلی سالم و سرپا بود. یه دوچرخه داشت که هرجا می خواست بره با اون میرفت. خونشون درست به سبک شمالی ها با همون بلوکهای سیمانی ساخته شده بود. یه بالکن بزرگ داشت که تابستونها سفره صبحانه، ناهار و شام رو اونجا پهن میکردن. یه حیاط خیلی بزرگ پر از دار و درخت و علف هم داشت. یه طرف مرغ و خروس داشتند و یه طرف دیگه یکی دو تا گاو. زنبور عسل هم داشتن. یادمه برای ما که مهمان بودیم عسل رو از تو کندو با مومش میاوردن و یه سره میذاشتن توی سفره. تو حیاطشون به طور نامرتب چند تا درخت میوه هم داشتن. آقا سید تا اونجایی که یادم میاد چهار پنج تا دختر داشت و یه دو سه تایی هم پسر. دختراش همه به نظر دم بخت میومدن. یه پسرش یه کم عقب افتادگی ذهنی داشت که از بقیه بزرگتر بود. یه پسر ته طاقاری سیاه سوخته هم داشت که فکر می کنم اون موقع پونزده شونزده سالش بود. همسرش هم یه زن تقریبا پنجاه ساله بود که به سبک شمالی ها لباس می پوشید و همه کارهای مردونه رو انجام می داد. در واقع تمام مسولیت خونه مثل غذا درست کردن، ظرف شستن، جارو زدن و خیلی کارهای دیگه به عهده دخترها بود و زن و شوهر پا به پای هم کارهای بیرون رو انجام میدادن. اون چند روزی که اونجا بودیم به من خیلی خوش گذشت. همه چیز برام تازگی داشت. دخترهای سید بهم میرسیدن و کلی دوستم داشتن. فقط از پسر بزرگه یه کم میترسیدم. نمی دونم چرا با اینکه سید خیلی سالم و سرپا بود اما پیریش خیلی به چشمم میومد. هر دفعه که کسی میامد و خبری از سید میاورد منتظر شنیدن خبر فوتش بودم. دفعه بعد که از سید و خانواده اش خبری شنیدم سه چهار سال بعد بود که پدرم برای انجام کاری تنها شمال رفته بود و یه سر هم بهشون زده بود. آقا سید سالم و سرحال بود و یکی دوتا از دخترهاشو عروس کرده بود... دفعه بعد دیگه مطمئن بودم که سید فوت کرده اما خبر آوردن که پسر بزرگ سید که مریض بود فوت کرده، آقا سید هم همچنان سالمه و داره زندگیش رو می کنه... دو سه سال بعد سید فوت که نکرده بود هیچی بقیه دخترهاش رو هم عروس کرده بود و چند تا نوه هم داشت. فقط پسر کوچیکه تو خونه مونده بود که اون هم دیگه دانشگاه میرفت. سید سر و مر گنده بود و داشت زندگیش رو میکرد. دفعه بعد برادرم شمال رفت و گفت که حتما به سید هم سر میزنه. وقتی اومد مطمئن بودم که میگه سید مرده یا حداقل میگه زمین گیر شده و نمی تونه راه بره. اگر هم بتونه با کمک عصا و دم و دستگاه است... اما این خبرها نبود... این زن سید بود که فوت کرده بود... کم کم داشتم نا امید می شدم. آخه مگه میشه یه آدم اونقدر پیر این همه سال عمر کرده باشه... تا این سه چهار سال پیش که باز هم پدرم گذرش به اون طرفها افتاد و سری بهشون زد. مرده بود؟ نخیر آقا سید تجدید فراش نموده و با تمام بچه ها که مخالف زن گرفتن پدر بودن قطع رابطه کرده بودن...ای بابا... من که دیگه نا امید شده بودم. اینجور که معلوم بود نه تنها سید خیال مردن نداشت و ما رو سر کار گذاشته بود، بلکه اصلا به این موضع فکر هم نمی کرد و داشت برای سالهای آتی برنامه ریزی هم می کرد. سال بعد هم دختر آقا سید به دنیا آمد و به همه ثابت کرد که سید جان تازه موقع چل چلیشه و خیال مردن نداره. ما هم دیگه نا امید شدیم و اصلا پی این موضوع رو نگرفتیم. تا این که دو سه روز پیش خبر دادن که آقا سید فوت کرد. موضوع نمردن سید اونقدر برامون جا افتاده بود که حالا دیگه مرگش رو باور نمی کردیم. من که سالیان دراز بود رو این پروژه کار می کردم از نحوه مرگ سوال کردم: سکته قلبی کرد؟ ...نه... مغزی؟...نه... سرطان گرفت؟... نه... کلیه اش از کار افتاد؟...نه ..........؟ ...نه.............؟...نه. پس چی شد؟ ....هیچی با دوچرخه داشته از جاده رد می شده ماشین میزنه بهش، سرش می خوره به جدول کنار خیابون و در جا میمیره....ه

پ.ن: میبینی؟...آخرش هم به مرگ طبیعی نمرد...ه

پ.ن: نیاید بگید مگه این بیچاره جای تو رو تنگ کرده بود؟...خب برام مهم بود...چیکار کنم؟

وقتی می خوای حرص نخوری

2008-04-08T08:42:00.001+04:30

اونقدر بچه رو لوس بار آورده بودن که خودش وقتی چیزی رو می خواست و بهش نمی دادن خیلی پر رو می گفت اگه بهم ندید گریه می کنم ها. تا چند ثانیه می گذشت و اون کاری رو که می خواست انجام نمی دادن دهنش رو شیش متر باز می کرد و چنان عربده ای می کشید که دلت می خواست لهش کنی...تمام دستورات و زور گوییش هم بیشتر به مادربزرگش بود. این مادربزرگی که می گم از اون مادر بزرگهای پیر و چروکیده نیست. از اون مادر بزرگهاست که سن زیادی نداره و زود ازدواج کرده و خیلی به خودش میرسه. همیشه ناخنهاش لاک داره و رژ لب هیچوقت از رو لبش پاک نمی شه. موقع شام وقتی همه دور هم نشسته بودن بچه اومد پیش مادربزرگش و گفت که مامانی اون کفشی که برام سوغاتی آوردی رو بده بپوشم. مادر بزرگ گفت باشه بذار شامم رو بخورم بعد. بچه گفت اگه نیاری گریه می کنم ها. یکی از مهمونها شروع کرد با مادربزرگ حرف زدن و از دست پختش تعریف کردن برای همین هم مادر بزرگ حواسش پرت شد و جمله آخر بچه رو نشنید. بچه همین طور که پشت سر هم می گفت اگه ندی گریه می کنم ها شروع کرد موهای مادربزرگ رو از پشت کشیدن. مادربزرگ بیچاره همینطور که داشت در جواب سئوال مهمون طرز تهیه یکی از غذاهای سر میز شام رو توضیح میداد، سرش رو گرفته بود و سعی میکرد موهاش رو از تو دست بچه دربیاره و وسط جملاتش هم هی میگفت نکن عزیزم، نکن قربونت برم...من هم که درست روبروش نشسته بودم داشتم نگاه میکردمو حرص می خوردم. مادر بزرگ یه دامن مشکی بلند تنش بود با یه بلوز خوشرنگ که از جلو دکمه می خورد و به رنگ چشماش خیلی میومد. تو همین هاگیر واگیر بچه که در بلند کردن مادربزرگ ناموفق بود موها رو ول کرد و بلوز مادربزرگ رو از پشت دو دستی گرفت و شروع کرد به کشیدن. چنان کشید که دکمه های بلوز مادربزرگ پشت سر هم کنده شد و هر کدوم یه طرف پرتاب شد. بلوز از جلو باز شد و ...... ه
هر کی خودش رو یه جوری سر گرم کرد که مثلا ندیده. پدر با لبخند ملیح همچنان در سکوت با حظ فراوان به بچه اش نگاه میکرد و مادر هم گفت بیا بریم عزیزم من کفشتو بهت بدم. ه

*******************************************

چند وقت بود که بابک هوس خورش کدو بادمجون کرده بود و من هم که گرفتار...نرسیده بودم براش درست کنم. روز چهارشنیه سر راه خونه کدو و بادمجون خریدم و رفتم خونه مشغول شدم. داشتم برنجم رو دم میکردم که تلفن زنگ زد. یکی از اقوام که ساکن کرج هستن تماس گرفته بود. گفت که چند نفر از فامیل و اقوام شام منزل اونها مهمون هستن و ما هم به جمعشون بپیوندیم. بابک هم که دلش رو حسابی صابون زده بود به خاطر جمع باحالی که اونجا بودن از کدو بادمجون گذشت. غذاها رو گذاشتم تو یخچال و یک ساعت بعد کرج بودیم. آخر شب که می خواستیم بیاییم اصرار کردن که بمونیمو صبح کله پاچه رو با هم بخوریم و بعد هم فوتبال رو همه با هم ببییم. ما هم از خدا خواسته تا فردا بعد از ظهرش موندیم. دور و بر ساعت شش برگشتیم خونه و آماده شدیم بریم منزل خواهر گرامی که از یک هفته قبل دعوتمون کرده بود. ساعت از دو گذشته بود که برگشتیم خونه. جمعه ساعت یازده یکی دیگه از آشناها زنگ زد و برای ناهار دعوتمون کرد. ما هم که عادت نداریم به کسی نه بگیم با کله رفتیم. ساعت هفت بود که اومدیم خونه. یه کم جمع و جور کردیم و بعد هم رفتم سراغ خورش مذکور. تند تند قابلمه ها رو از یخچال در آوردم گذاشتم رو گاز. زیرش رو روشن کردم. تا گرم بشن، سالاد رو هم آماده کردم. سبزی خوردن شستم و ریختم تو سبد و با زیتون گذاشتم رو میز. داشتم بادمجونها رو میکشیدم تو ظرف که زنگ در رو زدن...بله!.. پسر عمه گرامی به اتفاق همسر و دوتا پسر شیطونش و مادر و برادر همسر که از شهرستان اومده بودن وارد شدن. وقتی دیدن می خواستیم شام بخوریم اولش یه کم تعارف کردن و بعد هم گفتن که چقدر خورش بادمجون دوست دارن و اتفاقا خیلی وقته که نخوردن و حسابی هوس هم کرده بودن. در آخر از این خورش کدو بادمجون فقط یه نصفه بادمجون به بابک و یه نصفه دیگه به من رسید به علاوه یه سری دست شما درد نکنه و خیلی خوش مزه بود و یه عالمه ظرف نشسته... ه

پ.ن: حالا هی بگید چرا من آشپزی نمی کنم...ه

پ.ن: فکرشو بکن که تا میای سوار آسانسور بشی چند تا مدیر هم باهات سوارمیشن. بعد ده طبقه رو باهاشون تو سکوت میری بالا و از لحظه ای که در بسته میشه تا موقعی که در باز میشه شکمت بدون وقفه قار و قور میکنه.... ه

پ.ن: دیشب هم خورش کدو بادمجون درست کردمو یه دلی از عزا در آوردیم...ه

2008-03-29T12:24:00.003+04:30

زمانی که بچه بودیم دنيا چقدر زيبا بود . چقدر همه چی رنگ و بوی اميد داشت و همه چی سرشار از اميد و عشق به آينده

عید زیبا بود و امید عیدی گرفتن
خرداد زیبا بود و امید سه ماه تعطیلی
پاییز زیبا بود و امید دیدن دوباره همکلاسیها
این سال دیگه میریم راهنمایی . دو سال دیگه میریم دبیرستان . یکسال دیگه دیپلم و
و مدام این جمله روی زبونمون بود . وقتی بزرگ شدم . وقتی بزرگ شدم .ه
با هر نوبرانه چشمها رو میببستیم و آروز میکردیم . چقدر آرزو داشتیم . ه
دنیا دنیا امید
روزی که نوبرانه زردآلو بود و چشمها رو بستم و خواستم در دل آرزویی کنم و هیچ چیز از دل به زبان نیامد و فهمیدم بزرگ شدم
چشم رو باز کردم و نوبرانه زرد آلو در دستم و من بی آرزو . چقدر بزرگ شدن درد آور بود
بزرگ شدیم و هیچ نشد
حالا از مهر تا خرداد هر روز مثل دیروز و از خرداد تا مهر امروز مثل دیروز .هر سال که گذشت هیجان ها کم تر و کم تر شد . سالها تکراری تر
کار و کار و کار برای هیچ
آرزو ها حسرت شد و ماند و بیمها یی که داشتیم که روزمرگی رو دچار نشیم شد زندگی و فهمیدیم که زندگی چیزی نیست جز همانی که بزرگترها داشتن و مامیترسیدیم از دچار شدن بهش
آخرین بزنگاه بود بزرگ شدن . ه
دیگه میتونستیم از خیابان ها رد بشیم . ردشدیم بارها و بارها و بی پناه
خوشا روزهایی که نمیتوانستیم و دست ها یم را به دست بزرگ و نرم پدرمیدادیم و طعم تکیه گاه را میچشیدیم
بزرگ شدیم و همه شبها به تنهایی گذشت و خوشا شبهایی که بهانه مریضی و ترس به تختخواب بزرگ و نرم پدر و مادر میلغزیدیم و خوش میخوابیدیم .ه
بزرگ شدیم و دستها به جیب رفت و روبروی دستگاه بی حس و سرد عابر بانک پول میگیریم و چه کیفی داشت ده تومانی و پنجاه تومانی هایی که از دست پدر میگرفتیم با لبخند . ه
دیگه نه امیدی به سال دیگه .نه به خرداد ونه به مهر .ه
تا بچه هستيم بزرگ شدن چه اميد شيرينی است و بزرگ که میشویم بچگی حسرتی بزرگ

پ.ن: سال نو مبارک...می دونم دیره برای گفتنش اما گرفتاریه دیگه...شما ببخشید

پ.ن: مطلب بالا رو یکی از دوستام برام فرستاده بود. دیدم قشنگه برای شما هم گذاشتمش

پ.ن: تو این چند روز تعطیلی همه کار کردم...هم مهمونی رفتم با حرکت موزون و هم مهمون داشتم بدون حرکت موزون...هم تو خونه فیلم دیدم هم رفتم سینما و مجنون لیلی رو دیدم...هم تو خونه آشپزی کردم و هم شام رفتم بیرون...هم دو روز رفتم شمال...هم امروز اومدم سرکار... و هم دوباره میرم شمال تا آخر تعطیلات

دوستام 2

2008-03-15T09:48:00.002+03:30

اولین وبلاگی که خوندم دنیای رنگارنگ بود. حدود دوسال و نیم پیش...اون موقع یک اسم دیگه داشت...چقدر به حسش نزدیک بودم...با نوشته هاش میرفتم به گذشته خودم...تمام احساس گذشته ام یادم میومد...نوشته هایی که برای نویسنده اش هم یاد آور گذشته های دور بود...وقتی می خواستم اینجا رو درست کنم و شروع به نوشتن کنم نمی دونم چه جوری موج رو پیدا کردم...لحظه به لحظه راهنماییم کرد تا تونستم اینجا رو سر و سامون بدم...هنوز هم هر وقت به مشکلی برمی خورم قبل از همه میرم سراغ امیر آقا...که این روزها یه صمیمیت بیشتری هم باهاش پیدا کردم...بچه مخفی و خانواده ما نفرات بعد بودن که خیلی وقته دیگه نمی نویسن اما هنوز مینیمالهای قشنگ مخفیسوس و اون متن قشنگ "اینگونه آغاز شد" خانواده ما برام یه چیز دیگه است...برای همین هم اصلا دلم نمیومد که لینکشون رو حذف کنم....تو یکی دو پست قبل وقتی کامنت مستر موصی و بچه مخفی رو دیدم واقعا شاد شدم...چند وقت یک بار هم به امید دو خط نوشته باز هم بهشون سر میزنم.... انگار آقا مصطفی دست به کار شدن و یه مطلب یک خطی جدید تو وبلاگشون قراردادن و شب عیدی چراغ خونه رو روشن کردن...قره قروت رو با اینکه دیر به دیر می نویسه و به غیر از تو وبلاگش جای دیگه ازش اثری نمی بینم دوست دارم... و همچنان مشتری پر و پا قرصشم....لحظه های قشنگی که صادق بیان می کنه به معنی واقعی لحظه سازه...بگذریم که یه روز زود عصبانی شدم و ناراحتش کردم... و بین خودمون باشه...نوشته های مرموز و مایوسش همیشه حسم رو برانگیخته می کنه....رهتاب دوست عزیز و قدیمیه خودمه که حداقل از این طریق از حال و روزش خبردار میشم... بعدها باعث شد با مکاشفات فرشوشتر آشنا بشم...البته با وبلاگش وگرنه با نویسنده اش که خیلی وقته کم و بیش آشنام و یه دفعه هم یه نیمچه جر و بحثی با هم داشتیم...آبی مایل به بلو رو تو قرار وبلاگی که با دنیای رنگارنگ و چند نفر دیگه داشتیم دیدم...با همسرجان اومده بود...اما شروع خوندن وبلاگش کمی بعد از اون دیدار بود...همون طور که تو دنیای رنگارنگ تمام احساس گذشته ام رو پیدا می کردم (فعلم مربوط به گذشته است چون این روزها خیلی حال و هواش تغییر کرده) تو پندارهای آرایه تمام دنیای الانم رو پیدا می کنم...کسی که بی اغراق نوشته هاش و شخصیتش رو تحسین می کنم ...اونقدر در نوشته هاش غرق میشم که انگار خود خودم هستم که دارم می نویسم...با این تفاوت که من هیچوقت همچین قلم قشنگ و روونی نداشتم.... پوریا رو به خاطر نوشته های رک و بی ادبش دوست دارم...وجه تمایزش هم با بقیه دوستهای من در همینه...همیشه یکی دو کلمه بد تو نوشته هاش هست...خاطرات سپیده یا همون سپیده صبح رو از وبلاگ خاطرات مونا که خیلی وقته فیلتر شده پیدا کردم...یه نفر کامنت گذاشته بود و از شباهت نوشته هاشون گفته بود...اینکه مونا رو چه جوری پیدا کردم اصلا یادم نمیاد...مسافر آسمان رو هم از قدیم میشناسم. وقتی نوشته هاشو می خونم یاد هجده سالگی خودم میوفتم... فریدا دوست یه کم جدیدترمه که به نظرم نوشته هاش خیلی خاصن....البته تمام آرشیوش رو کامل خوندم....و روزی روزگازی باران...اونم دوست تقریبا جدیدمه....آرشیو اون رو هم کامل خوندم... سبک نوشتنش اونقدر جالبه که فکر می کنم نوشته هاش رو هرجای دیگه هم که ببینم می فهمم که مال حاجیه....مهتابی هم دیگه خیلی کم می نویسه...تقریبا داره میرسه به سالی یه بار...اولین بار اسم نویسنده اش نظرم رو جلب کرد...شاید چون به نظرم خیلی آشنا میامد...قصه های عامه پسند رو هم خیلی وقته می خونم....، همچنین نامه های قدیمی...از خود با خویش دوست خوب اونور آبیمه که با نوشته های قشنگ اجتماعی اش از اوضاع و احوال اونوریها و بعضی وقتها دلتنگیهاشون خبر میده...قصه های هزار و یک شب وبلاگ عسل خانمه که اون هم اونور آب تشریف داره و حسابی اهل کار و فعالیته ...اتفاقهایی که تو محل کارش میفته اونقدر جالبه که بعضی وقتها آدم از خنده منفجر میشه ... و روزانه های مریم که اون هم از دوستهای نسبتا جدیدمه که فکر می کنم از اولین مطلبی که تو وبلاگش گذاشته باهاش بودم ...من آزادم هم آخرین نفریه که به فهرست دوستام اضافه شده...امیدوارم کسی رو جاننداخته باشم... ه

.
اینها همه دوستهای خوب مجازیم هستن که با اینکه ندیدمشون اما دوستشون دارم و خبردار شدن از حال احوالشون برام مهمه...با اینها زندگی رو سر می کنم.... ساعتهای زیادی از عمرم با خوندن مطالبشون گذشته...بعضی وقتها تنهاییم رو پر کردن و خیلی وقتها با خوندن مطالبشون حال و هوام عوض شده...خلاصه که دوستامو دوست دارم...ه

.
پ.ن : آخر هفته مهمون جاده های سبز و هوای مه گرفته و دریای آروم و سرمای دلچسب شمال بودم اون هم با یه اکیپ با حال...جاتون خالی بود.ه
پ.ن: به علت کمبود وقت نتونستم اونجوری که می خوام این پست رو بنویسم و روش وقت بذارم...آخر سال ِ و سرم حسابی شلوغ...اما اگه می خواستم منتظر یه فرصت خوب بشم دیگه اینور سال امکان نوشتن همین هم نبود... ه

بارون رو قلب شیشه ها...هی جا میذاره رد پا...مثل تو که رو قلب من پا رو گذاشتی بی صدا...هنوز وقتی بارون میاد...دلم عشق تو رو میخواد

2008-03-02T16:31:00.007+03:30

بعد از چند روز که از این بازی میگذره دیگه هیچ توضیحی نمونده که بدم. یه سره میرم سر اصل مطلب.ه

اول آهنگهایی که بارها و بارها و بارها گوش دادم و حال کردم و بارها و بارها و بارها گوش خواهم داد.ه

شهره: قفس *
تو کوچه مون صدای تو...صدای خنده های تو...دیگه شنیده نمیشه...رفتی برای همیشه
چشات برام یه قصه گفت...یه قصه از یه غصه گفت...یه قصه از جدایی ها...آخر آشناییها
گفتی قفس تنگ برات...رنگا چه بیرنگ برات...گفتی هوای تازه نیست...خونه برات اندازه نیست
گفتی دیگه خسته شدی...طاووس پر بسته شدی...گفتی آغاز می خوای...سرود پرواز می خوای
می خوای بری به اوجها...رو بال نرم موجها...گفتی که عشق من کمه...حرفام برات پر از غمه
تو سینه قلب من شکست...رو بوم دل غروب نشست...انگار دارم خواب می بینم...مهتابو رو آب می بینم
چگونه باور بکنم...غصه رو از بر بکنم...عطر تنت تو خونه نیست...تو زندگیم بهونه نیست.........ه

اصولا همه آهنگهای شهره رو دوست دارم...چون با صدای گرفته اش حال میکنم...تازه خوش تیپ هم هست...ولی این بالایی دیگه شاهکاره.ه

گوگوش: باور کن با شعر ایرج جنتی عطایی*
باورکن صدامو باور کن...صدایی که تلخ و خسته است...باور کن قلب منو باور کن...قلبی که کوهه اما شکسته است...باور کن دستامو باور کن...که ساقه نوازشه...باور کن چشم منو باور کن...که یک قصیده خواهشه...وسوسه عاشق شدن...التهاب لحظه هامه...حسرت فریاد کردنه...اسم کسی با صدامه...اسم تو هر اسمی که هست...مثل غزل چه عاشقانه است...پر وسوسه مثل سفر...مثل غربت صادقانه است...باور کن اسممو باور کن...من فصل بارون برگم...مطرود باغ و گل شبنم...درختم درخت خشکی ...تو دست تگرگم...باورکن همیشه باور کن...که من به عشق صادقم....باور کن حرف منو باور کن...که من همیشه عاشقم...ه

تا حالا دقت کردین که این آهنگ آدم رو تا کجا میبره...مخصوصا اجرای انریکه اش که همش احساس ِه

شادمهر : پل عاطفه*
کویر نشه دلهای ما...مثل بارون شیم بباریم...دستهای احساسمونو...تو دستهای عشق بذاریم
صدای پای شب داره...تو کوچه پرسه میزنه...آفتاب باید طلوع کنه...خورشید باید نور بزنه
باید که آسمونمون... همیشه آبی بمونه...رو تن سبز لحظه ها...خاطره هامون بمونه
اگه هنوز فاصله ها...خط سیاه بین ما...باید پل عاطفه شه...دست سفید دل ما...ه

آلبوم مسافر شادمهرتنها آلبومی بود که وقتی اومد دوماه تموم گوش دادم ...تو خونه...ماشین...پیاده ...سواره... هنوز هم با اینکه از بقیه کارهاش بدم میاد این یکی برام یه چیز دیگه است.ه

مهستی: شریک *

شریک سقف من نیستی...بذار همسایه باشیمو...فقط یکدونه دیوارو شریکم باش...شریکم باش...شریکم
شریک عمر من نیستی...بیا هم لحظه باشیمو...همین یک لحظه دیدارو شریکم باش...شریکم باش...شریکم
فقط در هفته یک لبخند، لبتو قسمت من کن...اگه خورشید من نیستی، بیا و شمع رو روشن کن
تمنای شرابم نیست، یه جرعه آب شریکم باش...کنار چشمه رویا، یه لحظه خواب شریکم باش
شریک زندگیم نیستی...شریک آرزویم باش...اگه نیستی کنار من...بیا و روبرویم باش
سلامی کن گه و گاهی... به نام آشنا بر من...همین اندازه هم بسه...برای شور دلبستن
غزل خونم نباش اما، به حرفی ساده شادم کن...اگه دیدی منو بشناس، نمیگم اینکه یادم کن
یه عشق نا بسامانو چه سامانی از این خوشتر...شکایت نامه غم رو چه پایانی از این خوشتر...ه

بیژن مرتضوی: ؟*
زندگی خوب وبدش به کام ما شد...قرعه عشقی زد و بنام ما شد...اونیکه حتی تو خوابم نمیومد...توی بیداری اومد عاشق ما شد...اگه دنیا پر ازعاشق نباشه...تو این دنیا دل صادق نباشه ...همون بهتر که این دنیا نباشه...زمین و آسمون یکجا فنا شه...اگه بند بندم از همدیگه واشه...اگه سر از تنم بخواد جدا شه...نمی ذارم تو این دنیای بی مهر ...یه لحظه قحطیه مهر و وفا شه...اومد و دنیامونو پر از صفا کرد...درد بی کسیمونو با عشق دوا کرد...ه

محمد اصفهانی: بوی باران با شعر قیصر امین پور*
ای که بوی باران شکوفته در هوایت...یاد از آن بهاران که شد خزان به پایت... شد خزان به پایت بهار باور من...سایبان مهرت نمانده بر سر من...جز غمت ندارم به حال دل گواهی ...ای که نور چشمم در این شب سیاهی ...چشم من به راهت همیشه تا بیایی...باغ من بهارم بهشت من کجایی...جان من کجایی، کجایی که بی تو دل شکسته ام...سر به زانوی غم نهادم به گوشه ای نشسته ام...آتشم به جان و خموشم چو نای مانده از نوا...مانده با نگاهی به راهی که می رود به ناکجا...ای گل آشنا...بی قرارم بیا...وای از این غم جدایی...ه

تا حالا به موزیک و ملودیه این آهنگ دقت کردین؟ وااااای....ه

با این آهنگها هم همینجوری خوش بودم:ه
نازگل(رضایا) - کل آلبوم مهرشاد - برنده(سعید محمدی) – شب نیلوفری (ابی)ه

اینم همین طور:ه
عرض کردم (شهره)ه
عرض کردم عاشقم...فرمود کیست ... عرض کردم دل اسیر الفتی است...فرمود کیست ... عرض کردم گفتنش بی حرمتی است...بنده بی تقصیر و این دل مدعی است...فرمود کیست ...عرض کردم آشناست ...گرچه عشقی نابجاست...آنکه گفتم عشق ماست...وای بر من او شماست...* خنده ای فرمود و گفت...با دل ما در نیوفت..ما زبس آزرده ایم...ترک این دل گفته ایم...عاشق دیوانه ما کم داشتیم؟...ما ترا عاقل بسی پنداشتیم...ه

بیتهایی که همیشه توی ذهنم موندن:ه

با من نیاز خاک زمین بود....تو پل به فتح ستاره بستی (داریوش)ه
چی میشد اون هوای برفی و سرد ...تو رو راهی این خونه نمی کرد...بهار کاغذین خونه من...تو رو راضی نکرد آخر به موندن(مانی رهنما)ه
برای باور بودن ...جایی شاید باشه شاید... برای لمس تن عشق ...کسی باید باشه باید... که سر خستگیاتو ...به روی سینه بگیره ...برای دلواپسی هات... واسه سادگیت بمیره (معلومه دیگه)ه

و اونهایی که تحت هر شرایطی و در هرجایی که باشم بشنوم کهیر میزنم:ه
ابی (بشکن نه نمیشکنم – دوست دارم سبد سبد)ه
لیلا فروهر (همه آهنگهاش)ه
منصور(همه آهنگهاش)ه
معین (همه اش به غیر از چهار یا پنج تا از قدیمیهاش مثل دلم گرفت از آسمون، می پرستم، نوشتم...نوشته)ه
بیژن مرتضوی( خدا خدای مستون)ه
سندی (همه آنگهاش) ه
شاهرخ (همه آهنگهاش)ه
علیرضا افتخاری(همه آهنگهاش به غیر از یاد استاد)ه

آهنگهایی که خاطره خاصی ازشون دارم:ه
تو نگاهت عشقو دیدم... تپش قلبو شنیدم... توی جاده های احساس من به عشق تو رسیدم... تو کتابها عشقو خوندم...عکس خورشید و سوزوندم... جای خورشید تو کتابا نقش چشماتو نشوندم...(اندی)ه

چشم سیاه نگاه تو برای من یه پنجره است...چه نمایی چه صفایی یه شکوه منظره است
چشم سیاه دو ابروهات پنجره مو تار می کنه...میکشه پرده اخمو منو آزار می کنه
چشم سیاه ابرو سیاه خودت یه شب خودم یه ماه ...عزیزم با من اگه قهر بکنی روزت سیاه
عشق تو یه کوچه باغ با گلهای رنگارنگ...عشق تو یه راه هموار جاده صاف و قشنگ.... (نوش آفرین)ه

از خارجی ها هم همه جوره گوش میدم اما هنوزم که هنوزه این صدای جرج مایکل ِ که حسابی روم تاثیر میذاره...مخصوصا این یکی...که هر وقت کلیپشو میدیدم کلی به عیدشون حسرت می خوردم .ه

Last Christmas
I gave you my heart
But the very next day you gave it away
This year
To save me from tears
Ill give it to someone special

Once bitten and twice shy
I keep my distance
But you still catch my eye
Tell me baby
Do you recognize me?
Well
It's been a year
It doesn't surprise me
I wrapped it up and sent it
With a note saying I love you
I meant it
Now I know what a fool I've been
But if you kissed me now
I know you'd fool me again

A crowded room
Friends with tired eyes
I'm hiding from you
And your soul of ice
My God I thought you were
Someone to rely on
Me?
I guess I was a shoulder to cry on

A face on a lover with a fire in his heart
A man under cover but you tore me apart
Now I've found a real love you'll never fool me again

A face on a lover with a fire in his heart
A man under cover buy you tore him apart
Maybe next year Ill give it to someone
Ill give it to someone special.

آهنگهایی که تحت هر شرایطی کنترلم رو از دست میدم و دیگه نمی تونم بشینم و باید برم تو کار بندری:ه

شب تو...شب من (نوش آفرین) ه
چایی چایی(آصف) آخرش هم نفهمیدم چی میگه و یعنی چی؟ه چرا خورشید می تابه(کامران و هومن)ه
زن زیبا (ویگن)ه
بطور کلی هرچی شاد با صدای اندی...شهرام کاشانی... افشین...شهرام شب پره....یا با صدای...هلن...هنگامه...شیلا...هرچی از شکیلا...سیاوش قمیشی...حمیرا...همه آهنگهای محمد نوری... شهرام ناظری...شجریان...اصلا هرچی با صدای آبمیوه گیری...چرخ گوشت...جاروبرقی...با صدای سوسک...مورچه...ه

پ.ن: واقعا نفسم گرفت...ه
پ.ن: فکر نکنم دیگه کسی مونده باشه که دعوت نشده باشه.ه

پ.ن:اگه خجالت نمی کشیدم صدتا آهنگ دیگه رو هم که خیلی دوست داشتم اینجا می نوشتم...ه
پ.ن: مرسی موج عزیز از دعوتت.ه

چه فرقی می کند...بهانه هرچه می خواهد باشد

2008-02-27T11:24:00.008+03:30

فقط یه بهونه لازمه که حالم رو دگرگون کنه...فرقی نمی کنه چی باشه...کوچیک یا بزرگ...من همیشه آمادگیش رو دارم...فقط یک کلام دلپذیرمی تونه تا اوج آسمون ببرتم و یک نگاه ناخوش آیند به قعر زمین بکشوندتم...فقط یه بهونه باعث شد تا دیروز بعد از تموم شدن ساعت کاری به فکر ایجاد یک تحول باشم...یه جور تغییر که شبم رو از دیگرشبهای زندگیم متمایز کنه...دلم هیجان می خواست...یا یه خوشی شورانگیز...تمام طول مسیر تا خونه داشتم نقشه می کشیدم...همین هم باعث شد که ترافیک سنگین مدرس عصبیم نکنه و از کلام بی قافیه و صدای خشن خواننده درپیت فقط به صرف شاد بودن موزیک لذت ببرم...فقط همین بهونه تونست باعث بشه که به عبور از مسیر همیشگی و وارد شدن به اتوبان همت اصلا فکر نکنم و ترافیک رو تا خروجی میرداماد دنبال کنم...زیر پل دور بزنم و دوباره وارد اون کوچه ها بشم...هواش رو به ریه بکشم...ودوباره بعد از مدتها به یاد تو بیفتم...نمی دونم چه سریه که یاد تو با راه اون کوچه پس کوچه ها برام عجین شده...هرکجا و در هر شرایطی باشم، در گذر از این کوچه های خلوت و سر سبز و پیر تو رو می بینم...هنوز هم هنگام عبور از مقابل اون ساختمون چهار طبقه بی اختیار نگاهم به بالکن طبقه آخر منحرف میشه و جالبیش اینجاست که هنوز هم تو رو اونجا می بینم...و انگار نه انگار که سالیان دور و درازی از اون زمان می گذره ...چیزی بیشتر از ده سال...اینجا برام یه مامنه...چه وقتی که درمونده میشم و راه به جایی ندارم و چه هنگامی که از خوشی روی پا بند نیستم و عرش رو سیر می کنم ناخود آگاه سر از اینجا درمیارم...ه

از تماسهای وقت و بی وقت بابک معلومه که هواسش بهم هست و از اینکه امشب تنهام گذاشته معذبه...تاکید می کنه که چیزی یادش نرفته و فردا که برگرده حتماجبران می کنه...مطمئنش می کنم که مشکلی نیست...خوشحالم و منتظر فردا می مونم...ه

و بعد تو تماس می گیری...تویی که این روزها خیلی فکرم رو مشغول کردی...ناخودآگاه بهت فکر می کنم...بی هیچ دلیلی...هنوز تکلیف خودم رو نفهمیدم که کجای این دایره قسمت قرار گرفتم...من؟...منی که تو خیالمم نبود دوباره عاشقی کنم... هنوز به همین هم شک دارم...که این یه حسه یا یه احترام ساده؟ ... شام به هتل استقلال دعوتم می کنی...دلم می خواد بیام...شاید اون تغییر و تحولی که دونبالشم رو اونجا و در کنار تو پیدا کنم...اما اتفاق سه شب پیش و شوکی که به هردومون وارد شد مانع میشه...هنوز چشمهای درشت و رنگی اون غریبه با اون هیکل درشت و قد بلندش یادم نرفته...زل زده بود به صورتم و سعی داشت با کاوش نگاهم شخصیتم رو بسنجه...با اینکه بعدش سعی کردیم با خنده و شوخی، به هم بفهمونیم که چیز مهمی نبوده و همه چیز رو ساده بگذرونیم اما حسابی رو هردومون تاثیر گذاشته بود...موج افکار متناقضی که به همراه یه عالمه اما و اگر موقع خواب به ذهن خسته ام هجوم آورده بود بهم فهموند که چیزی تغییر کرده...صبحش حسم رو برات نوشته بودم و جواب تاییدت ثابت کرد که تو هم مثل من بودی...هر چند که تا شب چندین و چند بار بهم زنگ زدی و تمام سعیت رو برای جبران دیدار انجام نشده کردی ...ه

به خونه رسیدم...هنوز هیچ اتفاق خاصی نیفتاده بود و من هنوز منتظر بودم...یک تلفن غیر منتظره...یک دعوت برنامه ریزی نشده...یک مهمان سرزده...یا حتی یک اس ام اس کوتاه...اما من تغییر کرده بودم...شاد بودم ...اما به چه دلیل؟ ...شاید یاد آوری خاطرات قدیمی این بار بهونه شده بود...یا شاید توجه و محبت بیش از حد این دو نفر... یا حتی نم نم بارون و خنکی هوا...و یا راه ندادن به اون پرشیا و خنده راننده جوونی که تا نزدیکی خونه همراهیم کرد...یه دوستی چند دقیقه ای که با دست تکون دادن برای هم به پایان رسید...چه فرقی می کرد...مهم این بود که من شاد بودم...بهانه هرچه می خواهد باشد...ه

************************************************

پ.ن: فقط یه بهونه لازمه که حالم رو دگرگون کنه... فرقی نمی کنه چی باشه...کوچیک با بزرگ...اما همین بهونه باعث شد جای اون پستی رو که گفته بودم برای شماست رو با این یکی عوض کنم.ه

پ.ن: ازت ممنونم...با تماسهای مکرر و صحبتهای طولانی باعث شدی که احساس تنهایی نکنم...ه

پ.ن: تمام اونچه که دیروز منتظرش بودم از هشت صبح امروز با اولین اس ام اس تبریک شروع شد...شاید زیادی متوقع بودم...ه

پ.ن: من امروز بیست و نه ساله شدم...ه

کم نوشت

2008-02-23T15:21:00.003+03:30

ق ن:چرا هیچ کدومتون به ذهنتون نرسید که بگید من چه شکلیم؟ دلم می خواست بدونم شما چی حدس میزنید...ه

**************************

پ.ن: پست بعدی بازم راجع به شماست...ه

پ.ن:اونهایی که اینورها پیداشون نشد یا شد اما بی سر و صدا، به موقع حالشون گرفته میشه...این همه زحمت کشیدم ذهنیاتم رو نوشتم...ه

پ.ن: یکی نیست بگه خب که چی ؟

پ.ن: کارگر هم نشدیم که این روزها یه کم کلاس بذاریم.ه

پ.ن: این نوسانات احساس دیگه شورش رو درآورده...یه روز از زور دلتنگی می خوام بشینم گریه کنم...روز دیگه از فکر دیدن می خوام بالا بیارم...ه

پ.ن: حس حسادتم هم بدتر...ه

دوستام 1

2008-02-17T15:39:00.004+03:30

همیشه به دوستای مجازیم فکر می کنم. تو این مدتی تقریبا یه شناختی از همدیگه پیدا کردیم. هرکدوممون برای خودمون سبک و سیاق خاصی داریم. شیوه نوشتنمون با هم فرق میکنه و از لابلای مطالبی که می نویسیم تا حدی شخصیت خودمون روهم نشون میدیم. ممکنه اونچه که از هم دیگه برداشت میکنیم با دنیای واقعی فرق داشته باشه ، اما ما همدیگه رو با همین ذهنیتی که از هم ساختیم میشناسیم. من حتی چهره دونه دونه شما رو هم تجسم می کنم. اگه تو بعضی از مطالبتون به خودتون اشاره کرده باشین قطعا تو تصویر ساختگی ذهنم بی تاثیر نبوده. برای همین هم بعضی وقتها که به قرار وبلاگی دعوت میشم مردد می مونم که برم یا نه...از یه طرف دلم می خواد دوستام رو ببینم و از طرف دیگه دلم می خواد اون چیزی رو که خودم تو ذهنم ساختم رو حفظ کنم. ه

بعضی وقتها تو مکانهای عمومی مثل آرایشگاه، سوپرمارکت، استخر، پشت چراغ قرمز یا خیلی جاهای دیگه کسانی رو می بینم که ناخودآگاه توجهم رو جلب می کنن. بعد باخودم فکر می کنم که این شخص می تونه یکی از همون کسانی باشه که هر روز بهش سر میزنم و مطالبشو می خونم. ه

هحالا می خوام اون تصویر ذهنی ساختگی رو براتون شرح بدم. لطفا کسی ناراحت نشه...چون ذهنیت که اختیاری نیست.ه

موج: حدودا قد بلند با یه شکم برآمده(اینو خودت گفتی) ،عینک می زنی و رنگ موهات قهوه ای تیره است با پوست گندمی.ه

مسافر آسمان: لاغر، قد متوسط ، سبزه ، چشم و ابروی مشکی، تو هم فکر کنم عینکی باشی.ه

فریدا: قد بلند، اندام لاغر و کشیده، موهای خرمایی، صورت لاغر با گونه های استخونی.ه.

آرایه: موهای مشکی، چشمهای سبز (فکر کنم تو هم یه جا اشاره کرده بودی)، قد حدود یک و شصت و دو، اندام پر، صورت گرد و پر، گونه های برآمده و لبهای برجسته، همیشه با دامن کوتاه بوتهای بلند مشکی مجسمت می کنم.ه.

لحظه: یه کم چاق، قد دور و بر یک و هفتاد و پنج، رنگ چشم و موی مشکی، پوست سبزه تند (شاید به خاطر اهوازی بودنت اینجوری فکر کردم)، دماغ گوشتی.ه

روزانه های مریم: یه دختر ظریف و ریزه ، نمی دونم چرا فکر می کنم دماغتو عمل کردی- موهای مشکی که معمولا دمب موشی می بندی و ابروهایی که خیلی پرپشت نیستن .رو هم رفته با نمکی.ه.

قصه های هزار و یک شب: قد بلند و رنگ چشم عسلی (شاید تاثیر اسمت باشه) با موهای خرمایی روشن بلند و مجعد . تو هم اندام پری داری، وقتهایی هم عینک می زنی.ه.

از خود با خویش: قد متوسط و تپلی با موهای حالت دارکوتاه مشکی، صورت گرد و لبهای باریک، معمولا هم کم آرایش می کنی.ه

دنیای رنگارنگ، رهتاب، مکاشفات فرشوشتر و آبی مایل به بلو، قبلا رویت شدن. پوریا، توهمات با طعم شکلات و مرد نا مرد هم که عکسهاشون رو اگه البته عکس خودشون باشه تو وبلاگشون گذاشته بودن. هرچی بگم تقلب کردم.ه

بین خودمون باشه: تو هم قد بلندی و موهای مجعد مشکی داری - یه کم هم سبزه - دندونهای ردیف مرتب نمی دونم چرا همیشه با شلوار جین مجسمت میکنم.ه

حاج باران: منو ببخش ولی ناخود آگاه موقع مجسم کردن تو عکس اون خرگوشی که آرایه برات گذاشته بود تو ذهنم میاد...ه

نامه های قدیمی: چشمهای درشت - صورت گرد و لبهای گوشتی قرمز تو هم کپلی هستی با قد حدود یک و شصت و پنج. اون عکس تو وبلاگت خودتی؟

مهتابی: تنها کسی که فکر می کنم سبیل داره، موهای مشکی مجعد، گونه های استخونی و عینک و بینی عقابی.ه

پ.ن: فکر می کنم که همه رو گفتم...امیدوارم کسی رو جا ننداخته باشم چون لینکدونی کار نمی کنه

پ.ن: نظر شما چیه؟

پ.ن: تو بازخونی می بینم بد تیکه ای نیستید ها...!ه

پ.ن: هنوز تموم نشده...ادامه داره

آهای...با توام

2008-02-04T13:52:00.000+03:30

اصلا این فکر رو نکن که یه جای آسمون یه اتفاقی براش افتاده و فقط تو یکی خوشگل از اون بالا افتادی زمین. حالا دو تا دونه خواستگار برات اومده همه جا جار نزن که هزار تا هزار تا عاشقم می شن. هی برای خودت اسفند دود نکن و قربون صدقه خودت نرو...حالا بذار ببینیم قسمت کدوم بدبخت بیچاره ای می شی...ه

با تو هم هستم که فکر می کنی برای اون قسمت آسمون مشکلی پیش اومده و فقط تو یکی افتادی زمین و داری بابا میشی...اینقدربه این زن بیچاره ات سختگیری نکن...اینقدر اذیتش نکن...اینقدر نگو اینجا نرو، اونجا نشین، اونجا نخواب یه وقت بچه یه چیزیش میشه...اینقدر به زور تو حلقش نریز تا تو حال اونو بهم بزنی و اونم حال منو.ه

واقعا نمی دونم تو هم چه جوری فکر کردی که فهمیدی یه جای آسمون باز شده و تو یکی نظیف و پاکیزه ازش افتادی رو زمین...چه جوری، به چه زبونی بهت حالی کنم که اینقدر قاشق دهنیت رو تو هر ظرفی نزن. هر جور می تونستم حالیت کردم. به در گفتم که دیوار بشنوه. مخصوصا قاشق دادم دستت گفتم بذار تو ظرفها که قاشق دهنیشون رو نکنن اون تو...مگه حالیت میشه.ه

صبر کن...هنوز با توام...حالا قاشقت رو میزنی تو هر ظرفی به جهنم...خونتون که بیام اولین نفر از همه چی برای خودم میکشم و به اینکه زشته یا این غذا چه جوری درست شده اصلا فکر نمی کنم. خونمون هم که بیای هرچی از غذاها اضافه بمونه میریزم دور اما حداقل اینو بفهم که وقتی با دستت ماهی میخوری، اون دست چربت رو هی به نمکدون و فلفلدون و بقیه چیزها نزن که چرب بشه و بو گند ماهی بگیره و مجبورشم همشون رو بشورم و دوباره نمک پر کنم.ه

با تو هم هستم...میری جایی بچه ات رو جمع و جور کن. آسمون که یه طوریش نشده که فقط یه بچه بیوفته اون هم تو دامن تو...خونه مردم که باغ دلگشا نیست...دفعه دیگه بی بچه شدی بدون چرا...ه

تو هم فکر نکن خیلی زرنگی و فقط یه نابغه از اون قسمت آسمون افتاده که اونم تویی...وقتی یواشکی داری با دوست پسرت حرف می زنی، خب بزن...دیگه چرا فیلم بازی می کنی و میگی فلانی بهت سلام رسوند...که دوساعت بعد یادت بره و به همون فلانی زنگ بزنی و اونم از بس صدات رو نشنیده دو دقیقه طول بکشه تا بشناستت و ضایع شی...خدا رو شکر هر بار که از این کارها می کنی بعدش فوری دستت رو میشه...به تو هم که مادرشی میگم که این مسائل اصولا به من ربطی نداره. لزومی نداره باهاش همکاری کنی. دردونه تون هر گلی بزنه به سر خودتون میزنه.ه

با تو هم هستم...تو نه...آهان...تو...یه دو روز رفتی دوره آرایشگری و دوتا ابرو برداشتی فکر نکن از یه قسمت آسمون یه متخصص پوست و زیبایی افتاده رو زمین که از مارک کرم دست و صورت من ایراد میگیری...خیلی دلم می خواست بهت بگم همینه که هست...ناراحتی استفاده نکن...از این به بعد اونی رو که میگی خدا تومن پولشو دادی بردار با خودت بیار.ه

..............................................................................................................

پ.ن:آخیش راحت شدم...ه

پ.ن: کاشکی میشد در هرکدوم از این موقعیت ها به جای اینکه به زور لبخند بزنم یا خودم رو بزنم به نشنیدن و حرصم رو قایم کنم همین حرفها رو رک و راست بهشون میگفتم.ه

پ.ن: فکرشو بکن یه کدوم از این آدمها که ذکر خیرشون رو عرض کردم خدمتتون اینجا رو بخونه...وحشت می کنه. نه!ه

پ.ن: این دو سه هفته زیادی حرص خوردم...با دوستام که صحبت می کردم دیدم اونها هم دست کمی از من ندارن...برای همین این جمعه قرار گذاشتیم همه با هم بریم اطراف تهران برف بازی...قراره هر کاری که می تونیم بکنیم تا فقط بهمون خوش بگذره....ه

پ.ن: شما هم اگه این چند روز زیاد حرص خوردید به ما بپیوندید....ه

پ.ن: حالم خیلی هم خوبه....ه

شش تایی ها

2008-01-22T10:51:00.000+03:30

یک: پریشب خواب دیدم که خانم یکی از همکارهای شرکتی که قبلا توش کار می کردم شوهرش رو نمی دونم به چه دلیلی (آخه من از اینجاش رسیدم) سورپرایز کرده که شوهره هم جلوی همه بدون خجالت بغلش کرده بود و هی ماچش میکرد. اونم همکاری که اینکارها اصلا بهش نمیامد. دیشب دوباره خواب دیدم که رفتم شرکت و همون همکارم رو دیم و دارم خوابم رو براش تعریف می کنم. اون هم هی داره خجالت میکشه...بقیه هم جوری نگام می کنن که یعنی آهای بی حیا خواب بی ناموسی دیدی حالا اومدی تعریف هم می کنی؟

دو: یکی از دلایلی که کمتر می نویسم تموم شدن کلاس همکار کناریمه که حالا دیگه بیست و چهار ساعته (چرا دروغ می گی؟ 7 ساعته) کنارم نشسته... فقط یکی از دلایل....ه

سه : حس می کنم ظرفیت قیمه بدنم به حالت فوق اشباع رسیده .ه

چهار: خدا از سر تقصیرات هممون بگذره...بدون برنامه ریزی روز عاشورا نمی دونم چی شد که دور هم جمع شدیم و انگار رفتیم سیزده بدر...هی مادرها تذکر می دادن اما اصلا فایده نداشت...کم کم روی اونها هم تاثیر گذاشتیم طوری که بعد از ظهر یه آش رشته حسابی بار گذاشتن و با خوردنش حسمون تکمیل شد...امام حسین ببخش...باور کن من هیچکاره بودم...فقط نیشم باز بود که اونم خودت می دونی اصلا ارادی نیست.ه

پنج: یادم رفته بود بهتون بگم، یک ماهی هست که آرم طرح ترافیکم رو گرفتم...خدایا ازت ممنونم که امسال هم جورش کردی ...تا سال دیگه هم خودت بزرگی...ه

شش: راستی کسانی که می خوان تو محدوده طرح ترافیک تردد کنن اعلام کنن تا کروکی تمام مسیرهای در روش رو براشون بفرستم...اگه بخوان می تونم کلاسهای آموزش نحوه رفتار با پلیس راهنمایی و رانندگی رو براشون بذارم... روشهای کارآمدی که بدون هیچ هزینه ای سیزده هزار تومن رو به چهار هزار (در حد نبستن کمربند) یا حتی صفر(زیر سیبیلی رد کردن) می رسونه.ه

پ.ن: به بهترین پیشنهادی که باعث از بین رفتن روزمره گی بشه جوایز نفیسی اهدا میشه...ه

پ.ن: از امروز دوباره کل کلمون با آبی ها شروع میشه...واقعا این مدت بدن درد گرفته بودم.ه

تو مثل قله های مه گرفته...منم اون ابر دلتنگ زمستون

2007-12-27T10:34:00.000+03:30

یادته...پارسال همین موقع ها بود... تو فضای باز گلستان از سرما میلرزیدیم و با گرمای لیوان چایی دستمون رو گرم میکردیم ....میز کنارمون چند تا پسر و دو تا دختر بودن که فارغ از همه چیز و بی خیال میگفتن و می خندیدن...صورت دلنشین و تیپ قشنگ و حتی رژ لب خوشرنگ اون دوتا دختر هنوز یادمه...بعد از نزدیک ده سال که میشناختمت این اولین بار بود که خارج از چهار چوب و قوانین زندگیم میدیدمت...اون هم به خاطر چند تا اس ام اس آخری که فرستاده بودی و حرفهایی که زده بودی بود..چیزی که باعث شد حسابی بهم بریزم و سه شب کامل خواب نداشته باشم... آخرش به این نتیجه رسیدم که هیچ چیزی به غیر از اینکه با خودت حرف بزنم آرومم نمی کنه...با هیچکس دیگه ای نمی تونستم حرف بزنم...یادته...انگار که من خطایی مرتکب شده بودم...روم نمی شد تو چشمات نگاه کنم...آخه همیشه ارتباطمون دوستانه و رفت و آمدهامون خانوادگی بود...همه چیز رو بهم گفتی...و با هر جمله ات به عقب برمی گشتم...حالا دلیل خیلی از رفتارهات رو می فهمیدم...علت محبت های بی دریغت، حمایتهای بی منتت و حتی لطف و علاقه ات به بابک و خیلی خوبی های دیگه که در حقم کرده بودی...قبلا هم به علت این همه لطف و حمایتت فکر کرده بودم...اما همه رو گذاشته بودم پای ذات خوب و مهربونی که داری...راستش رو بخوای خودم هم خوب می دونستم بهم توجه خاصی داری و از این بایت مثل هر آدم دیگه ای خوشحال بودم...یادته...از پشت بخار چایی نگام کردی و گفتی: من شکارچی ماهری نبودم...هدفم رو خوب نشونه گرفتم...اما ماشه رو دیر کشیدم...یکی دیگه زودتر از من شکارم رو زد....حالا بعد از گذشت یک سال و دو سه ماه...تو هنوز همون آدمی...مهربون و حامی...اون هم بدون اینکه انتظاری ازم داشته باشی....اما دیگه این منم که تغییر کردم...به توجه ات عادت کردم و به مهربونی هات معتاد شدم...حالا برام شدی اون تکیه گاه محکم و استوار که یه لحظه هم نمی تونم بدون وجودت رو پاهام بایستم...یادت باشه

پ.ن : کاشکی میشد اون بخش از مغز رو که حرفهای دیگران درش ثبت میشه برای چند ساعت بذاری کنار، اونوقت با خیال راحت بشینی کنار شومینه و یه چایی داغ بخوری...ه

پ.ن: این روزها سرم خیلی شلوغه...اونقدر که نمیفهمم روزهام چه جوری دارن میگذرن...ه

اینه ;)

2007-12-10T16:09:00.000+03:30

حسم بهم می گفت حتما یه چیزی هست. شاخکهام به کار افتاده بود. اما چی؟ دفعه اولی نبود که به این نوع مهمونی ها دعوت می شدیم. یه مهمونی که همه هم سن و سال خودمون بودن. میزبان، مریم، دختر دوست قدیمی خانواده بابک بود و حالا در دومین سالی که از ازدواجش می گذشت تولد همسرش رو جشن گرفته بود. نه صاحبخونه و نه هیچ یک از افرادی که دعوت شده بودن رو تا حالا ندیده بودم...اما سنسورهام بدجوری بهم علامت می داد. رفتار بابک کاملا عادی بود. مثل همیشه. از خانواده بابک چون جمع، جمع جوانی بود فقط من و بابک، خواهر و شوهر خواهرش دعوت شده بودیم. این حس عجیب باعث شده بود که با وسواس بیشتری لباسم رو انتخاب کنم و بیشتر از قبل رو آرایش صورت و موهام وقت بذارم. خیلی به موقع آماده شدیم و دور و بر ساعت هشت و نیم رسیدیم. به همه چیز دقت داشتم. مریم با خوشرویی به استقبالمون اومد و در میون اون هیاهو و سر و صدای موزیک که صدا به صدا نمی رسید ما رو به شوهرش و بعد هم به بقیه دوستاش معرفی کرد. همه چیز عادی بود. پالتوم رو تو اتاق گذاشتمو رو صندلی خالی کنار بابک نشستم. شوهر مریم برامون شیر قهوه آورد. بابک مثل همیشه پاستوریزه عمل کرد و از اول تا آخر پاشو تو آشپزخونه که پاتوق مردها بود و هر نوع خوراکی و نوشیدنی توش پیدا می شد نذاشت. زیاد نذاشتن بیکار بمونیم و زود بلندمون کردن. ما هم خیلی سریع یخمون آب شد و به جمع بقیه پیوستیم. اما معما هنوز برام حل نشده بود. چرا همچین فکری می کردم؟ تا حالا سابقه نداشت. بابک تا حالا هیچ چیز رو از من مخفی نکرده بود. اینجا هم که همه عادی بودن؟؟؟ پس چم شده بود؟ دیگه بهش اهمیت ندادم و سعی کرد تا آخر شب خوش بگذرونم. ساعت یک شب هم خداحافظی کردیم و اومدیم خونه. صبح که بیدار شدم تمام فکرم تو مهمونی شب قبل بود. با بابک تقریبا راجع به همه آدمهایی که اونجا بودن صحبت کردم و تو صورتش دقیق شدم تا عکس العملش رو ببینم. اما باز هم به نتیجه نرسیدم. برای اینکه به خودم ثابت کنم که عقلم مشکل پیدا کرده و باید خودم رو معالجه کنم وقتی بابک رفت بیرون به خواهرش زنگ زدم. بحثمون حسابی راجع به مهمونی گل انداخته بود. تمام مدت مکالمه داشتم به این فکر می کردم که چه جوری بدون اینکه متوجه بشه به جوابم برسم. باهوش تر از این بود که بخوام با کلمات بازی کنم تا از زیر زبونش حرف بکشم. اونجوری بدتر می شد. آخرش خیلی ساده اون چیزی رو که تو ذهنم بود بهش گفتم. از حس بی جام و اینکه همه خیلی عادی بودن. گفتم اگر چیزی هست بدون نگرانی و با خیال راحت بهم بگه . هر چی باشه حتما مال قبله و به خاطره موضوعی که مربوط به گذشته است برای خودم و اون دردسر درست نمی کنم. بالاخره به حرف آوردمش....به احساسم ایمان آوردم. هم من و هم اون. نه تنها ناراحت نبودم بلکه بابت کشف بزرگم خوشحال هم بودم...مریم با خواهر بابک خیلی دوست بوده و به خاطر همین زیاد میامده خونشون و میرفته. توی این رفت و آمدها به بابک علاقه مند میشه. طوری که کم کم همه متوجه میشن. مریم هم خوشگل و خوش اخلاقه و هم پدر معروف و با موقعیت اجتماعی خوبی داره. طوری که همه فکر می کردن بابک هم با روی باز قبول می کنه. در واقع خانواده ها هم راضی بودن. اما وقتی مطرح میشه بابک قبول نمی کنه. دلیلش هم این بوده که هیچ احساسی نسبت به مریم در خودش حس نمی کرده. با ابن حال مریم نا امید نمیشه و تا زمانی که بابک ازدواج کنه منتظر میمونه. یک سال بعد هم با یکی از همکلاسی هاش که خیلی هم به هم علاقه مند شده بودند ازدواج می کنه...ه

بی حیا

2007-12-04T11:14:00.000+03:30

قبلا هم عرض کرده بودم خدمتتون که من اصولا آدم بی ادبی (بی حیایی!!!!) نیستم اما این یکی دیگه واقعا محشره... ساعت 2:50:20 صبح میشینه پای کامپیوترش وگلاب به روتون، روم به دیوار "کردن عمه به زور" رو جستجو می کنه بعد هم سر از وبلاگ من درمیاره...خب... میشه از عبارت فوق خیلی راحت گذشت . اما میشه همین عبارت رو به طور کامل تفسیر کرد و نکات نهفته در اون رو استخراج کرد:ه

نکته حاشیه ای اینه که: ساعت 2 صبحه و طرف هنوز بیداره...خب این خودش توش خیلی حرفه... در واقع تا یه حدی بک گراند عمل رو نشون میده.ه

و نکته ترحم انگیز هم بیان کننده اینه که: این بنده خدا از درموندگی، واموندگی، جاموندگی و یا هر موندگی دیگه راه به جایی نداشته و مجبور شده به کامپیوتر پناه بیاره و به همون چندتا عکس و یا جمله ای که از زیر دست فیلترینگ در رفته قناعت کنه. به هیچ یک از انواع و اقسام فیلتر شکنها و نرم افزارهای تهیه شده در این راستا هم مجهز نیست چون اگه بود اینجوری جستجو نمی کرد.ه

نکته اخلاقی که خیلی هم جای تامل داره و تا حدی شخصیت جستجو کننده رو از نظر مرام و معرفت و لوتی گری نشون میده اینه که: فکر می کنید چرا حالا که این راه به ذهنش رسیده نرفته سراغ مثلا دخترهمسایه، دختر خوشگل یا دختر ...؟ خب...معلومه... چون اونقدر شعور داشته که بدونه ناموس مردم مثل ناموس خود آدم می مونه و نباید بهش نگاه بد کرد... برای همین ترجیح داده یکی از اعضای خانواده خودش رو انتخاب کنه.ه

و اما نکته مهم و اساسی ... و در واقع مهمترین نکته...چرا از زور می خواسته استفاده کنه؟... این برمی گرده به نسبت عمه و برادرزاده بودن . با چشم انداز و دورنمایی که برای عمل خودش تعریف کرده می دونسته که هیچ عمه ای با میل و رضایت تن به این کار نمی ده و ممکنه که مجبور بشه دست به خشونت بزنه.... البته ما اینجا از استثناها صرف نظر می کنیم.ه

نکته واقعا خجالت آور اینه که اصلا نمی دونم چه جوری رسیده به وبلاگ من...هر چی فکر می کنم هیچ جا نه پای "عمه" خودم و نه "عمه" هیچکس دیگه ای رو به میون نیاوردم که حالا اینجوری از روشون شرمنده بشم.ه

پ.ن: از فعل جمله خیلی سریع گذشتم چون هر توضیح اضافه ای با، باادب بودن تناقض داشت و منو زیر سئوال میبرد وگرنه اون هم حرف برای گفتن زیاد داشت.ه

پ.ن: بقیه نکات رو خودتون زحمتش رو بکشید...ه

2007-12-02T15:09:00.000+03:30

اینو امروز خوندم...گفتم شما هم بدونید بد نیست...برای خودم جالب بود.ه

دوشنبه ۱۲ نوامبر ۲۱ آبان محسن رجب پور، مدیر گروه پاپ آریان در کنفرانس مطبوعاتی که در تهران برگزار شد اعلام کرد که آریان یک آهنگ مشترکی را با "کریس دی برگ" (خواننده پر آوازه ایرلندی که در دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی جزو محبوبترین خواننده های جهان بشمار میرفت) ضبط کرده است. ه

این آهنگ یکی از ساخته های کریس دی برگ است که گروه آریان ترجمه فارسی اشعارش را به آهنگ اضافه کرده، آهنگ حدود سه دقیقه و بیست ثانیه است و بصورت دو صدائی اجرا می شود. باخبر شدیم که مضمون آهنگ صلح و آزادی است.ه

پیشنهاد یک آهنگ مشترک با کریستی برگ بطور رسمی از طرف "شرکت ترانه شرقی" (مدیر محسن رچب پور) به کریس دی برگ داده شد. ه
آقای دی برگ دلیل قبول کردن این پیشنهاد را چنین گفت: ه

من اولین کسی بودم که بعد از پایان تبعیض نژادی (آپارتاید) در آفریقای جنوبی کنسرت داد و اولین خواننده غربی بودم که بعد از پایان جنگ داخلی لبنان در اون کشور کنسرت دادم. دوست دارم اولین خواننده غربی ای باشم که بعد از انقلاب در ایران اسلامی کنسرت میده و این آهنگ مشترک برای من اولین قدمه.ه

ضبط آهنگ و ویدیوی این ترانه در استودیوی "مارک آنجلو" در لندن انچام شده و مراحل نهائی مسترینگ را سپری می کند. مسترینگ : (تعادل دادن به بلندی صدای سازها در زمانهای مختلف). این ترانه دوزبانه فارسی / انگلیسی و ویدیوی آن اجرای آهنگ در استودیوو را نشان خواهد داد.اسم آهنگ انتخاب شده ولی تا پخش آلبوم آینده گروه آریان " آریان ۴ و..." اعلام نخواهد شد. ه

ضبط این آهنگ برای گروه آریان یکی از خاطرات فراموش نشدنی است: ه
آریان : کریس دی برگ با اینهمه شهرتی که داره آدم فوق العاده خوش برخورد ، خون گرم و خاکی ای هستش. بخاطر ضبط ویدیوی این آهنگ از ایرلند بلند شد اومد لندن و یک روزی رو با ما تو استودیو صرف کرد. ه

برای ما توانائیش در نواختن گیتار جلب توجه کرد و اونجور که برامون تعریف کرد تازه گی ها کنسرتهای تکی اجرا میکنه و با گیتار و پیانو ترانه های خاطره انگیزش رو میخونه. ه

رو برای ما خوند Lady in red ، last night وقتی که تو استدیو بودیم

با فرهنگ و سابقه ایران آشنائی داشت و برامون از قالی کاشان و تبریزی که در خانه اش داره تعریف کرد. ه

پ.ن: آنچه در این پست اهمیت داشت، قطعا گروه آریان نبوده

پ.ن: یه بار خیلی وقت پیش رفتم کنسرت آریان، واقعا حال داد

پ.ن: اگه گذاشته بودن برم کلاس آواز، فکر می کنید از اون دخترها یا از نوید و امید کمتر بودم؟

یاد باد آن روزگاران

2007-11-27T13:12:00.000+03:30

دوران دبستان رو از اول تا آخر تو دبستان قدر گذروندم. اسم و حتی قیافه تمام معلمهامون رو یادمه. کلاس اول که اصلا تو باغ نبودم. اصلا نمی فهمیدم که برای چی اومدم مدرسه و چی کار باید بکنم. اولین دیکته ام رو صفر شدم. تمام کلمات درست بود اما من همه رو از چپ به راست نوشته بودم. الان که دارم فکر می کنم میبینم چقدر معلم بی احساسی بوده که به من صفر داده... حالا داره بیشتر یادم میاد... خانم معلممون بی احساس که هیچی خیلی عصبی بود. همش بچه ها رو دعوا میکرد. یک بار هم زد تو صورتم. وقتی مشقهامون رو بهش نشون میدادیم دور کلمات خط می کشید و می گفت بخونیم. تا میامدم برای خودم هی چی کنم از یه نفر دیگه که کنارم ایستاده بود می پرسید و اون هم خیلی سریع کلمه رو می خوند. این شد که کتک خوردم البته محکم نزد ولی من خیلی بهم برخورد. یادمه تا صبح فردا که از در می خواستم برم بیرون به کسی چیزی نگفتم اما جلوی در یه دفعه زدم زیر گریه و گفتم دیگه نمی خوام برم مدرسه. وقتی مامانم پرسید چرا گفتم چون خانممون منو می زنه. مامانم باهام اومد مدرسه و معلممون هم کلی توضیح داد که من حواسم پرته و موقع نوشتن بلند بلند نمی خونم... از خونمون تا مدرسه پیاده یک دقیقه راه بود. تمام دوستام و همکلاسی هام خونشون همون دور و بر بود. دو سه کوچه پایینتر یا بالاتر از مدرسه. از بس به بهانه تولد میرفتیم خونه همدیگه که همه خونه همو بلد بودیم. هر پنج شنبه بدون استثنا تولد یکی بود. با همون کارت دعوتهای چاپ شده رنگی که زیرش هم جواب داشت: خیلی ممنونم که مرا دعوت کردی با کمال میل خواهم آمد و یا خیلی متاسفم نمی توانم بیایم... هنوز بعضی هاشون خونه شون همونجاست... کلاس دوم همه چیز بهتر شد. تازه فهمیدم مدرسه یعنی چی. معلممون خیلی خوب بود. خدا رحمتش کنه راهنمایی که بودم فهمیدم تو یه تصادف فوت کرده. معلم کلاس سوم زرتشتی بود. ازش چیزی جز دو سه باری که دعوام کرد یادم نمیاد. رکسانا نورچشمی معلم کلاس چهارم بود. همش به اون توجه می کرد و باهوشی و مرتبی اونو تو سر بقیه می زد. معلم کلاس پنجم یه دختر خانم دور و بر سی سال بود که آخر همون سال هم ازدواج کرد. این وسطها یه تعدادی معلم دینی و معلم ورزش داشتیم که معلمهای دینی رو خوب یادمه اما هیچی از معلمهای ورزش یادم نمیاد. شاید چون زیاد عوض می شدن. طبق آخرین اخبار می دونم که هنوز خانم صفدری مدیر و خانم محمودی ناظم مدرسه است. تقریبا تمامی اون جماعتی که دانش آموز دبستان قدر بودند راهنمایی رو رفتن مدرسه زینب. اما بین هفت تا کلاس پخش شدن... اون مدرسه هم به خونه نزدیک بود. مدیر با جذبه، زشت و بد اخلاقی داشتیم. اما الان که فکر می کنم می بینم برای اون مدرسه شلوغ ، با اونهمه دانش آموز لازم بوده. سه طبقه بزرگ داشت که هر طبقه مال یه دوره بود. مثلا طبقه اول کلاس اولی ها بودن، دوم، دومی ها و سوم، سومی ها. وقتی سال سوم بودیم چون دیگه حسابی از دفتر مدرسه دور بودیم و ناظمها هم خیلی پا نداشتن که اینهمه پله بیان بالا زنگهای تفریح یه میز مخصوص معلمها رو میاوردیم تو راهرو و تمام هفت تا کلاس میزدیمو می رقصیدیم. یکی دو تا هم میرفتن روی میز. یادش بخیر...مدرسمون دبیرستان هم داشت و باز هم تقریبا همه همون دبیرستان رو انتخاب کردن. اما من به پیشنهاد یکی از آشناها آزمون ورودی یک دبیرستان غیر انتفاعی معروف رو دادم که قبول شدم و رفتم اونجا. رشته ریاضی رو انتخاب کردم. مدرسمون مذهبی بود و باید با چادر میرفتیم. چون یه کم هم دور بود با سرویس میرفتم و میامدم. سال چهارم یکی از بهترین سالهای تحصیلیم بود که کلی ازش خاطره دارم. اکثر معلمها مرد بودن و ما باید سر کلاس اونها با چادر مینشستیم. خودمون هم از خدامون بود. چون موقع امتحان اون زیر هر کاری دلمون می خواست میکردیم. تعدادمون خیلی کم بود. چهارده نفر ریاضی و هشت نفر تجربی. برای همین درسهای عمومی مون با هم بود و فقط سر کلاسهای تخصصی جدا مینشستیم. هنوز با اکثرشون ارتباط دارم. همشون ازدواج کردن و دور دوم بچه دار شدن رو هم دارن تموم می کنن. دانشگاه هم که کامپیوتر- نرم افزار قبول شدم و ....خسته شدم...بقیه اش رو که دیگه لازم نیست بگم نه؟

پ.ن: دنیای رنگارنگ جون ببخشید که یه کم دیر جواب دعوتت رو نوشتم.ه

.
پ.ن: منم رهتاب، مسافر، روزانه های مریم، لحظه و بین خودمون باشه رو دعوت می کنم البته اگه تا حالا دعوت نشده باشن.ه

گفتمش ای که ندانم کیستی......گر نباشم من بدان که نیستی

2007-11-22T08:46:00.000+03:30

تو فکر می کنی که خوب منو شناختی، خوبه خوب، بهتر از خودم...خب...این طرز تفکرشاید به نفع من هم باشه...اما خیلی چیزها هست که تو نمی دونی، چیزهایی که هیچوفت هم نخواهی فهمید... تو فکر می کنی که خوب منو شناختی...اما نمی دونی که خیلی از تصمیمات رو فقط ظاهرا تو میگیری و در واقع این من هستم که شرایط رو اونجور که خودم می خوام پیش میبرم. تو رو به سمتی می برم که درست تصمیمی رو بگیری که من میخوام...تو فکر می کنی که خوب منو شناختی...اما نمی دونی که شنونده همه حرفهای من نیستی... خیلی از حرفهاهیچوقت به تو گفته نمی شه و تو فکر می کنی که محرم اسرار منی...تو فکر می کنی که خوب منو شناختی...بهتراز خودم...اما نمی دونی بعضی وقتها چقدر از اینکه نیستی راحت و خوشحالم در صورتیکه دلتنگی توخط و خطوط چهره ام و تو کلمه کلمه حرفهام موج میزنه... تو فکر می کنی که خوب منو شناختی... اما نمی دونی از کاری که دارم می کنم، از حرفی که دارم میزنم، از رفتارم چه هدفی دارم... و تو هیچوقت نخواهی فهمید....فکر می کنی منو شناختی... اونقدر قبولت دارم که تو هر کاری از تو راهنمایی بخوام و از تو کمک بگیرم اما نمی دونی که تصمیمات قبلا گرفته شده و این مشاوره فقط برای خوشایند تو انجام میشه...تو فکر می کنی که خوب منو شناختی، اما خیلی چیزهای دیگه هم هست که نمی دونی... این خاصیت منه...خاصیت من و تمام همجنس های من ...و تو هیچوقت نخواهی فهمید.ه

پ.ن: یه آقای با شخصیت امروز صبح منو جریمه کرد. با توجه به اینکه از یک کوچه ورود ممنوع پریدم بیرون اونم تو محدوده طرح ترافیک فقط چهار هزار تومن جریمه ام کرد. تازه بدون زنجه موره. فکر کن...با تاکسی هم میامدم همینقدر می شد. چه افسر باکلاسی بود.ه

پ.ن: خیلی خوبه که تو هستی.ه

پ.ن: فردا ناهار یه مهمونی دعوتم. یه مهمونی خانوادگی، که صابخونه باحالی داره و از سیستم حرکات موزون تا جایی که جان در بدن وجود داره استفاده میکنه. ه

یک روز ِ من 2

2007-11-19T10:45:00.000+03:30

حالا همه چیز آماده است برای شروع کار. دفترچه ای که توش کارهامو دونه دونه مینویسم تا چیزی از قلم نیفته رو پیش روم میذارمو به ترتیب اولویت شروع می کنم. تا بعد از ظهر این لیست کلی تغییر می کنه . بعضی وقتها تعدادشون به صفر میرسه و یه موفع هایی هم اونقدر تو طول روز کارهای جدید بهش اضافه میشه که تا وسطهای صفحه دوم هم ادامه پیدا می کنه. مدیر گرامی و معاونین محترم هم که هر نامه ای در زمینه کامپیوتر به دستشون میرسه برای من پاراف می کنن که بررسی کنم و بهشون گزارش بدم. معمولا کارهام رو به موقع تموم می کنم چون به هیچوجه این ور اونور نمی رمو این میز اون میز نمی شینم به حرف زدن. چیزی که معمولا تو اداره ها مرسومه. برای اینکه باعث میشه آدم تو چشم باشه و هی براش حرف دربیاد. کلا سعی می کنم حاشیه درست نکنم. ساعت اداری سه تموم میشه اما من معمولا تا پنج می مونم. بالاخره باید یه جوری جبران دیر اومدن صبحمو بکنم دیگه. یه روزهایی ساعت چهار از همینجا میرم باشگاه اداره استخر. تنهایی هم میرم که کلی صفا کنم. چون اکثر وقتها بابک تهران نیست، بعد از ساعت 5 خونه نمی رم و یه برنامه ای برای خودم میزارم. یه موقعی سر از خونه خواهر خودم درمیارم و یه موقعی از خونه خواهر بابک. یه وقتهایی میرم خرید. چند وقت یه بار هم به تو زنگ میزنم و میریم پیاده روی و بعد هم یه چیزی می خوریم. معمولا هم اصرار میکنی که شام رو با هم بخوریم و معمولا هم من قبول نمی کنم. خوشم میاد که همیشه پایه ای و هیچوقت دعوتم رو رد نمی کنی. این بین یه وقتهایی هم صرف آرایشگاه و ابرو و ناخن واینجور چیزها میشه. مواقعی که حال و حوصله بیرون رفتن ندارم یه سره میرم خونه. یا کتاب می خونم و یا میشینم پای کامپیوتر به بازی کردن. اگه فیلم خوب هم داشته باشم و ببینم که دیگه بهتر. شام هم که دور و بر ساعت 8 منزل مادر گرامی صرف میشه. بعدش هم اگه خونه باشم یه مقدار کارهای خودم و خونه رو انجام میدم و حدود ساعت 11 میخوابم. چطوره؟

پ.ن: چقدر خوبه که دوشنبه ها همکارم و هم اتاقیم که پشت میز کناری میشینه کلاس داره و تا ظهر نمیاد. احساس راحتی و آرامش می کنم. درسته که وقتی هست فقط با تلفن حرف میزنه اما نگاهش تو مونیتور منه... ه

پ.ن: از دیروز تا حالا موبایلمو خاموش کردم. صبح با خودم آوردمش اما برای اینکه وسوسه نشمو روشنش نکنم گذاشتمش زیر صندلی ماشینو اومدم بالا. الان انگار یه چیزی کم دارم. آخه چه جوری میشه آدم به یه وسیله بی ارزش اینقدر وابسته میشه؟ دیروز حسابی عصبی بودم اونقدر که شب تا صبح نخوابیدم. اگه گوشیم نو نبود و اونقدر پولش رو نداده بودم حتما میکوبیدمش زمین و خوردش میکردم. چیزی که قرار به راحتی و آرامش آدم کمک کنه اگه غیر از این عمل کنه همون بهتر که نباشه. حالا تو ترکم. یه حالی میده....ه

تنهایی

2007-11-10T09:08:00.000+03:30

بالاخره كار خودمو كردم. به قيمت بهم زدن دو تا مهموني تنهايي خودمو بدست آورم. نمي دونم چه جوري بايد به بقيه بقهمونم كه وقتي تنهام اصلا ناراحت نيستم و از چيزي نمي ترسم. امشب بابك نمياد و اين اولين باري نيست كه شب تنها مي مونم و آخرين بار هم نخواهد بود. تنهايمو دوست دارم و حاضر نيستم با چيز ديگه اي عوضش كنم. تنهايي هر آهنگي رو با هر شعر و موزيكي كه بخوام گوش ميدم. مي تونم فقط يه آهنگ رو n بار گوش بدم بدون اينكه كسي غر بزنه و مجبور بشم عوضش كنم. تنهايي شام نمي خورم عوضش چيپس و ماست و پفك و يه عالمه خرت و پرت ديگه مي خورم. آخرش هم يه ليوان پر نسكافه. تنهايي فيلم مي بينم. وبگردي مي كنم و تا هر ساعتي از صبح كه بخوام بيدار مي مونم. قبلا ها بهتر بودم. تنهايي نقاشي مي كردم. ديوان حافظ و مثنوي مولانا رو مي خوندم و بيتهايي كه چشممو مي گرفت رو حفظ مي كردم. اما حالا ديگه خيلي وقته كه نه قلمو دستم گرفتم و نه شعر خوندم. تنهايي يه سر به خاطرات گذشته مي زنم. با يادآوري بعضي هاشون ناخودآگاه لبخند مي زنمو با بعضي ديگه افسوس مي خورم. خلاصه تنهايي براي خودم دنيايي دارم. اونوقت تا يكي مي فهمه تنهام فوري مي خواد يه فكري به حالم بكنه. يا ميگه بيا خونه ما يا ميگه من بيام اونجا. اگه خيلي همت داشته باشه توي اين شبهاي شلوغ تهران پيشنهاد ميده بريم بيرون يه دوري بزنيم. اونوقت اگه قبول كنم مجبور ميشم يه خط رو دنيام بكشم و مثل هميشه كنارش بشينمو حرفهاي روزمره بزنمو و كلام تكراري بشنوم. اصلا نمي دونم كي اولين بار به اين نتيجه رسيد كه تنهايي چيز بديه و آدم نبايد تنها بمونه و بايد ديگران رو هم از تنهايي در بياره؟

یک روز ِ من 1

2007-11-03T04:55:00.000+03:30

ساعت هفت و بیست دقیقه صبحه. پنج دقیقه است که ساعت کاری تو اداره شروع شده اما من هنوز تو رختخوابم. یه حسنی که بخش ما داره و بقیه زیرمجموعه های سازمان فاقد اون هستند کارت زدن برای ورود و خروجه. علتش هم اینه که به نظر و عقیده آقای مدیر اینجا یه بخش پژوهشیه و نباید کسانی که اینجا کار می کنند رو محدود به زمان و مکان کرد. دیگه یه ثانیه بیشتر هم جا نداره که تو رختخواب بمونم. با عجله از تخت میپرم بیرون و اولین کاری که میکنم مرتب کردنه رو تختیه. البته این کار رو یک هفته است که به طور مرتب انجام میدم اونم بخاطر روتختی نوییه که تازه خریدم وگرنه قبلا بیشتر قبل از رسیدن بابک و یا موقع اومدن مهمون تخت رو مرتب میکردم. اول دست و صورتم رو میشورم و بعد هم تند و سریع لباسهامو می پوشم. چون تکلیف لباس پوشیدنم تقریبا معلومه و باید خیلی مراقب لباس پوشیدنم در محل کار باشم و خیلی حق انتخاب ندارم این کار زیاد طول نمی کشه وگرنه نیم ساعت طول میکشید تا تازه انتخاب کنم که چی بپوشم. بعد از بیشتر از ده بار که بهم تذکر دادن وضعیت لباس پوشیدنم کاملا اداری شده به غیر از ناخنهای کاشته شده که البته بدون لاک هستند و آستینهایی که باید حتما تا بخورن. جلوی موهام رو هم که معمولا هر کاری می کنم زیر مغنه دووم نمیارن و میزنن بیرون. پله ها رو دو پله یکی میرم پایین به صرف صبحانه منزل مادر گرامی. همه چیز رو میز آماده است و فقط باید زحمت ریختن یک لیوان چایی رو بکشم. اهم اخبار ِ روز قبل رو هر جور شده از مامان می پرسم تا بعدا وقت بذارم برای پرسیدن جزئیات اونهایی که برام مهمن. ساعت یک ربع به هشته که ماشین رو از پارکینگ میارم بیرون و به مدد طرح ترافیکی که خدا یه دفعه انداخت جلوم پام هشت و ربع میرسم اداره. نمی دونم از پونزدهم که اعتبارش تموم میشه باید چیکار کنم اگه خدا زحمت تعویضش رو برام بکشه که بازم منو شرمنده خودش کرده. وقتی که دیر برسی اینجوری میشه. به سختی یه جای پارک تو پارکینگ پیدا می کنم و ماشین رو میچپونم توش. دو دقیقه بعد سوار آسانسوریم که تقریبا تمام طبقات رو می ایسته و آدم رو جون به لب میکنه. اتاقم به آسانسور نزدیکه و مجبور نمی شم از جلوی بقیه همکارها رد بشم تا همه متوجه دیر اومدنم بشن. بگذریم که اصولا اینجا همه، همه چیز رو می دونن و فقط به روی هم نمیارن. داخل اتاق که میشم به همکار و هم اتاقیم که همیشه گوشی تلفن دستشه سلام میکنم. اونم به زور وسط صحبتهاش کله اش رو تکون می ده و دستش رو دراز می کنه. پشت میز که میشینم اولین کار سایلنت کردن موبایله و دومیش فرستادن پیامک سلام صبحگاهی برای تو که بلافاصله یا جوابم رو میفرستی و یا زنگ میزنی. بعد هم یه زنگ به بابک...ه

پ.ن: تا میام حس بگیرمو یه چیزی بنویسم یکی میاد مزاحم میشه. بعدش هم دیگه اون حسم از بین رفته. نمی ذارن که...ه

2007-10-22T12:00:00.001+03:30

من هنوز همون بارانم...ه

چون نمی دانم که تا کی زنده ام...در کنارت شادم و سر زنده ام

2007-10-16T14:51:00.000+03:30

بهم میگه: تو این زندگی که قسمت من نشدی ولی من از حالا برای زندگی بعدی رزروت می کنم. میگم باشه به شرطی که بعضی از کارهایی که الان انجام میدی و من دوست ندارم رو اون موقع انجام ندی. از حالا دارم بهت میگم که نگی نگفتی. مثلا الان هیچ جا با خانمت نمیری و اون همیشه تنها مهمونی میره یا شبها تا دیر وقت تو شرکت میمونی و دیر میری خونه. اون موقع از این خبرها نیست ها. مسافرت مجردی هم نداریم. اگه خارج از کشور هم باشه که دیگه بدتر. تازه من از بچه هم خوشم نمیاد... میگه همشو از الان قبول دارم...ه

.

اونقدر لجم میگیره از این پیرزنهایی که تو کوچه های تنگ ِ یه طرفه برات دست بلند می کنن. اون هم با قیافه مظلوم. با هزار بدبختی و صدای بوق و بعضا فحش شنیدن از ماشین پشتی سوارشون می کنی که اون هم نیم ساعت طول میکشه تا درست رو صندلی جا به جا بشن و در رو ببندن. اونوقت هنوز ده متر نرفتی جلو می گن: مادر همینجا نگه دار پیاد بشم...خیر ببینی...آی حرصم میگیره...اگر هم ده متر بشه یازده متر که دیگه مرده وزنده آدمو می جنبونن. هنوز دست از این عادت زشتم برنداشتم.ه

.
خیلی لذت داره که یه پشه خوش خیال و شکمو چاق رو که روی دستت برای خودش ضیافت به پا کرده و مشغول عیشه با یه حرکت سریع له کنی.ه

بازی

2007-09-26T12:46:00.000+03:30

این روزها بازار بازیهای وبلاگی بدجوری داغه...حسین منو به بازی "بهترین پست" دعوت کرده و مسافر هم یک عالمه سئوالهای شخصی پرسیده...ه

بهترین پست من "توی اين کوچه به دنيا اومديم" هست که خیلی هم دوستش دارم. شاید چون درست همون موقعی که اون حس رو داشتم نوشتمش. یعنی درست توی ماشین و پشت در اون خونه.ه

و اما سئوالها:ه

معرفی: 28 سالمه، متولد تهران، نزدیک به سه ساله که ازدواج کردم، بچه مچه هم که فعلا بی خیال و توی یک سازمان دولتی کار می کنم. تا خرداد بعد از ظهرها هم توی یک شرکت خصوصی کار میکردم اما از موقعی که استخدام رسمی شدم از شرکت استعفا دادم.ه

فصل و ماه و روز مورد علاقه: فصل که زمستون، ماه هم دی و بهمن، روز هم که معلومه هشتم اسفند.ه
رنگ : چند وقته بد جوری از نارنجی خوشم اومده. البته قرمز که همیشه سروره.ه

غذا:یه زمانی سبزی پلو با ماهی خیلی دوست داشتم اما وقتی هر جا رفتم جهت خوش آمدم هی ماهی گذاشتن جلوم دیگه ازش حالم بد میشه ولی اصولا هرچی گوشت غذا کمتر باشه بیشتر دوست دارم. از کله پاچه و سیرابی و دل و جیگر هم حالم بد میشه حتی وقتی ببینم یه نفر دیگه داره می خوره.ه

موسیقی: با مسافر شادمهر خیلی حال کردم. اون اول که اومده بود یک ماه بی وقفه گوش دادم حتی تو دستشویی ولی از بقیه آهنگهاش دیگه خوشم نمیاد. کنسرت محمد علیزاده رفتم و بدجوری عاشقش شدم خواننده خداحافظ همین الان تیتراژ کوله پشتی. با شهره هم هر جوری باشه حال می کنم. ابی هم که جای خود داره. از راستین هم با اینکه جدیده ولی خیلی خوشم میاد.ه
بدترین ضد حال:یه بار وقتی خیلی کوچیک بودم سوار دوچرخه پسرداییم شدم و تو کوچه شون بازی میکردم...هر کاری میکرد از دوچرخه پیاده نمیشدم. یه آقایی کنار کوچه داشت به چرخ ماشینش ور میرفت. وقتی داشتم از کنارش رد میشدم یهو افتادم روش. اون بیچاره هم که هواسش به کارش بود ترسید و شیش متر از جاش پرید. الان که یادم میفته خنده ام میگیره اما تو اون سن و سال یادمه که خیلی طول کشید تا از یادم بره و کلی گریه کردم.ه
بزرگترین قولی که دادی: هنوز هیچ قول بزرگی به کسی ندادم.ه
ناشیانه ترین کار: کاری که با اینکه می دونم بد ِ و عذاب وجدانش ولم نمی کنه بازم انجامش میدم.ه
بدترین خاطره:روزی که دست تو دست هم، خندان از خیابون رد شدین اونم درست جلوی چشم من. هر کاری کردم نتونستم صورت اون دختر رو ببینم. درست 19 سالم بود. این اتفاق دو دفعه دیگه هم افتاد اما نمی دونم چرا هر دوبار باز هم نتونستم صورتش رو ببینم. خیلی دلم می خواست ببینم چه شکلیه که زن تو شده. بعدها فهمیدم که اسمش هدیه است.ه
بهترین خاطره: یه گردش یک روزه با یک عالمه پسر و دخترهای باحال تو غار یخ مراد نزدیکی نساء جاده چالوس. البته تعداد پسرها از دخترها خیلی بیشتر بود ما هم که تازه وارد و مجرد...خیلی حال داد.ه
کسی که بخوای ملاقاتش کنی: همونی که بهترین پستم رو براش نوشتم.ه
واسه کی دعا می کنی: همیشه برای سلامتی پدر و مادرم دعا می کنم. فقط همین. خیلی وقته که از خدا هیچی نمی خوام و بابت همین هم شکر می کنم.ه
به کی نفرین می کنی: از این کارها خوشم نمیاد...خدا ننشسته اونجا ببینه من برای بقیه بنده هاش چی می خوام همونو انجام بده.ه
وضعیت در ۱۰ سال آینده: دوتا بچه با یک خونه تقریبا صد و پنجاه متری تو یه محله خوب .ه
حرف دل:-----------ه

منم روزانه های مریم ، موج، دنیای رنگارنگ، پندارهای آرایه و نگار رو به هر دوبازی دعوت می کنم.ه

;)

2007-09-09T12:14:00.000+03:30

اونقدر ذوق كردم كه اين بلاگرولينگ دوباره راه افتاد...ه

يه وقت فكر نكنيد كه خداي نكرده سر كاريه ها...فقط مي خواستم يه جمله بنويسم تا بعد از مدتها يه پينگي كرده باشم ...همين

اشكالي كه نداره؟

S.. h.. u.. t.. t.. e.. r

2007-09-05T08:37:00.000+03:30

يكي نيست به من بگه آخه مگه مجبوري فيلم ترسناك ببيني كه شب تا صبح خوابت نبره؟ تو عمرم از اين فيلمها زياد ديدم، وحشتو هيجانش فقط موقع ديدن فيلم بود و بعدش كاملا يادم ميرفت اما باورم نمي شد اين فيلم تايلندي اينقدر روم تاثير بذاره...هفته پيش منزل يكي از دوستان مهمان بودم. صاحبخونه پيشنهاد داد كه اگه نمي ترسم يه فيلم داره به اسم ش.ات.ِركه خيلي هم ترسناكه، بذاره تا با هم ببينيم. گفتم: هه ...منو ترس؟...نه بابا ترس كجا بود؟ بذار ببينيم حوصلمون سر رفته...ولي از خدا كه پنهون نيست از شما چه پنهون...چشمتون روز بد نبينه...صد بار بيشتر از جام پريدم...اصلا مدل فيلمش اينجوريه كه هي مي پري...آخرهاي فيلم حس ميكردم كه ديگه اعصابم كشش ديدن بقيه اش رو نداره...خلاصه فيلم رو ديديمو و آخر شب هم خداحافظي كرديمو رفتيم خونه...اما مگه توهمش دست بردار بود؟ يه قسمتي از فيلم بود كه مَرده خوابيده بود و يه روح پتو رو از روش ميكشيد كنار...منم همش حس ميكردم پتو از روم كشيده ميشه كنار...به هر حال چند روزي طول كشيد تا كم كم يادم رفت و فراموشش كردم...پريشب تنهايي فيلم 1408 رو ديدم اما اون اصلا روم تاثير نداشت(اعتراف مي كنم كه صداش رو قطع كردم. براي فهميدنش خوندن زيرنويسش كافي بود مگه نه؟)...ديشب هم خونه دايي بابك مهمون بودم...پسر دايي بابك هم فيلم به دست از در اومد تو و چراغها رو خاموش كرد و صداي تلويزيون رو هم بلند كرد...تا شروع شد گفتم واي... بازم ش.ات.ر؟...با اينكه قبلا فيلم رو ديده بودم بازم ُمردم از ترس...آخر شب هم كه بايد تنهايي ميومدم خونه فكر ميكردم يكي عقب ماشينه و همش منتظر بودم يهو از آينه عقب يا پنجره كناري ببينمش...جرات نداشتم عقب رو نگاه كنم...حالا شب تا صبح چي كشيدم بماند...تازه توهم ديدن دفعه قبلش تموم شده بود كه دوباره همه چي يادم اومد....خلا صه اگه مي خواهيد ببينيد چقدر اعصابتون قويه اين فيلم روحتما ببينيد............نه! نبينيد...برفرض هم كه فهميديد كه چي؟...واي!!!!ه

رای

2007-09-02T08:54:00.000+03:30

ترو خدا یه سر به اینجا بزنید و نذارید این دختره اوشکول ِ زشت ِ...استغفرالله ...اول بشه...آِی حرص خوردم...آی حرص خوردم...آخه جایی که گوگوش و شهره هستن...برای چی لیلا فروهر باید اول بشه؟...هان؟....به هرکی خواستید رای بدید فقط یه کاری کنید از اون اول بیاد پایین...مسافر عزیز اعتراف می کنم که بهت خیانت کردم...از وبلاگ تو رفتم اینجا اما به ابی رای دادم...ببخشید آخه هر کاری کردم نتونستم بین سیاوش و ابی، سیاوش رو انتخاب کنم...آخه حیف بود...ابی کجا و ...اصلا این رو هم درک نمی کنم ...آخه چطور ممکنه ابی سوم باشه؟

پ.ن: پست قبلی با یه کم تغییر گفته های یک دوست خیلی قدیمیم بود که بعد از مدتها باهام تماس گرفت و همین مشکل رو مطرح کرد...بدجوری بهم ریخته بود...اما من هیچ جوابی نداشتم که بهش بدم...برای همین گفته هاشو اینجا نوشتم تا ببینم نظر شما چیه؟

پ.ن: آقا امیر اینقدر حرص نخور. بالاخره یک روز هم استقلال میبره و دل شما شاد میشه...انشاءالله...ه

پ.ن: میشه یکی منو پینگ کنه؟

اعتراف

2007-08-28T13:18:00.000+03:30

چشماتو روی هم بذار و یه کار خیلی بد رو مجسم کن...یه لحظه صبر کن...بد نه از اون لحاظ که فوری به ذهنت اومد...نمی دونم اگه اونجوری هم فکر کنی به اون چیزی که تو ذهن منه میرسی اشکالی نداره فکر کن...منظورم یه کار خیلی بده که اگه بهت بگن فلانی این کار رو کرده اول دهنت باز می مونه و بد هم هرچی فحش بد و ناجور بلدی نثارش می کنی و ته دلت خوشحال میشی که نه خودت و نه هیچکدوم از نزدیکانت همچین کاری رو نکردن...فکر کردی؟...حالا فکر کن که من این کار رو انجام دادم...آره من...خب... بهم چی میگی؟...چه جوری باهام رفتار می کنی؟...حالا یه جور دیگه فکر کن...خودت رو جای من بذار و سعی کن تمام شرایط رو در نظر بگیری..خوبه...حالا بگو اگه تو بودی چیکار می کردی؟؟؟ بذار یه جور دیگه بگم...داری توی یه راه راست قدم می زنی...دستات تو جیبته و سوت میزنی...بی خیال همه چیز...کنار راه یه فروشنده وایساده که انواع و اقسام بستنی ها، شکلات ها و شیرینی ها رو داره؟...این خوردنی ها بدجوری بهت چشمک می زنن... سعی می کنی نخوری اما فروشنده بدجوری بهت گیر میده...چیکار می کنی؟ اونقدر اراده داری که خودت رو از دستش خلاص کنی؟ می تونی بدون اینکه منحرف بشی به راهت ادامه بدی؟... ه

من نتونستم...حتی نتونستم کوچکترین مقاومتی از خودم نشون بدم...عین یه بچه خوب و حرف گوش کن رفتم جلو و ازش خرید کردم...اینو گفتم برای اینکه می خوام بدونم اگه یکی دیگه جای من بود چیکار می کرد؟...نمی دونم چرا برام مهمه...شاید می خوام برای کارم یه توجیه پیدا کنم...یا شاید هم می خوام بی ارادگیم رو بهتر به خودم ثابت کنم...بعضی وقتها فکر می کنم واقعا نقش من تو این اتفاق چی بوده؟...شاید همین هم یه توجیه دیگه است...اما اگه خدا نمی خواست همچین اتفاقی بیفته، میشد که نیفته...میشد همه چیز یه جور دیگه باشه... نمی تونم بگم این یه امتحان بوده چون اون بهتر از خودم می دونه که من چقدر آدم بی اراده ای هستم...اونقدر بی اراده که وقتی خوابم میاد، باید بخوابم و تحمل بیداری کشیدن رو ندارم و وقتی گرسنمه باید فوری غذا بخورم...اون منو خوب میشناسه و می دونه که بدون امتحان هم معلومه که ردم...ه.

پ.ن:مواظب باشید فکرتون منحرفه موضوعات ممنوعه نشه

پ.ن: پینگ..................ه

كم حواس

2007-08-02T11:16:00.000+03:30

خواهر بابك خونمون بود و شب كه رفت موبايلش رو جا گذاشت...آخرش شب بهش زنگ زدم و گفتم تو هميشه بايد هر جا مي ري يه چيزي جا بزاري...آخه چقدر كم حواسي...قرار شد فرداش بعد از اداره ببرم بهش بدم...صبح موبايلو تو كيفم گذاشتمو رفتم اداره...هميشه تو اداره موبايل خودم رو سايلنت مي كنمو ميذارم روي ميز...دوست ندارم سر و صداش مزاحم بقيه بشه...بگذريم از اينكه بيشتر آدمهايي كه تو اداره هستند اونقدر بي ملاحظه اند كه هر روز آهنگ يه خواننده رو براي زنگ موبايلشون انتخاب مي كنند و مخصوصا وقتي گوشيشون زنگ مي خوره معطل مي كنند تا جواب بدند...بعضي وقتها كه اداره شلوغ پلوغه كم مونده جميله بياد وسط برقصه...مثل هميشه كيفم رو يه كنار گذاشتمو موبايلو روي ميز و مشغول كار شدم...ديگه كاملا فراموش كرده بودم كه اين تلفن تو كيفه منه...اونقدر از ذهنم پاك شده بود كه نزديك ظهر رفتم به آقايي كه تو پارتيشن كناري ميشينه گفتم ببخشيد اگه ممكنه گوشيتون رو يا جواب بديد يا زنگش رو قطع كنيد چون از صبح تا حالا از صداي زنگش كلافه شدم...گفت اين كه صداي تلفن من نيست...اتفاقا منم مي خواستم بيام همينو به شما بگم چون اگه خوب دقت كنيد صدا داره از اتاق خودتون مياد...يه دفعه ياد گوشي افتادم...زبونم بند اومده بود...چيزي نگفتمو اومدم تو اتاق خودم...گوشي رو كه در آوردم بيست و يكي ميسد كال داشت. از خجالت تا آخر وقت وقتي مي خواستم از اتاق برم بيرون دور شمسي قمري ميزدم تااز جلوي اتاق همسايه رد نشم. ه

2007-07-31T12:05:00.000+03:30

پنج ساله که دارم کار می کنم. تقریبا هر هفته در یک جلسه ریز یا درشت شرکت کردم اما این اضطراب و استرس لعنتی موقع حرف زدن توی این جلسات هنوز هم دست از سرم برنداشته. خیلی راهها رو امتحان کردم اما فایده نداشت. یکی گفت سعی کن به بقیه نگاه نکنی و فکر کنی تنها هستی. یکی دیگه هم گفت که فکر کن آدمهایی که دور و برت نشستن هیچی حالیشون نمی شه. اما در واقعیت که نمیشه اینجوری فکر کرد. اونقدر به این موضوع فکر کردم که به جای اینکه با گذشت زمان و کسب تجربه بهتر بشم روز به روز دارم پست رفت می کنم. وقتی به هم سن و سالهای خودم و یا حتی کسانی که از خودم بزرگتر هستن نگاه می کنم می بینم از خیلی هاشون بهتر حرف میزنم، کلا تو حرف زدن و جمله بندی مشکل ندارم و موقع حرف زدن ظاهرم هیچی رو نشون نمی ده اما از درون خیلی با خودم کلنجار می رم، اما همیشه این من هستم که استرس دارم و اونها اصلا به این موضوع فکر نمی کنن. حالا چی شد که اینو دارم میگم...؟ امروز ساعت 3 تو سالن اداره یک سمینار بزرگ برگزار میشه. حدود هفتاد تا از مدیرهای ارشد سازمان دعوتن. قرار نتیجه یک سال و نیم کار یک گروه تحقیقاتی ارائه بشه. من حدود 6 ماهه که برای بخش نرم افزاری کار این گروه به صورت موقت دعوت به کار شدم و مشکل بزرگ وقتی ایجاد شد که گفتن قسمت نرم افزاری کار رو من باید ارائه بدهم. تا شنیدم در جا رنگ و روم پرید. وقتی آقای رئیس با خونسردی بین صحبتهاش به این موضوع اشاره کرد دیگه بقیه حرفهاش رو نفهمیدم. نمی دونم چرا اینجوریم؟ آدم خجالتی و کم رویی هم نیستم ولی نمی دونم چرا تو این زمینه کم میارم. اینجا خیلی ها موقع حرف زدن هول میشن...خیلی ها اصلا نمی تونن جمله ها رو پشت سر هم ردیف کنن و منظورشون رو خوب به طرف مقابل بفهمونن. من این مشکل رو اصلا ندارم اما اونها نه قبل و نه بعد از جلسات دیگه به این موضوع فکر نمی کنن...خلاصه دو روز با خودم درگیر بودم که نهایتا برخلاف میلم مجبور شدم که پیش رئیس به این موضوع اعتراف کنم. اونهم این مسئولیت رو به یه نفر دیگه سپرد...کاشکی این پست رو تو اون دو روز می نوشتم...شاید یکی از شما حرفی میزد و راهی رو می گفت که مفید واقع می شد و باعث می شد این موقعیت رو از دست ندم.ه

پ.ن: خانم "م" درخواستش رو مبنی بر منتقل شدن به یک بخش دیگه از سازمان به آقای رئیس داده و ایشون هم با این درخواست موافقت کرده. نتیجه این که تمام مسئولیت های ایشون به من واگذار شد...دیگه داره خیلی خنده دار می شه...ه

****************************************************

اين مطلب رو دو هفته پيش نوشتم ولي به خاطر مشكلات فيلترينگ امروزتونستم پابليشش كنم. در حال حاضر خانم "م" به بخش ديگه سازان منتقل شدند و من هم ...ه

آرزوهای تمام نشدنی

2007-07-03T14:39:00.001+03:30

مدتهای مدیدی جهت رسیدن به محل کار و رفت و آمد در محدوده طرح ترافیک به هر وسیله ای متوسل شدم...از فرارکردنها و ورود ممنوع رفتنها و خلاف کردنها... تا صبح زود اومدنها و تو پارکینگ خوابیدن ها و اجباری اضافه کاری تا ساعت 5 موندنها ...و گاهی وقتها گیر افتادنها و پلیس با موتور دنبال کردنها و جریمه شدنها... والبته از رو نرفتن ها... به هر کی که میشد رو انداختم تا یه آرم طرح ترافیک برام جور کنه...اما نشد که نشد...همیشه با حسرت به ماشینهای آرم دار نگاه میکردم...تا جایی که بدست آوردن این یه تیکه پلاستیک برام به صورت یه آروز در اومده بود...بارها به خدا گفتم: ای خدا چی می شد همین الان یه برچسب طرح ترافیک از آسمون میفتاد پایین؟...بالاخره بعد از حدود دوسال نذر و نیاز کردن به آرزوم رسیدم و یک آرم طرح طرافیک از آسمون افتاد پایین درست جلوی پام...یه آدم بسیار باشخصیت با هزار پیگیری یکیشو برام گرفت...با عجله و خوشحال و خندان چسبوندمش به شیشه جلو سمت راست...گفتم از فردا صبح میدونم با این افسرها چیکار کنم...از جلوی هر کدوم که رد بشم براشون زبونموتا آخر در میارم...نمی دونم از پلیدی فکری که به سرم زد، بود یا از بدشانسی من...که درست دو ساعت بعد سهمیه بندی بنزین اعلام شد...باز هم با ترس و لرز ماشین بیرون آوردن و سر کار اومدن شروع شد...این بار دیگه از ترس بی بنزین موندن تو خیابون نمیشه با ماشین بیام سرکار...به هرحال من که از رو نمیرم و بازم با ماشین میام اداره...اما از امروز باید دائم دستم رو به آسمون باشه وهی بگم: ای خدا چی می شد همین الان یه کارت سوخت با ظرفیت نامحدود از آسمون میفتاد پایین؟...تا شاید دو سال دیگه همچین اتفاقی بیفته...ه

گفتی می خوای بنویسی دلمو...بنویس...بنویس...هرچی دلت خواست بنویس

2007-06-28T11:03:00.000+03:30

با اینکه این روزها این همه سوژه داغ برای نوشتن وجود داره باز هم نوشتن برام سخته...حرف برای گفتن زیاد دارم اما همین که می خوام بنویسم از ذهنم محو میشن...کاشکی میشد برای وبلاگ درد و دل کرد و اون خودش جملات رو بنویسه...فکر کن چقدر خوب میشد هرجای گفته هات رو که احتیاج داشت ویرایش میکرد...جملات غلط رو اصلاح میکرد و هرجایی هم که به فهم مطلب کمک میکرد آب و تابش رو زیاد میکرد...شاید هم بگید اصلا کار خوبی نیست چون دوست داریم دقیقا چیزی رو که به ذهنمون میاد، حسی که اون لحظه داریم رو بنویسیم... درست همون رو بدون هیچ زیاد و کم...ه

امروز خودم رو دعوا کردم: پاشو دیگه بسه...شورش رو در آوردی...چهارتا جمله صد من یه غاز نوشتن که اینهمه ناز و ادا نداره...از صبح تا شب این همه وراجی می کنی اونوقت چهار کلمه می خوای اینجا بنوسی زورت میاد...اگه ننویسی همچین با پشت دستم میزنم تو دهنت که...ه

این شد که بعد از حدود دوماه دوباره اومدم اینجا...تو این مدت به همتون سر زدم و تمام مطالبتون رو خوندم...برای بعضیهاتون هم کامنت گذاشتم...حالا دیگه شما هم بروم نیارید...هی نیاید بگید کجا بودی؟... چه عجب از این ورها؟...دیر کردی؟...نبودی؟... خلاصه از این جور حرفها نزنید که هیچ جوابی ندارم بدم و هی بیشتر شرمنده میشم. ه

پ.ن1: همه چیز مثل قبله. همچنان با خانم "م" توی یه اتاق هستم...زیاد با هم صحبت نمی کنیم اما مکالماتمون از روزهای اول بیشتر شده...یه اتفاق خوب هم قرار بیقته که فعلا فقط به خودم گفتن. ه

پ.ن2: دوستان با وفام روز پنجشنبه قرار ناهار گذاشتن و با وجود اینکه گفتم نمی تونم بیام دیگه چیزی بروی خودشون نیاوردن و ناهار را در دیزی سرای ایرانشهر میل نمودن. خوش باشید...ه

پ.ن3: شما هم خوش باشید. ناصر حجازی سر مربیتون شد...ه

در هم

2007-05-14T22:43:00.000+03:30

حالم واقعا بد شده بود. پسر به اون خوشگلي و خوش تيپي كنار خيابون وايساده بود و التماس اون دختر زشت و دماغ گنده رو ميكرد...راستش رو بگو...تو با علي رابطه داري؟...ديشب باهاش رفته بودي بيرون...ترو خدا بگو...دختر هم بدون اينكه سعي كنه پسر رو از خودش مطمئن كنه با افاده مي گفت...علي؟...نه...حالا بر فرض هم كه باهاش رابطه داشته باشم...خب مگه چيه...همش يه دوستي ساده است...همين...تو زيادي حساسي...ه

اين باد و طوفان ديروز باعث شد كه آقا ماهواره اي اونقدر سرش شلوغ بشه كه نرسه بياد كار ما كه مشتري چندين ساله اش هستيم رو راه بندازه...از حالا براي اوايل خرداد بهمون وقت داده...ميگه هرچي مشتري داشتم ديشاشون كنده شده...به اين ميگن درآمد...خدا بده شانس

پريشب يك اشتباهي كردم و در بالكن آشپزخونه رو به مدت ده دقيقه باز گذاشتم...تا حالا 2536 تا پشه كشتم...اما انگار يه دونه هم ازشون كم نشده...تمام دستم قلمبه قلمبه طده بيرون...فردا حالشون رو ميگيرم

2007-05-10T09:20:00.000+03:30

همه چیز روبراهه...حالم هم خوبه...یه روز همه چی رو بهتون میگم...بدون سانسور

گردش روزگار

2007-05-10T09:07:00.000+03:30

اینو یادتونه؟...این یکی رو چی؟...حالا خیلی چیزها عوض شده...بالاخره بعد از این همه وقت کار کردن توی این اداره به صورت قراردادی از تاریخ دوازدهم اردیبهشت استخدام رسمی شدم. حالا گردش روزگار رو داشته باشید که با کی هم اتاق شدم خانم "م" . معاون جدید گفته که هیچ معنی نداره ایشون تو یک اتاق تنها باشند و برای همین منو آورده و نشونده پشت یک میز درست روبروش. الان دو روزه که اینجام اما خانم "م" مرخصیه و از وجود من خبر نداره. احتمالا وقتی برگرده یک گیس و گیس کشی داریم

روز از نو

2007-04-03T07:19:00.000+03:30

روز آخر كاري كه از اداره ميرفتم خونه تو، راه با خودم قرار گذاشتم كه تو اين تعطيلات پشت كامپيوتر نشينم. اصلا فراموش كنم كه كامپيوتري وجود داره. به قولم هم عمل كردم. فقط روز يازدهم فروردين چند دقيقه روشنش كردم و به چند تا از دوستام سر زدم. از امروز دوباره اومدم سر كار. اين چند روز هيچ اتفاق خاصي نيفتاد. همش تهران بودم و مسافرت نرفتم. خيلي هم از اين بابت خوشحالم. كلي مهموني رفتم و كلي عيدي گرفتم. يه كم هم عيدي دادم. يه شب هم تمام دوستهاي بابك رو شام دعوت كردم. فقط دوتاشون مجرد بودن. از اون مهموني هاي چشم و هم چشمي بود كه خودم رو كشتم. اونقدر غذاهاي جور و واجور درست كردم كه نمي دونستن چه جوري بخورن. تازه يه ميز دسر خوشگل هم براي تكميل كار چيدم. كلي حال داد... ديشب هم مهمون داشتم. ساعت يك خوابيدم و الان هم از بي خوابي دارم مي ميرم. دو هفته فقط خوردم و خوابيدم حالا تا دوباره بخوام به وضع قبل برگردم كلي طول ميكشه...ديگه...همه چيز خوبه و كارها به خوبي پيش ميره غير از مشكلي كه حدودا از يك ماه پيش بوجود اومد. مشكلي كه به هيچكس نتونستم بگم حتي به شما. شايد وقتي كه از اين داغيش گذشت براتون بگم. شايد هم يه كم بپيچونمش و بعد بگم... ديگه....ديگه....فعلا همين...اميدوارم همتون روزهاي خوبي رو پيش رو داشته باشين

2007-03-05T21:36:00.000+03:30

دل خسته ام از اينجا..از آدمهاي دنيا...همين امروز و فردا...دل ميزنم به دريا

آبي آبي مهتابي...آبي تر از هر آبي

ازچشمهاي تو ميگم...اين آيه هاي آبي

از بيست و چهار ساعت ِ شبانه روز، بيست و پنج ساعت اينو گوش ميدم. خوبه حالا هيچ چشم آبيي دور و برم نيست وگرنه چي مي شد. آبي ها بيخودي خوشحال نشن. هيچي تغيير نكرده... درسته كه اوضاع ناجوره اما هنوزم قرمز حرف اول رو ميزنه

من كه نبايد بگم

2007-02-27T13:24:00.000+03:30

صبح با صداي زنگ اس ام اس از خواب بيدار شدم. مي دونستم كه امروز روز تلفن و مسيجه اما نه ازصبح به اين زودي. چه آدم باشخصيتي! براش مهم بوده كه اولين نفر باشه: " بانك پارسيان سالروز تولد شما را صميمانه تبريك و شادباش مي گويد. سلامتي و بهروزي شما آرزوي ماست." ...اي وووي...چه بانك باشخصيتي...مشتري مداري به اين ميگن...كلي حال داد...به همين مناسبت آقا بابك ديشب كلي تو خرج افتادن. يه ساعت اسپريت همراه با يك شلوار كه سر راه ييهو تو ويترين يه مغازه ديدم و ازش خوشم اومد به همراه يك شام ايتاليايي.( چقدر دلم مي خواست كه يه بار سوپرايزم كنه اما اين طور كه معلومه اهل اين كارها نيست)ه

يه اتفاقي هم افتاد كه بخشي از آبروي چندين و چندساله ام رو برباد داد....آخر شب رفتيم منزل يكي از آشناها كه يه تعدادي لباس براي فروش آورده بود. جلوي همه حاضرين كه دور هم نشسته بودن و گل مي گفتن پسر شش ساله شون چندتا جعبه لباس زير زنونه كه روشون عكس بي ناموسي يه خانم بود رو چيد رو همديگه و آورد داد به من و گفت: بيا يكي از اين جا ممه اي ها رو بردار. خيلي قشنگن. همه زدن زير خنده و منم از خجالت آب شدم فقط باباش خيلي جدي دستش رو گرفت و برد تو اتاق.ه

بوي عيد

2007-02-24T09:09:00.000+03:30

چهارشنبه مهمون داشتم. ممد آقا خونمون بود. ممد آقا اومده بود تا بالاسرم وايسه و مراقب باشه كه خوب خونه رو تمييز كنم. منظورم همون خونه تكونيه. بابت اين نظارت مبلغ بيست هزارتومان با احترام تقديم كردم. انصافا هم خوب مديريت كرد. همه جاي خونه از تمييزي برق ميزنه....اونقدر ازم كار كشيد كه هنوز بدنم درد ميكنه...آب اين سطل رو عوض ميكني آبجي؟ ...آبجي اينجا رو جارو بزن تا من روش رو دستمال بشكم...اين دستمالها رو ميشوري آبجي...آبجي بيا كمك كن اين مبلها رو بكشيم وسط...ميگم آبجي يه كم خسته شدم ميذاري يه سيگار روشن كنم...آبجي گرسنمه پس كي ناهار مياري... راهم خيلي دوره حالا كه ماشين داري منو تا يه جايي برسون خدا از خواهري كمت نكنه...اميدوارم ممد آقا از كارم راضي باشه و سال ديگه هم اگه زنده موندم بياد بهم بگه چيكار كنم وگرنه من بدون ممدآقا چيكار كنم؟؟؟؟؟؟

پ.ن : اون آزمايش پست قبل هم اي بد نبود اما بايد به فكر يه راه حل بهتر باشم. يه چيزي كه بايه پست هزارتا بازديد كننده بريزن اينجا. اااچرا ميخندي؟

آزمايش

2007-02-20T11:41:00.000+03:30

واقعا كه!!!! اين همه وقت صرف مي كنم و مطلب مينويسم...اين همه به وبلاگ بقيه سر مي زنم و سعي مي كنم براي همه نظر بذارم ...اونوقت آمار نظرات آخرش ميشه 5 تا... آمار بازديد كننده ها هم كه ديگه بماند...يعني چي اونوقت؟...يعني اينكه اينجوري فايده نداره... بايد بشينم و فكر كنم و يه راه حلي پيدا كنم... راستش قبلا هم به اين موضوع فكر كرده بودم يه راه حلي هم پيدا كرده بودم كه امتحانش ضرري نداره(داره؟)...ه

بين نوشت1: مي دونم كه الان مي خواين بگين كه مگه به خاطر ديگرون مي نوسي؟ بايد به خاطر دل خودت بنويسي. اصلا هم نبايد كه برات مهم باشه كه كسي مي خونه و نظر ميده يا نه...خودم همه اينها رو مي دونم و قبول دارم و اين فقط يه شوخيه

بين نوشت2: من اصولا آدم بي ادبي نيستم و اگر در اين پست از يه سري كلمات گنگ و نا مانوس استفاده مي كنم پيشاپيش عذرخواهي مي كنم.ه

حالا راه حل: ه

دختر خوشگل، پسر خوشتيپ، (روم به ديوار) لخت، (گلاب به روتون)شورت، (بيشتر روم به ديوار) كاندوم،...تناسلي، اي بابا من روم نميشه از يه سري كلمات استفاده كنم چيكار كنم؟...خب شايد آدمهايي كه جستجو مي كنن با ادب باشن و از كلمات مودبانه استفاده كنند پس ادامه ميييييديم...سوپر، غريزه(مثل غريزه اصلي)،خواب...ديگه همين...ه

اينم براي خارجي هاش:ه

gay, play boy, porno .........................................................................

بعد نوشت1: دو حالت داره . يا اين آزمايش جواب ميده يا اينجا فيلتر ميشه

بعد نوشت 2: بيشتر از اين از اينجور كلمات به ذهنم نرسيد اگر چيزي رو جا انداختم به بزرگي خودتون ببخشيد

به خاطر خودم

2007-02-17T14:03:00.000+03:30

اين روزها اونقدر سرم شلوغه، اونقدر آدمهاي جور واجور دور و برم رو گرفتن كه ديگه اصلا به ياد تو نميوفتم... بيمعرفتم؟ نه! مطمئنم كه تو هم همينطوري يا شايد بدتر...اصلا شايد اگه منو ببيني ديگه نشناسي...زندگي همينه ديگه...يه روزي فكر مي كردم بدون تو نمي تونم زندگي كنم اما زندگي كردم اونم بدون تو...اين تجربه خودم رو هميشه به دخترهاي شونزده هفده ساله كه روبروم ميشيننو از دوري و فراغ ميگنو با چشم و دماغ قرمز اشكاشون رو پاك مي كنن ميگم...ميبيني خيلي راحت فراموشت كردم...البته راحت كه نبود...اما الان ديگه شد... الان طوري مي تونم از ياد و ذهنم پاكت كنم كه انگار هيچوقت نبودي... اما تو خيلي خوش شانسي...چون گير من افتادي...هر وقت كه كه يادت اونقدر كمرنگ ميشه كه تو ذهنم گم ميشه...هر وقت كه خاطرات زير خروارها خاطره خوب و بد، جديد و قديمي جا مي مونه ...خودم دست بكار ميشم...با يه مرور كوتاه ...با دوره كردن اون تقويم هاي قديمي كه پر از عدد و علامت و خط و خطوطيه كه هيچكس ازش سر درنمياره ميارمت و روي همه جات ميدم...نه! اين كار رو اصلا به خاطر تو نمي كنم...تمام اينها فقط به خاطر خودمه...براي اين كه يادم نره چقدر عاشق بودم و هيچوقت هيچكس نفهميد...براي اينكه يادم نره روزي رو كه براي اولين بار باهم حرف زديم و من فكر ميكردم اون روز بهترين روز دنياست ولي نبود...يادم نره توي جمعي كه تو هم بوديو من با ظاهري آروم و لبخندي بر لب مينشستم و نميذاشتم كسي بفهمه كه تو دلم چه خبره و فقط اين تو بودي كه از همه چي خبر داشتي...براي اينكه اون همه احساس خوب، بد، دلهره، انتظار هيچوقت از يادم نره ...براي اينكه يادم نره روزي كه براي آخرين بار با هم صحبت كرديمو من فكر مي كردم اون روز بدترين روز دنياست ولي نبود...براي اينكه دچار روزمره گي نشم و هيچوقت نوجوونيم رو يادم نره... براي اينكه يادم نره چند سال از اون روزها ميگذره و يادم نره چند سال ديگه هم قرار بگذره... براي اينكه اگه خدا خواست و چند ساله ديگه هم گذشت نوه هام فكر نكنن مادر بزرگشون هميشه همينطوري پير و خرفت بوده...اون موقع به جاي قصه شنل قرمزي و شنگول و منگول قصه هاي ديگه اي هم داشته باشم كه براشون تعريف كنم... و براي خيلي چيزهاي ديگه...ه

كمك

2007-02-03T23:14:00.000+03:30

براي بدر كردن خستگي اين مدت و تسكين اعصاب تصميم گرفتيم روز جمعه سري به دور و اطراف شهر تهران بزنيم و كمي از اين شلوغي و آلودگي هوا بدور باشيم...ولي از اونجا كه بابك در مبدا پاش رو روي پدال گاز ميذاره و در مقصد برميداره نه تنها اعصابم آروم نشد بلكه چندين بار تصميم به خود كشي گرفتم و مي خواستم خودم رو از ماشين پرت كنم بيرون...در تمام طول راه هرچي دعاي كامل و نصفه نيمه بلد بودم چه به اين موقعيت من مربوط مي شد و چه نمي شد خوندم. در واقع يه چيزي شبيه به يه ختم قرآن انجام دادم... اين كار هميشه منه وقتي تو ماشين كنار بابك ميشينم... هر وقت با هم ميريم بيرون تمام طول راه يا دارم التماس مي كنم و يا تهديد. بعضي وقتها تهديدهام زيادي جدي ميشن طوري كه تصميم ميگيرم به محض رسيدن طلاقم رو بگيرمو برم خونه بابام... اون هم در كمال خونسردي به كار خودش ادامه ميده...منكه هرچي سعي كردم نتونستم بابك رو عوض كنم ...تصميم گرفتم يه فكري به حال خودم بكنم... كسي قرصي، كپسولي، شربتي، قطره چكوندني تو گوش و حلق و بينيي، آمپولي، سرمي چيزي سراغ نداره كه در اينجور مواقع ازش استفاده كنم. يه چيزي كه دور و نزديك شدن اجسامو به صورت اسلوموشن ببينم يا برم تو يه عالم ديگه و تا مقصد از اين سرعت زياد لذت هم ببرم...خلاصه هر كمكي كه ازدستتون بر مياد انجام بديد تا يك خانواده رو از پاشيده شدن نجات بديد...ه

فقط يک خاطره

2007-01-31T10:47:00.000+03:30

کتاب رو که برداشتم عکسش از لاي کتاب افتاد رو زمين. خم شدمو برش داشتم. نگاهش کردم. عکس مادر بزرگي که 15 سال پيش از بين ما رفت. با اينکه اون موقع خيلي سنم کم بود ولي خيلي ازش خاطره داشتم. يه علتش هم شايد اين بود که با ما زندگي مي کرد. دلم گرفت...مثل هميشه که تا عکسش رو نگاه مي کنم دلم ميگيره. مادر بزرگ من دختر وسط و خوشگل ترين دختر خانواده بوده و بسيار قرتي...از يه خانواده بسيار آزاد و راحت که يه پاشون اينجا بوده و يه پاشون اروپا. نمي دونم چي ميشه که با پدربزرگم ازدواج مي کنه. خانواده پدربزرگم نقطه مقابل خانواده اونها بوده. بسيار بسيار مذهبي. اونقدر که پدربزرگم تا موقعي که زنده بوده اجازه خريد تلويزيون رو به هيچکدوم از بچه هاش نمي ده. اما اونها با هم زندگي کردن...ساليان سال...مادرم بعضي وقتها از کارهاي مادربزرگم برام تعريف ميکنه. اينکه مثلا پدربزرگم بهش اجازه نمي داده جوراب رنگ پا بپوشه اونم در کمال خونسردي قبول ميکرده. روزهايي که ميخواسته بره ديدنه خانواده خودش جوراب رنگ پا رو زير مي پوشيده و جوراب مشکي ضخيم رو روش. اينجوري جلوي پدربزرگم از در ميرفته بيرون بعد سر کوچه جوراب مشکي رو درمياورده. مادرم ميگه يه بار هم موقعي که برگشته بود يادش رفته بود دوباره جوراب مشکي رو پاش کنه و پدر بزرگم ديد و يه دعواي حسابي راه انداخت. يا مثلا به پدربزرگ مي گفت که ميره خونه خواهرش ولي با عمه و مادرم ميرفتن سينما...هروقت که دعواشون مي شد مادر بزرگم هيچي نمي گفته ولي در عمل کار خودش رو مي کرده... چيزي که من از مادربزرگم يادمه روزهاي پيريشه. اما همون روزها هم هميشه موهاش رو شونه ميزد و دوتا سنجاق خوشگل اينور اونور سرش ميزد... ناهار و شام رو با ما مي خورد اما هميشه تو اتاقش سماور قل قل مي کرد و تا ميرفتي برات چايي تازه دم ميريخت. روزهايي که ديگه حافظه اش ياري نمي کرد و بعضي وقتها سماور بي آب مي موند. روزهاي مريضيش هم خوب يادمه... اون دو ماه آخر که تو رختخواب خوابيده بود و ديگه هيچي يادش نميومد. اما چشمش به در بود تا دختر و پسر ديگه اش به ديدنش بيان... ديگه نمي تونست راه بره و بايد کارهاش رو يکي ديگه انجام ميداد... و اون روز که آخرين نفس رو کشيد و براي هميشه رفت. حالا 15 سال که تو قطعه 70 بهشت زهرا خوابيده... و حتما بازهم منتظر ماست و ما اونقدر خودمون رو مشغول کرديم که اصلا به اون فکر هم نمي کنيم... حالا ما ممکنه که در سال دو يا سه بار بهش سز بزنيم اما بچه هاي ما ديگه اين کار رو نميکنن... اونوقت ديگه هيچ اثري از مادربزرگ در اين دنيا نمي مونه... ديگه هيچکس نميشناستش طوري که انگار هيچوقت به اين دنيا پا نذاشته بوده...و اين قصه هميشه تکرار ميشه...ه

طرح

2007-01-22T09:26:00.000+03:30

پشت ميز نشستم و با خيال راحت و سر فرصت دارم کارهامو انجام ميدم که تلفن زنگ ميزنه. منشي رييس ميگه يه جلسه است که چند دقيقه اي از تشکيلش گذشته و تازه يادشون افتاده که به من نگفتن. بايد زود برم بالا. ظاهرا تمام بچه هايي که کامپيوتر خوندن در اين جلسه حضور دارن. طبق معمول يه خودکار و چند ورق يادداشت برمي دارم و راه ميفتم به سمت اتاق جلسه. وارد اتاق ميشم. هفت هشت نفري دور ميز نشسته اند و آقاي مهندس ع -هيچوقت نفهميديم کي مهندس شد- داره صحبت ميکنه. زير لب يه سلام مي کنم و رو نزديک ترين صندلي درست کنار آقاي ع ميشينم. داره طرحي رو که از قبل آماده کرده ارائه مي کنه. تقريبا آخر صحبتهاشه. بالاخره حرفش تموم ميشه. در واقع آقاي رييس با زيرکي رشته صحبت رو دستش ميگيره و حرفش رو قطع ميکنه وگرنه تا صبح حرف ميزنه. حالا رييس رو به افرادي که در جلسه هستند ميکنه و دونه دونه از همه نظر ميخواد. نفر اول که دانشجوي دکترا هست و يک بار بنده حسابي از خجالتشون دراومدم شروع به صحبت ميکنه. چون تازه رسيده بودم هنوز نمي دونستم که جريان چيه براي همين مونده بودم که وقتي نوبتم شد چي بگم...طرح خوبيه. ما عادت کرديم گروه گروه و بدون هماهنگي کار کنيم و اينجوري متمرکز ميشيم و بهتر مي تونيم به اهدافمون برسيم. نفر بعد يه عضو جديده که من خيلي نميشناسمش...طرح خيلي خوبيه. فقط بايد از اول هدف خوب مشخص باشه...نفر بعد خانمي هستش که براي شنيدن صداش بايد از سمعک استفاده کني و از همکلاسي هاي دانشگاهم هم بوده...طرح خيلي خوبيه منم خيلي موافقم...نفر بعد که اصولا زياد حرف نمي زنه و همه چيز رو دريک جمله خلاصه ميکنه...طرح خوبيه...نفر بعد هم دوست صميمي همين شخص هست که نظر اون رو تاييد ميکنه. اما نکته مهم وقتيه که نوبت خانم مهندس م ميشه...من اول از آقاي دکتر...(رييس) تشکر ميکنم که اين وقت رو در اختيار من قرار دادند تا نظر خودم رو بگم. به نظر من ما بايد با دو ديد به اين طرح نگاه کنيم. يکي ديدگاه داخلي و ديگري ديدگاه خارجي. در هر دو ديدگاه بايد اول چالش ها رو در نظر بگيريم. بعد دنبال راهکارهايي براي از ميان برداشت مشکلات باشيم . اين طرح در درجه اول به يک مدير و بعد به يک مشاور نياز داره .داکيومنت هم در اين طرح خيلي مهمه و بهتره يک شخص هم اين مسئوليت رو به عهده بگيره - اين طورکه معلوم بود قبلا طرح مورد نظر رو مطالعه کرده بود. چون داشت از روي نوشته مي خوند.-...و بالاخره نوبت من شده بود که هنوز نفهميده بودم اصل طرح چي هست که راجع بهش نظر بدهم. براي همين هرچي که از نظرات بقيه فهميده بودم رو به هم وصل کردم و از خودم هم چند مثال بهش اضافه کردم. وسط صحبتهام نگاهم به آقاي ع افتاد که با اون خال گنده اي که رو دماغش داره زل زده بود بهم و نزديک بود خنده ام بگيره. خلاصه هرچي به فکرم رسيد گفتم تا کسي نفهمه من هيچي از موضوع نمي دونم. بعد منتظر عکس العمل رييس شدم تا ببينم خوب حرف زدم يا نه. اون هم انگار خسته شده بود بعد از چند دقيقه صحبت جلسه رو جمع و جور کرد. قرار شد تا هفته ديگه روي اين طرح پيشنهادي مطالعه کنيم و ايرادهاشو در بياريم. بالاخره بلند شديم و اول خانمها بعد هم آقايون از اتاق اومديم بيرون. يک لحظه آقاي رئيس رو تو راهرو ميبينم و ميگه: اين که نشد نظر همه گفتند خوبه خوبه. من منظورم از اين نظر خواهي اين بود که ايراد کار رو دربيارم باز خوبه شما اين چند تا نکته رو گفتيد....ه